Αναιρέσεις

Αρχική Αναιρέσεις

ΟΙ ΕΩΛΕΣ* ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε.

Με προσυνεδριακές Θέσεις του Κ.Κ.Ε. έχω ν’ ασχοληθώ από το αλήστου μνήμης 11ο  Συνέδριο του κόμματος. Θυμάστε την περίφημη Θέση 39 (αν δεν με απατά η… δεύτερη εφηβεία μου) και την διαμάχη για το τί είδους κόμμα ήταν τότε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;  «Εδώ καράβια χάνονται κι η γριά το λούζει». Όταν τ’ αφεντικά της Γκραικυλίας, οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές έκαναν τα μεγάλα πειράματα πιο ευέλικτων μορφών διαχείρισης της εξουσίας και εφάρμοζαν επιστημονικοτεχνικές μεθόδους αποπροσανατολισμού του όχλου μετά το 1974, στο Κ.Κ.Ε. και στην Κ.Ν.Ε. αναμασούσαμε τις ανοησίες του… συμβιβασμού των ξένων αφεντικών, συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων και του λαϊκού κινήματος, επειδή έτσι διατυπώθηκε λανθασμένα στο 10ο Συνέδριο του Κόμματος.

Και όταν οι ξένοι με τον πράκτορά τους μίστερ Άντριου Παπάντριου είχαν «απλωμένο τραχανά» την απονεύρωση της κοινωνίας απ’ ό,τι δυναμικό και ζωοποιό, από την «έμφυτη» αριστερή της συνείδηση, όταν εξευτέλιζαν κάθε ταξική κοινωνική αρχή, στο Κ.Κ.Ε. διαφωνούσαμε για το αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι αστικό, μικροαστικό ή εργατικό κόμμα! Δεν ήθελε και πολύ να δικαιώσει η Ιστορία τους αριστερούς κι αιρετικούς, όσο κι αν η ταξικά γεροντοπαράλυτη κομματική ηγεσία έκανε το Κ.Κ.Ε. άθλια ουρά του Άντριου Παπάντριου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και σήμερα είναι το «παρών» του ξενόδουλου συστήματος.

Από εκεί και πέρα καθένας τράβηξε τον δρόμο του, άλλοι συγκρουστήκαμε   με την ηγετική ομάδα, άλλοι πήγαν απογοητευμένοι σπίτι τους, οι πλείστοι έκαναν κομματική-πολιτική καριέρα στο φάσμα ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Κ.Κ.Ε.-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ν.Δ. Απ’ όλα έχει ο μπαξές της Γκραικυλία, αρκεί να διαθέτεις λαστιχένια συνείδηση! Πρόσφατα μου έφεραν τα τρία τευχίδια με τις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο του Κ.Κ.Ε. Ποτέ κιόλας έφυγαν αέρας τόσες τετραετίες! Είπα να πάρω μέρος στον προσυνεδριακό διάλογο με άρθρο, που έχει αποδέκτη την Οργανωτική Επιτροπή 21ου Συνεδρίου. Τί στα κομμάτια εθήτευσα επί σειρά ετών μέλος της αρχισυνταξίας του «Οδηγητή» και του «Ριζοσπάστη»! Το δηλώνω πάλι ευθαρσώς και δίχως παράνομες μαγνητοφωνήσεις, όπως προσπάθησαν σκουλήκια της ομάδας Φλωράκη με κάτι πρακτορίσκους του «Αντί» να… αποδείξουν τότε, ότι υπήρξε ομάδα Φαράκου στον Ριζοσπάστη»: Σεμνύνομαι ότι έδρασα συνειδητά ως επίλεκτο δημοσιογραφικό στέλεχος της «Αριστερής Φράξιας» του Κ.Κ.Ε.

   Κλείνει η παρένθεση με τις παρανυχίδες της Ιστορίας, που πιστοποιούν  ως τώρα ποιοι εκλεκτοί «είμαστε ακόμα εδώ ψάχνοντας» στα τυφλά νέους δρόμους και ποιοι, οι πλείστοι, «για μάνα κατανάλωσαν τ’ εχθρού τους τα σκατά»-όπως γράφω στα «Βραδυνά Πάρεργα» (Μετρονόμος). Είπαμε, όταν οι ξένοι επιβήτορες εκσυγχρονίζουν το φρικτό πειραματόζωο Γκραικυλία για καινούρια πειράματα, κάποιοι βολεύονται στο αραχνιασμένο κομματικό μαγαζάκι. Το χειρότερο είναι ότι ίδια κατάσταση διαπιστώνεις  στις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο. Και μάλιστα, αφενός δίχως την ηρωική αδιαλλαξία και αφελή βεβαιότητα της Γενιάς του Πολυτεχνείου και αφετέρου μη έχοντας  πάρει χαμπάρι οι απόγονοι της απισχνασμένης κομματικής νομενκλατούρας τις σύγχρονες κοινωνικές αλλαγές και ταξικές ανάγκες.

Αφήστε μας τους προκατειλημμένους και παρελθοντολόγους! Παίρνει ο  καλοπροαίρετος πολίτης να διαβάσει τις Θέσεις για το 21ο Συνέδριο και συναντά στην αρχή 42 σελίδες για τον ρόλο, την δράση, τις αδυναμίες του Κόμματος.  Ποιον ενδιαφέρει ο αποστειρωμένος οργανωτισμός, η ποθητή αναδόμηση ή επισκευή της μηδέποτε διαλυθείσας, ισχνής πια, κομματικής γραφειοκρατίας; Μόνο τα στελέχη, ούτε καν τα μέλη του Κ.Κ.Ε., πολύ περισσότερο το ασθενικό μαζικό κίνημα. Και με την ίδια πάντα εκνευριστική μιζέρια ΝΑΙ μεν ΑΛΛΑ; Ας τα  κάνουν εσωτερικό δελτίο με παραινέσεις και καθήκοντα για τα μέλη του κόμματος. Παρήλθαν, με συνενοχή και του Κ.Κ.Ε., οι εποχές, που το κομματικό είχε άμεση προβολή και πεδίο αναφοράς στην μαζική πάλη.

Πότε ο πολίτης θα διαβάσει, προπαντός θα δει στην δράση  απλά, σύντομα,  ξάστερα τί προτείνει στην κοινωνία το Κ.Κ.Ε. και πώς ο  ίδιος θα συμμετέχει; Τόσο, τα κομματικά, όσο πρωτίστως τα κοινωνικά είναι δυστυχώς χαμηλού επιπέδου κείμενα και ρηχές αναλύσεις. Σα να μην κύλησαν ποταμοί νερού στην Ιστορία, σα να μην ήρθαν τα πάνω κάτω, να μη μας πήρε τα σώβρακα ο Καπιταλισμός! Και η δεινή ήττα δεν περνά στο βάθος του προβληματισμού,  ούτε η παντοκρατορία του Ιμπεριαλισμού και του Κεφαλαίου κυρίως με την υπο την μπαγκέτα τους ραγδαία μετάλλαξη του ανθρώπου και καταστροφής της φωλιάς του. Λες διαβάζεις Θέσεις του 11ου, 15ου, όποιου συνεδρίου, πασπαλισμένες με… αλάτι σύγχρονης τεχνολογίας! Θα πείτε «Θέσεις» είναι, αφορμή προβληματισμού. Μακάρι ν’ ανθίσουν αποφάσεις!

Ζητείται αίρεση!

Τυπικά, αστικά, κομφορμιστικά, χωρίς αίρεση κι έμπνευση γίνεται λόγος στις «Θέσεις» για πανδημία, όπως σε όλα τα καπιταλιστικά όργανα. Ούτε υποψία, θεία αφέλεια για τα φονικά κόλπα Καπιταλισμού και Κεφαλαίου,  για τον Α’ Παγκόσμιο Βιοχημικό Πόλεμο κατά της ανθρωπότητας με την κωδική ονομασία COVID-19! Λέξη, ούτε επισφαλή νύξη, για τον ιό της γρίπης, που φτιάχτηκε στα εργαστήρια (μαζί με τα εμβόλια) για ελεφαντοειδή κονόμα! Σα να μην παίρνουν είδηση τα πολυδαίδαλα φασιστικά πειράματα για κοινωνική μετάλλαξη του ανθρώπου, που κάνουν τον Χίτλερ να μοιάζει συμπλεγματική αρσακειάδα, τηρουμένων πάντα των ιστορικών αναλογιών και συνθηκών! Δεν έχουν θέσεις για το παγκόσμιο νεκροταφείο; Μόνο φοράτε τα βρωμερά φίμωτρα, που μεγαλώνουν την ταξική τύφλωση, όντας ταυτόχρονα αργός θάνατος; Βάλτε μάσκες και περιμένετε τα εμβόλια;

Πού διαφοροποιήθηκε το Κ.Κ.Ε. από την ξενόδουλη εξουσία στον COVID-19; Με αυτονόητα, εκ των ου ουκ άνευ, αιτήματα για το σύστημα υγείας, προσλήψεις γιατρών, νοσηλευτών, επίταξης ιδιωτικών νοσοκομείων και άλλα χρειώδη; Αυτά τα λένε όλοι. Ποια είναι η επαναστατική γραμμή στο καυτό ζήτημα, πού ξεχωρίζει έναντι άλλων δυνάμεων, ποια η διαφορά του; Δεν μπορεί παρά η επανάσταση να έχει κάτι αιρετικό για όλα, ακόμα και για τα πιο μικρά, αλλιώς δεν είναι Επανάσταση!  Συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα με υποδεκάμετρο αποστάσεων, υπόμνημα στην ξενόδουλη εξουσία: Αφήστε να διαδηλώνουμε, τηρούμε υποδειγματικά τα μέτρα;  Ποιος ορίζει τα μέτρα;  Οι κατασκευαστές του COVID-19; Η παγκόσμια εξουσία του Κεφαλαίου με αγέλες κομπογιαννιτών, επίορκων του Ιπποκράτη, τα σύγχρονα Ες-Ες;  Δίνει την εντύπωση το Κ.Κ.Ε.: Ας ακολουθήσουμε το ρεύμα στο μπλέξιμο με τον COVID-19, να περάσει η μπόρα κι έχει  ο «θεός την επόμενη μέρα»! Κι όμως είναι μεγίστη ευκαιρία για σκληρή ταξική μάχη, εκμετάλλευση του πόνου, του φόβου, του πανικού! Ναι, καλά τ’ ακούτε! Και με τον… διάβολο συμμαχεί ο Επαναστάτης για να βάλει φωτιά στην κοινωνία!

Είσαστε καλά, σύντροφοι του Κ.Κ.Ε.; Οι τεχνολογικές δυνατότητες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης αντί ν’ απελευθερώνει τους εργαζόμενους, αντί να χρησιμοποιείται για την διευρυνόμενη ικανοποίηση των αναγκών τους, γίνεται εργαλείο έντασης της εκμετάλλευσης!  Σε άλλο ζείτε πλανήτη; Δεν πήρατε είδηση ότι με την σημερινή εξουσία: Τεχνολογία= ψηφιακός πίθηκος και μεσαίωνας, μετάλλαξη του ανθρώπου και καταστροφή της γης; Τί περιμένω από ένα ταξικό επαναστατικό κόμμα (που φυσικά δεν είναι το K.K.E. και δεν υπάρχει τέτοιο σήμερα στην Δύση); Καθοδήγηση και μαζική δράση πώς θα μπούμε φρένο, πανίσχυρο οχυρό στον καλπάζοντα πίθηκο με οθόνη αντί εγκέφαλο! Πώς θα σώσουμε, πώς θα φρενάρουμε, να είμαστε ρεαλιστές, την ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη, να  τον ζήσουν όσο το δυνατόν πιο πολλές ιστορικές γενιές! Η δημιουργική καταστροφή είναι αμετάκλητος συμπαντικός νόμος, η αιώνια Επανάσταση του ρέοντος χάους. Με αυτούς τους ταξικούς στόχους πλέον εναρμονίζονται απολύτως η απελευθέρωση εργαζομένων, η καλυτέρευση της ζωής, η μόρφωση, η υγεία, η τέχνη και η ψυχαγωγία. Τα πάντα έχουν αλλάξει σε σύγκριση με την προηγούμενη ιστορική γενιά.

Πού είδατε επιβράδυνση της διεθνούς οικονομίας; Μόνο στα μαγειρεμένα για το συμφέρον του Κεφαλαίου στατιστικά στοιχεία. Ο τζίρος και τα κέρδη τουλάχιστον τριπλασιάστηκαν επί COVID-19 και μάλιστα με ελαχιστότατο παρά ποτέ κόστος πρώτων υλών, εργατικών, ενέργειας κι άλλων μεγεθών. Μερικά εκατομμύρια τόνους οινόπνευμα, άλλα τόσα τόπια ύφασμα, οθόνες, ποντίκια και μπόλικες αμφιλεγόμενες φαρμακευτικές ουσίες για πανάκριβα εμβόλια αντί πάμφθηνα αντιγριπικά! Πού είναι η επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Γερμανίας; Επειδή κατά καιρούς παίζουν τις μαλωμένες κουμπάρες για να ξεγελούν τους όχλους-λαούς και να τους ξεζουμίζουν ευκολότερα; Παραμάγαζο Αμερικανικό το Δ’ Γερμανικό Ράιχ, κατ’ ευφημισμόν Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως φάνηκε και στο θέμα του COVID-19. Πώς δοκιμάζεται η αντοχή της Γερμανίας γιατί σέρνει τον χορό δανεισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Είπαμε τί είναι η Ε. Ε. Και βέβαια κάθε χώρα-μέλος έχει και ίδια συμφέροντα, προφανείς οι ενδοϊμπεριαλιστικές τους αντιθέσεις, αλλά το βιολί κρατά η Γερμανία και την μπαγκέτα η Η.Π.Α..

Πού είναι η εγχώρια αστική τάξη, ποια τα χαρακτηριστικά της; Υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, να έχει αυτοτελή με ίδια συμφέροντα αστική τάξη; Αντίθετα η παντελής έλλειψη αστικής επανάστασης στο κρατίδιο-αποικία-πειραματόζωο, που έστησαν μετά το 1830 οι ξένοι αφέντες και  το συνονθύλευμα κεφαλαιούχων, που αποτελεί την άρχουσα τάξη στιγματίζει όλες τις οικονομικές, κοινωνικές αναπηρίες και εξελίξεις, όπως επίσης και την πορεία των εργαζομένων. Πώς να ορίσει ταξικά καθήκοντα βιώσιμα ένα κόμμα, που πιστεύει ότι υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος με αστική τάξη αλά Δύση, έστω με επιμέρους ιδιορρυθμίες; Πού είναι η επιθετικότητα της ελληνικής αστικής τάξης;  Ανάπηρη και μεταπρατική εκτελεί τυφλά τις εντολές παίζει πρόθυμα ρόλους, που της αναθέτουν  οι ξένοι ιδιοκτήτες της Γκραικυλίας. Απόλυτη μόνο δουλικότητα, κομπραδόρικος ραγιαδισμός!

Το Κ.Κ.Ε. ονειρεύεται αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, που οξύνεται ο ανταγωνισμός τους! Αυτό κι αν είναι αχταρμάς ταξικός, κυρίως γεωπολιτικός…  Από την μια όχθη του Αιγαίου έχουμε μια αποικία, το φρικτό πειραματόζωο Γκραικυλία και από την άλλη μεγάλη περιφερειακή δύναμη, ισχυρή και ανεξάρτητη με μακρόπνοη εξωτερική πολιτική, που εδώ και 100 χρόνια ξέρει τί θέλει και πώς να το κατακτά. Φυσικά και έχει με την σειρά της δουλείες και εξαρτήσεις από τις υπερδυνάμεις του κόσμου, αλλά και σε αυτές πολιτεύεται ως ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη κι όχι ως αποικία. Παρεμπιπτόντως ενώ η Γκραικυλία δεν έχει αστική επανάσταση, η Τουρκία έκανε ιδιόρρυθμη αλλά δυναμική με πυροκροτητή την Γκραικυλία και την κατ’ εντολήν των ξένων πειρατική και ιμπεριαλιστική εκστρατεία και ήττα στην… Κόκκινη Μηλιά!

Πώς είναι δυνατόν σήμερα να μιλάμε ως αφετηρία ή προοπτική  για την Ε.Σ.Σ.Δ.;  Να ζούμε, να θυμόμαστε το καλύτερο από κτίσεως γης πολυεθνικό  κράτος για τα συμφέροντα των όχλων-λαών, παρά τα τεράστια προβλήματα και εγκληματικά λάθη.  Ζητούμενο είναι η νέα επανάσταση, που όποτε κι αν γίνει,  προϋποθέτει καταλυτική υπέρβαση της Ε.Σ.Σ.Δ. και των ιδεολογικών της επεξεργασιών και πρακτικών. Με βάση τις γενικές Μαρξιστικές-Λενινιστικές αρχές θέλει νέες θεωρητικές δομές και αποτελεσματικές δράσεις, που για να πετύχουν, να γίνουν ζωή, θα έρθει ο καιρός, που θα στείλουν στο μουσείο της Ιστορίας και τον Μαρξισμό-Λενινισμό και κάθε άλλη θεωρία, αφού δεν μένει τίποτα  στην ροή του χρόνου. Όλα αυτά έχουν αναγκαία προϋπόθεση, συναρτώνται με την διάσωση του ανθρώπου και του πλανήτη από τον Καπιταλισμό.

Όλα γιαλαντζί!

Τα στοιχεία της Στατιστικής Αρχή παντελώς αναξιόπιστα και στημένα, άρα δεν μπορείτε με αυτά, έστω κι εξ ανάγκης να οικοδομείται εκτιμήσεις και ιδίως ταξική ρότα. Ξεχνάτε  ότι με πλαστά στοιχεία της τότε Στατιστικής Υπηρεσίας κι άλλα τερτίπια μπήκαμε στο Δ’ Γερμανικό Ράιχ και πρόσφατα στα Μνημόνια (άλλο φρικτό πείραμα κι αυτό)! Για παράδειγμα: Οι άνεργοι ήταν 510.000 το 2000, 1,2 εκατομμύρια το 2015 και 780.000 το 2020. Εδώ δεν  υπολογίζονται μακροχρόνια άνεργοι, όσοι δεν καταγράφονται πια σε καταλόγους  ανεργίας,  όσοι ζουν τετραμελείς  οικογένειες με τις συντάξεις  μπαμπάδων και παππούδων. Πώς να κάνεις σήμερα ταξική ανάλυση χωρίς να υπολογίσεις 1.500.000 αληθινούς ανέργους; Οι 500.000 μετανάστες, ο ανθός του πληθυσμού, που έριξαν μαύρη πέτρα λόγω της φτώχειας και της εξαθλίωσης επηρεάζουν πολύ και πρέπει να προσμετρώνται στην ταξική εξίσωση και πάλη.

Τόσο στις «Θέσεις», όσο και στην εν γένει δράση του Κ.Κ.Ε. έχει περάσει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα η ξένη εξάρτηση. Μοιάζει σαν να θεωρείται… αυτονόητη και επομένως περιττεύει η αναφορά της. Το ότι είσαι σκλάβος,  πειραματόζωο της Δύσης, και να είχες κάποιες ακόμα εύλογες αμφιβολίες, ο COVID-19 έβαλε τα πράγματα στην… θέση τους. Όλα τα μέτρα, τα τεστ, τα φάρμακα, τα πάντα στου Κασίδα το κεφάλι και μετά τις δοκιμές πήγαν στον…  πολιτισμένο κόσμο. Κοντεύει ενάμισι χρόνος η κοινωνία νεκροταφείο, όλα  κλειστά, το παραμύθι του «ακορντεόν», γιατροί τηλεοπτικοί  αστέρες, που καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του για να    πανικοβάλει κατ’ εντολή της εξουσίας τον όχλο.

Ελλιπέστατες οι θέσεις για την τηλεργασία! Και πάλι  ο ψηφιακός πίθηκος! Δεν είναι  τόσο απλά τα θέματα. Καθόμαστε σε οθόνη και δουλεύουμε! Ποιες θεμελιακές αλλαγές φέρνει αυτό στους εργαζόμενους από τα μεροκάματα, την προσωπική και  οικογενειακή ζωή, έως την υγεία, σωματική και ψυχική; Πώς φαντάζεστε εργατικό κίνημα με τσιπαρισμένα πιθήκια, που χαϊδεύουν οθόνη; Σημαντικό, αφορά κυρίως την νεολαία. Δεν μπορεί να μη γίνει κεντρικό θέμα η πρωτοφανής προσαρμοστικότητα, η πλήρης υποταγή της νεολαίας, η με τρόμο, τυφλή, άκριτη εφαρμογή των διαταγών της εξουσίας, όπως έδειξε ο COVID-19. Γεμίσαμε πιθηκάκια με διπλές μάσκες ακόμα και στα πάρκα.

Πώς να κάνει επανάσταση η νεολαία αποβλακωμένη σe οθόνες και Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media); Απλώς μέσα στην ταξική της νωθρότητα και άγνοια θα πληρώσει τραγικά σε 10-20 χρόνια το ασύλληπτο κόστος της μάσκας, που είναι αργός θάνατος και σε κάνει ευάλωτο σε όλες τις μολύνσεις και ιώσεις, και στον COVID-19, Επειδή όχι μόνο δεν οξυγονώνεται επαρκώς το σώμα αλλά και δηλητηριάζεται από τις ίδιες του τις εκπνοές. Επομένως λειτουργεί πλημμελέστατα και το ανοσοποιητικό σύστημα. Δεν είναι μαθηματικά αλλά απλή λογική, που πρέπει να διαθέτει ένα κόμμα, που λέγεται πρωτοπόρο! Για παράδειγμα γιατί δεν ερευνούν επιστήμονες του Κ.Κ.Ε. πόσες χιλιάδες ιώσεις COVID-19 οφείλονται και στην χρήση της μάσκας; Κι εδώ σιγή ασυρμάτου;

Και όσα αναφέρονται στις «Θέσεις» για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι προβληματικά και χρήζουν μεγάλης και βαθιάς ανάλυσης και προπαντός δεν έχουν λόγο ύπαρξης απόψεις και θέσφατα πριν από 20 χρόνια. Λόγου χάρη για ποια συνεργασία σε ταξικό επίπεδο γίνεται λόγος, όταν πάνω από 90%  του όχλου-λαού προσδοκά να βολεύεται διαρκώς σε χειρότερο επίπεδο, να επιδιώκει το ολιγότερο χειρότερο, που πάντα γίνεται εφιαλτικό; Για ποια σοσιαλδημοκρατία μιλάνε σήμερα στην κοινωνία και ειδικά στα συνδικάτα; Μακάρι με μια έννοια να ήταν σοσιαλδημοκρατία! Θα υπήρχε ταξικό ζωτικό … ψεύδος, αφορμή για πάλη! Σήμερα βασιλεύει και αποθεώνεται  η πλήρης αποπολιτικοποίηση, η αγέλη, η ψηφιακή και εν γένει σαχλαμάρα. Απλά δεν υπάρχει πλέον συνδικαλισμός! Εκτός αν είναι ικανοποιημένο το Κ.Κ.Ε. με τις κινητοποιήσεις του Π.Α.Μ.Ε., που ανάλογα με τις συνθήκες συγκεντρώνει στις επιτυχείς του εκδοχές δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο στην Αθήνα των 5 εκατομμυρίων και στην Γκραικυλία των 10,5 εκατομμυρίων.

Διαβάζοντας τις Θέσεις του Κ.Κ.Ε. για το 21ο Συνέδριο ο καλοπροαίρετος  αναγνώστης-πολύ περισσότερο οι υποψιασμένοι και… προκατειλημμένοι-δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος. Φυσικά οι ιδεολογικές αναλύσεις είναι συνήθως ταίρι με την πολιτική δράση. Οι Θέσεις δεν προοιωνίζονται κάποια ουσιαστική αλλαγή της περιθωριακής παρουσίας του Κ.Κ.Ε. στην πολιτική σκηνή της Γκραικυλίας. Το δημοσιοποιηθέν κείμενο συνιστά ανακύκλωση παλαιών κοινότυπων, κοινότοπων απόψεων. Για να είμαστε, όπως πάντα, κυνικοί αφορά την μειοψηφία των στελεχών και οργανωμένων μελών, που τρώνε τις εναπομείνασες λιγοστές κομματικές σάρκες.

Τί να γίνει; Νέες επεξεργασίες, εξ αρχής κτίσιμο του σπιτιού με εργαλεία τον Μαρξισμό -Λενινισμό αλλά με σύγχρονα σχέδια για τις τωρινές μεγάλες κοινωνικές ανάγκες. Έχετε αμφιβολίες ότι η όποια μελλοντική επανάσταση, που σίγουρα θα υπάρξει, όχι μία αλλά πολλές, θα είναι εντελώς διαφορετική (ες) από τις ως τώρα;  Θέλει περίσσιο μυαλό να καταλάβει πάσα ένας ότι και ο μελλοντικός Κομμουνισμός, που σίγουρα θα έρθει στην ροή του χάους, θα είναι εντελώς διαφορετικός; Όπως γράφω σε ένα ποίημα, αν δεν ξυπνήσει η ανθρωπότητα από τον ταξικό λήθαργο, δυστυχώς θα είναι  Πρωτόγονος Κομμουνισμός, με πέτρες και με τόξα-να θυμηθούμε τον Αϊνστάιν! Για να γυρίσουμε στο ακανθώδες σήμερα, και η πρωτεύουσα, η βασική ταξική αντίθεση έχει αλλάξει:

«Κι ο γιος του πώς κατάντησε δεσμώτης της οθόνης

γονατιστός μισάνθρωπος και αρνητής του κόσμου

με παρωπίδες ψηφιακές μην τύχει και ξεφύγει

το βλέμμα στον ορίζοντα και πάρ’ ο νους αέρα!

Ψηλά τα μάτι’ ασπόνδυλα!-η κοινωνία βράζει

δεσπόζουσα αντίθεση στην ταξική της πάλη

δεν είναι το Κεφάλαιο κόντρα στην Εργασία

ο πίθηκος κι ο άνθρωπος τώρα αναμετρώνται»!

(Από τις «Συνωμοσίες της Κασσάνδρας», Μετρονόμος 2020)  

——-

* Επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά, αγράμματοι κομματάρχες, όλων των αποχρώσεων, έωλος σημαίνει μπαγιάτικος, αυτός, που απόμεινε από την προηγούμενη μέρα και όχι όπως το χρησιμοποιείτε στον ξύλινο λόγο σας, πασπαρτού δια πάσα κομματική νόσον και μαλακία…

***

Εκάς οι βιαστές του Ρεμπέτικου!

Πλειστάκις και ανέκαθεν στιγματίζουμε μετά βδελυγμίας τους ποικίλους ατάλαντους σκιτζήδες, αμοραλιστές συλλέκτες της κονόμας, σαλταδόρους  παραγωγούς (προαγωγούς), λοιπούς ανειδίκευτους ειδικούς, που βιάζουν κατά συρροή το πεντάμορφο σώμα του λαϊκού μας αστικού τραγουδιού, το παγκοσμίως πασίγνωστο Ρεμπέτικο. Προϊόντος του καιρού η νέα βάρδια  απατεώνων εκμεταλλευτών της προίκας των αιώνων γίνεται ολοένα πιο θρασύτατη και ειδεχθής. Το κατανοεί ή όχι παίζει καλύτερα το παιχνίδι του ξενόδουλου συστήματος εξουσίας να θάψει το αρτιότερο, πιο σημαντικό στον 20ό αιώνα δημιούργημα λαϊκής μουσικής! Οι παλιοί παραχαράκτες, συμπεριλαμβανομένου του ανιστόρητου «καλού κλέφτη» Η. Πετροπούλου, μοιάζουν με αφελείς παπατζήδες μπροστά στα σημερινά ρεμάλια, που δεν κρατάνε τα προσχήματα και το παίζουν διασώστες και ανανεωτές του τάχα ξεχασμένου και αραχνιασμένου στον χρόνο μουσικού είδους.

Αν επανερχόμαστε, είναι γιατί έπεσε στα χέρια μας πόνημα, μυθιστόρημα το λέει προφανώς κατ’ ευφημισμόν, ενός γιατρού, που κατασκευάζει μια μπαγιάτικη όσο και δηλητηριώδη σαλάτα για το Ρεμπέτικο, τα Βούρλα, την Δραπετσώνα,  τις φυλακές, τους τεκέδες και τα κορίτσια τους, γενικά κάθε κοινωνικό καταγώγιο, που θεωρεί αυθαίρετα ότι έχει έστω την παραμικρή σχέση με το θέμα, όπως το απολυτοποιεί και εμπορικοποιεί. Ουδεμία σχέση  η προσέγγισή του με την δημιουργία και εξέλιξη του Ρεμπέτικου, αλλά και την πορεία της εγχώριας κοινωνίας, που αυτό απεικονίζει κατά τρόπο αριστουργηματικό.

Κοινός παρονομαστής παλιών και νέων βιαστών της ρεμπέτικης προίκας ανόητες και ιστορικά, κοινωνικά  ανεδαφικές θεωρίες ότι το Ρεμπέτικο είναι προϊόν χασικλήδων, φυλακισμένων, εγκληματιών, πορνείων, κάθε παραβατικού, που μη έχοντας άλλο να πράξει σκαρώνει τα εν λόγω άσματα  να σπάσει την ανία του! Και ότι  φωστήρες εξευγενίζουν το Ρεμπέτικο και το βάζουν στα σαλόνια! Κι αν στις δεκαετίες του 1960 και 1970 φάνταζαν κοινωνιολογικές σοφίες αυτές οι μαλακίες, σήμερα, που έχουμε όλους τους  δίσκους με ρεμπέτικα άσματα και σοβαρές, πρωτοποριακές  μελέτες για την κουλτούρα των ελληνικών αστικών κέντρων(«Μούσα Πολύτροπος», κλπ.), απόπειρες σαν του γιατρού και των ομοίων του  συνιστούν  διαστρέβλωση εγκληματική  προς εύκολη εμπορική-έστω γλίσχρη- εκμετάλλευση.

Αντί να εμβαθύνουν στα ταξικά φαινόμενα της ανάπηρης και ξενόδουλης κοινωνίας της Γκραικυλίας, ν’ απολαύσουν, που το Ρεμπέτικο είναι η μόνη αισθητικά, κοινωνικά άρτια έκφραση, προπαντός υπέρβασή της, κάθονται με την φραπεδιά στον καναπέ και γνωρίζοντάς το από τον σκουπιδότοπο του διαδικτύου και Μέσων Μαζικής Μαλακίας (Social Media) το μπαλταδιάζουν  «αξιολογώντας,  όχι με άξονα την εποχή αναφοράς αλλά μετρώντας τσίπικα με τωρινά ηθικά και άλλα θέσφατα και μεσσιανικά στερεότυπα. Οι τωρινοί βιαστές την είδαν αυτόκλητοι σωτήρες και αναμορφωτές του Ρεμπέτικου, θέλουν, οι κακομοίρηδες, να το φέρουν στον ίσιο δρόμο! Μπούρδες, πάνω στις μπούρδες και άλλες μπούρδες καθώς το είδος, είναι εύκολο θύμα για διδακτορικές διατριβές, παράλληλα με την τροφή στις ανησυχίες επίδοξων λογοτεχνών.

Να μιλήσουμε για τα θρασίμια, κατ’ ευφημισμόν καλλιτέχνες, που χωρίς να γράψουν νότα, ενσκήπτουν ως ύαινες και κουνάβια στο ωραίο Ρεμπέτικο και του αλλάζουν κυριολεκτικά τα φώτα; Κακοποιούν άσματα εμβληματικά, παγκόσμια αριστουργήματα, που κάθε 300 έτη γεννιούνται, τα μετατρέπουν ερείπια με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μια και οι ίδιοι ανάθεμα αν ξέρουν… πού κατοικεί το ΣΟΛ! Καμαρώνουν κατόπιν στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και στα Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας τί μεγάλοι, που είναι γιατί ξαναζωντανεύουν το τάδε άσμα του Μάρκου, του Δελιά, του Τσιτσάνη, της παράδοσης!

 Το… πείραξαν και το «φρέσκαραν» και υπονοούν ότι μπορεί και να είναι πιο σπουδαίοι, πάντως πιο… έξυπνοι και καπάτσοι από τους Μεγάλους Παλιούς. Διαλέγουν, φυσικά, τραγούδια, που δεν ζουν οι  δημιουργοί ή τα παιδιά τους, να μην έχουν δικαστικές περιπέτειες, να κανιβαλίζουν ελεύθερα, ασύστολα προς ίδιον όφελος. Πόσο αμοραλιστής, σκουλήκι είσαι για να ξεσκίσεις, να κατακρεουργήσεις το περίφημο «Τσίφτε-τέλλι» (Θα σπάσω κούπες), να το κάνεις πανάθλιο και βρωμερό σκουπίδι στην ψηφιακή χωματερή; Πόσο πιθηκάκι, να το παίζεις ανανεωτής με τα βοθροκάναλα και τους εθισμένους «καλλιτέχνες» τους να σε χειροκροτούν; Εκάς οι βάρβαροι!  Μακριά οι βιαστές από το Ρεμπέτικο και εν γένει την πολιτιστική προίκα!

Ουδείς νόμος ή Αρχή, να την προστατεύσει και αν πεις κάτι επικριτικό, σου κολλάνε την ρετσινιά του δογματικού, που αντιδρά στο τάχα δημοκρατικό δικαίωμα του ατάλαντου πιθηκαριού να σκυλεύει Μνημεία του Πολιτισμού για να τ’ ανανεώνει! Γιατί δεν πάνε στην Ακρόπολη να συμπληρώσουν τον Παρθενώνα, να μην είναι ερείπια; Γιατί δεν τον «πειράζουν», δεν… φρεσκάρουν, να ξανανιώσει, να γίνει σύγχρονος; Σταμάτα!  Μη βάζεις περίεργες ιδέες! Μη σπέρνεις ζιζάνια, μπορεί και να φυτρώσουν! Δεν έχει ταίρι η  Γκραικυλία! Τί να την κάνει, άλλωστε, ο αιώνιος ραγιάς την πολιτιστική κληρονομιά; Να του θυμίζει ότι δεν είναι λεύτερος και να προκαλεί εφιάλτες στο ταξικό του κώμα;

Κάτι ανάλογο κάνει στο λογοτέχνημα της πυρκαγιάς, ο θρασύτατος γιατρός, που δεν σέβεται ζώντες τε και τεθνεώτες διαπράττοντας σωρεία ποινικών αδικημάτων. Πάνω από 60 χρόνια … βαρελάς δεν ξανάδα τέτοια τυμβωρυχία! Ν’ ασελγούν τόσο κυνικά, φονικά επί βιογραφιών διάσημων καλλιτεχνών. Να τις διανθίζουν με δικές τους ψυχώσεις και ανωμαλίες, με το κατακάθι της ψυχής, τάχα για να δώσουν την ατμόσφαιρα της εποχής, να κάνουν λογοτεχνία του κώλου σπιλώντας τους δήθεν βιογραφούμενους, εκμεταλλευόμενοι ότι αυτοί και απόγονοι τους δεν βρίσκονται εν ζωή να υπερασπιστούν την μνήμη  και την τιμή, να πάρουν και το σπίτι των αλητών, τάχα λογοτεχνών,  που ουδένα ηθικό φραγμό διαθέτουν.

Επειδή αξιώθηκα να είμαι μοναδικός στον κόσμο βιογράφος του θρυλικού Ανέστου Δελιά, βρήκα λίγο πριν πεθάνει την αδελφή του κι αποκατέστησα το συλημένο μεγάλο του έργο («Μάγκες Αλήστου Εποχής», Μετρονόμος), δηλώνω ότι ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορική πραγματικότητα  οι δήθεν βιογραφικές αθλιότητες, του γιατρού, που κατά προσφιλή μου τακτική τον καταδικάζω στην ποινή της ανωνυμίας! Παρόμοιες μαλακίες γράφει για τον Μάρκο, τον Γιοβάν Τσαούς, τον Τσιτσάνη και άλλους  βάρδους, αλλά με τον Δελιά η αναίδεια και η χυδαιότητα χτυπάει κόκκινο. Από πού και ως  πού ο Δελιάς τάχα πηδάει στα Βούρλα την Ταδούλα, ηρωίδα του τυμβωρύχου γιατρού και ίσως της άφησε και παιδί, που «παίζει» στο… λογοτέχνημα; Πώς λέει ότι  ο Ανέστος ήταν από μικρός πορτοφολάς; Άμα δεν έχεις τσίπα, σερβίρεις  ότι σου κατέβει για πεθαμένους, που δεν μπορούν ν’ αντιδράσουν, ούτε οι απόγονοί τους.

Αντιγράφει διάσημα ρεμπέτικα αναφέροντας μαλακίες και ψεύδη για το πώς δημιουργούνται με μόνο σκοπό να στοιχειοθετήσει την άποψη ότι ο λαϊκός μουσικός μας κύκλος βγήκε από τις φυλακές, τους τεκέδες και τα… κορίτσια τους!  Έτσι μετά από χρόνια, μπορεί ο αφελής, απρόσεκτος λάτρης του Ρεμπέτικου διαβάζοντας το εν λόγω σκουπίδι να «πειστεί» ότι ο Γιοβάν Τσαούς άκουσε μετά από χρόνια την τάδε ιστορία, πού φαντασιώνεται  ο εν λόγω γιατρός με το αρρωστημένο μυαλό και έγραψε τους «Πέντε μάγκες του Περαία» ! Α ναι! Πώς πήγα να το ξεχάσω! Μάταια ψάχναμε, βρήκαμε τις απαρχές και την όλη πορεία του Ρεμπέτικου! Μας έβαλε γυαλιά ο γιατρός! Δημιουργήθηκε πρώτη φορά στον Μεντρεσέ (Παλιά Στρατώνα) μια ωραία πρωία του 1836!

Όχι, δεν με νοιάζει να υπερασπιστώ το Ρεμπέτικο από επίδοξους εχθρούς του! Ούτε επιθυμώ να το μονοπωλήσω! Μιλά το έργο καθενός και δεν έχει ανάγκη κολαούζων, όταν αφουγκράζεται την εποχή αναφοράς και συνάμα δίνει απαντήσεις στις ανάγκες του εκάστοτε σήμερα. Το Ρεμπέτικο έχει κερδίσει την μάχη με τον χρόνο. Το θέμα των βιαστών κι άλλων σκιτζήδων, που το κακοποιούν ασύστολα, αφορά εμάς, μόνο τους εκάστοτε τωρινούς, που έχουν ανάγκη, ιδιαίτερα σε άνυδρες και ηλίθιες εποχές να βρίσκουν απαντοχή στην προίκα του παρελθόντος κάνοντάς την στημόνι για δικά τους έργα, για δικά τους τραγούδια, να συνεχίζει η σκυταλοδρομία των αιώνων.

«Τετράς η Ξακουστή, του Πειραιώς», Στράτος Παγιουµτζής, Γιώργος Μπάτης, Μάρκος Βαμβακάρης, Ανέστος Δελιάς.

Οι σημερινοί έχουν αδήριτη ανάγκη να προστατεύουν από  τους  βιαστές την πολιτιστική προίκα. Για να μην εμποδίζεται, να μην ακυρώνεται με την χυδαία τους δράση και να δύναται να την απολαμβάνει ο ντουνιάς!  Μέθεξη και Ψυχαγωγία (με την αρχαία έννοια οι λέξεις). Και πώς χωρίς αυτές να ζήσεις και προπαντός να δημιουργήσεις;  Όχι λύματα με λογοτεχνική, μουσική ή άλλη καλλιτεχνική βελάδα, αλλά καλούδια της ψυχής σου!

***

Ασπόνδυλα, Καλλιτέχνες!

Δεν χρειάζονταν να κηρύξει ο πανάθλιος Καπιταλισμός τον Α’   Παγκόσμιο Βιοχημικό Πόλεμο κατά της ανθρωπότητας για να φανεί η θηριώδης και κατ’ επανάληψη ξεφτίλα του λεγόμενου πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου Γκραικυλίας! Όπως σε κάθε αποικία, εδώ για πλείονες λόγους, που σχετίζονται με την εν γένει νοοτροπία του όχλου, από το 1821 έως σήμερα σημειώνει θεαματικές επιδόσεις ραγιαδισμού, ανυποληψίας, φτηνιάρικου και χυδαίου τεμενά προς την ξενόδουλη εξουσία ακόμα και σε ολέθριές της επιλογές. Συνήθως, κυρίως σε αυτές δίνει εξετάσεις! Και τα δυο εγχώρια βραβεία Νόμπελ (αυτού του διεθνούς ξόανου πολιτικής σκοπιμότητας και συναλλαγής) αποδόθηκαν σε  αστούς συντηρητικούς την στιγμή, που άλλοι άξιοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες αλύπητα βασανίζονται στα ξερονήσια της φρίκης και του δήθεν φρονηματισμού.

Το ένα, πράκτορας της βρετανικής Intelligence Service, τόσο στον πόλεμο κατάκτησης από τους Αγγλοαμερικάνους τής για πρώτη φορά ελεύθερης από τον λαό της Ελλάδας,  όσο και στο ξεπούλημα της Κύπρου, πλην όμως κατόρθωσε να μετατρέψει σε εξαιρετική ποίηση την μεγάλη θλίψη για το κατάντημα της αστικής του πατρίδας, στο οποίο είχε ο ίδιος συνεργήσει. Το δεύτερο Νόμπελ, πανέμπειρος λεξοπλάστης υμνεί το Αιγαίο, τα νησιά, το λευκό, το γαλάζιο, αλλά λησμονεί ότι αυτά είναι γεμάτα εξόριστους, θύματα γερμανοτσολιάδων της τάξης του. Πόσα ν’ αντέξουν καλολογικά στοιχεία και μερικές φορές τέλειο, είναι αλήθεια, βερμπαλισμό, τα γραφικά νησάκια, πριν γίνουν βορρά της τουριστικής λαίλαπας του νοικιαζόμενου δωμάτιου, που ο ίδιος γίνεται κουλτουριάρης διαφημιστής του; Εν πάση περιπτώσει κι αυτός θεωρείται αξιόλογος ποιητής.

Από τότε κύλησε πολύ νερό (κυρίως, όμως, και πάλι άφθονο αίμα) στον μύλο της υποτέλειας, του φτηνιάρικου πλαστικού αρχοντοχωριατισμού, της κατασκευής εφήμερων καλλιτεχνικών κομητών στο στερέωμα της Αποικίας, που όλοι δοξάζουν, συνήθως χωρίς καν να ξέρουν το έργο τους, σε βάρος των λίγων αληθινά φωτεινών εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άλλαξαν με τον καιρό και οι προτεραιότητες στο άθλιο πειραματόζωο Γκραικυλία με την ολοκληρωτική και χωρίς προσχήματα στροφή στην φτηνιάρικη, άκρως καταναλωτική κι εύπεπτη υποκουλτούρα, κακέκτυπα ανάλογων Δυτικών υποπροϊόντων. Πρωτίστως, όσο προστίθενται σελίδες στην «καλλιτεχνική» μας (με ή άνευ εισαγωγικών), ιστορία, τόσο οι συνεχιστές παλαιότερων ευγενών, εν μέρει χαρισματικών αστών του πνεύματος και τεχνών έπασχαν από καλπάζουσα έλλειψη ταλέντου, που προσπαθούσαν να κρύψουν σε γριφώδη λεξιλαγνεία, να  κερδίσουν την εφήμερη δημοσιότητα και αποδοχή με το επιτηδευμένο ακατανόητο, που τάχα είναι εξ ορισμού βαθύ και διαχρονικό (της μισής ή μιας ιστορικής γενιάς)!

Ώσπου φθάνουμε στους σημερινούς ατάλαντους και ξενέρωτους! Είναι τόσο τενεκέδες ξεγάνωτοι, ώστε ξεκουφαίνουν με τον τάχα καλλιτεχνικό χαβαλέ  για να κλέψουν έστω δυο στιγμές δημοσιότητας στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και στα Μέσα Μαζικής Μαλακίας (Social Media). Είναι η συντριπτική πλειοψηφία! Καλλιτέχνες της λιγούρας, της φιγούρας, της καψούρας, του πλαστικού ναρκισσισμού. Στις πολύ δύσκολες καταστάσεις, τόσο όσοι θεωρούνται πρώτης γραμμής και ζήτησης  από το ξενόδουλο σύστημα εξουσίας αλλά κι όσοι, δεν μπορούν να προκαλούν  ανάλογο μεγάλο θόρυβο, κάνουν πολιτικά και ταξικά τον ψόφιο κοριό:  Ωχ αδελφέ-λένε οι πρώτοι-που θα βγάλω εγώ, το φίδι από την τρύπα! Ας παίξουμε με τους όρους τους, να είμαστε στα πράγματα, να μας χειροκροτά ο  όχλος και να έχουμε μεγάλη πελατεία. Τον σκασμό-επιλέγουν οι δεύτεροι-κάνε κορόιδο, ακολούθα το ρέμα, να περάσει κι αυτό και βλέπουμε, θα πιάσουμε επόμενη ευκαιρία στα ραδιοτηλεοπτικά βοθροκάναλα, να γίνουμε κι εμείς «Κάποιοι», διάσημοι και κονομημένοι!

Όλοι αυτοί στις ποικίλες αποχρώσεις της βλακείας και της ανασφάλειάς τους απαρτίζουν την αγέλη των καλλιτεχνών του Κορωνοϊού. Αυτούς μόνο παίζουν τα Μέσα της ξενόδουλης εξουσίας. Και πολύ σωστά! Αν ήσασταν εσείς αφεντικά και θαλαμοφύλακες της Αποικίας και βλέπατε τόσο πολλά ατάλαντα ασπόνδυλα ψώνια να συνωστίζονται (μέρες COVID-19) στην αυλή σας και όσο εσείς τους κλωτσάγατε, τόσο αυτοί κωλοτρίβονται απάνω σας, τί θα κάνατε; Θα του παίρνατε στα σοβαρά; Το πολύ-πολύ θα τους πετάγατε  ξεροκόμματο δημοσιότητας για να συνεχίσουν με αγοραίο ενθουσιασμό και χυδαία γραφικότητα να χοροπηδάνε  ως μαϊμούδες, προς τέρψη των ξένων, αλλά κυρίως προς αποπροσανατολισμό του ντόπιου όχλου και πανηγυρική αποδοχή του παγκόσμιου φασισμού «Μένουμε σπίτι»! Ό,τι δηλαδή πράττει ο θαλαμοφύλαξ Κούλης με την συμμορία, που αποκαλείται κατ’ ευφημισμόν κυβέρνηση της Γκραικυλίας….

Πλείστα όσα παραδείγματα ξενόδουλου σαλτιμπαγκισμού του πνευματικού -καλλιτεχνικού κόσμου τον καιρό του Α’ Παγκόσμιου Βιοχημικού Πολέμου! Ποιητές μονοδιάστατοι και στριφνοί υμνωδοί της ψυχοτροπικής τους ανίας και άνοιας, λογοτέχνες αφηγηματικής φασολάδας ανούσιων κοινοτοπιών και χαζομούνικων ρομάντζων διαγκωνίζονται να μας δείξουν πόσο περνούν δημιουργικά στην καραντίνα τους (είχαμε μια σκασίλα!) με μόνιμη επωδό του γιατί πρέπει να ενστερνιστούμε το παγκόσμιο πραξικόπημα και να μην το κουνήσουμε ρούπι από την φωλιά μας! Με… αγάπη θέλουν να μοιραστούν μαζί μας τους πολιτικούς και καλλιτεχνικούς προβληματισμούς γιατί πάνω από όλα είναι η υγεία μας, που ωστόσο πετά στα σκουπίδια ο Καπιταλισμός, που τον χειροκροτούν, τάχα από ριζοσπαστικές αφετηρίες!

Ηθοποιές, σοφιστικέ και σεξουάλε, «ανεβάζουν» φωτογραφίες για το πώς γυμνάζονται και πώς τον κώλο τους κουνούν κλεισμένες για να γλιτώσουν από τον Κορωνοϊό!  Οι πιο όμορφες, αστέρια του δεύτερου κύκλου, ίσως  να ’χουν κομματάκι δίκιο! Ξέρεις τί είναι να κρέμεται απ’ το αιδοίο ο ντουνιάς, να βγάζεις χοντρά λεφτά και δόξα με κάθε «βίζιτα» και ξάφνου να ’ρχονται δέκα του κόσμου κομπογιαννίτες, να λένε: Κρύψε τα κάλλη σου μην πεθάνεις! Κάνουν όμως, και μέγα λάθος! Θα είχαν μεγαλύτερη ρεκλάμα κι απήχηση, χώρια την πολύτιμη κοινωνική τους υπηρεσία, αν έδειχναν πως πηδιούνται (οι καλλίπυγες) προς τέρψη αρρένων Κορωνοφυλακισμένων! Ποιος ξέρει; Ίσως είναι διαβατήριο για το μετά καραντίνα κουλτουριάρικο και ερωτικό θέατρο και σινεμά! Κι όσες μας λένε σεξιστικό γουρούνι, δεν θα τις χαλάσουμε χατίρι! Ας κατεβάσουν, όμως, τις εν λόγω… αναρτήσεις γιατί μας τα πρήξανε!

ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Μεγάλη ομάδα ποικίλων καλλιτεχνών-δυστυχώς και κάποιοι αξιόλογοι-συναγωνίζονται ολημερίς σε ατέρμονη λογοδιάρροια στα Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media). Θα έλεγα ότι είναι το καινούριο φρούτο, που λίπανε ο Κορωνοϊός. Ανακάλυψαν Φασιστικό (facebook) βιβλίο ή θεωρούν ότι δεν έχουν άλλο τί να κάνουν και του δίνουν και καταλαβαίνει! Διάλογοι για του ψύλλου το πήδημα και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την τρύπα της βελόνας. Κουτσομπολιά για το «ποιος», «ποιον», «πότε» και «γιατί», τάχα για το καλό της… τέχνης! Οι εξοικειωμένοι με τον διαδικτυακό σκουπιδότοπο επιδίδονται σε εξυπνακίστικα αστειάκια (βάλε την γαργαλιέρα στην πρίζα) και χαζοαμερικάνικα ανέκδοτα, πλην, όμως, με προσήκον κουλτουριάρικο επίχρισμα και την αναγκαία φάλτσα πλέον επωδό «Μένουμε σπίτι». Τέχνη κάνουν, μάνα, οι ανθρώποι-που έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν. Με κάθε μέσον και τρόπο αναστενάζουν οι οθόνες με το πρόσχημα να περάσει πιο εύκολα και διασκεδαστικά ο όχλος την καραντίνα του…

Το άκρον άωτον της ηλιθιότητας και της μαλακίας κατέχουν μακράν οι μουσικοί καλλιτέχνες. Αυτοί κι αν είναι μαζικά τσιράκια του Καπιταλισμού χωρίς να τους το ζητεί κανένας με αντάλλαγμα να βγουν λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά, αναλόγως κύκλου εργασιών, στα ποικίλα βοθροκάναλα ώστε να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία και ανασφάλεια του υπάρχουμε κι εμείς, μη μας ξεχνάτε! Περιττό να έλπιζε κανείς ότι θα έλειπε κι από αυτό το κρίσιμο προσκλητήριο του Καπιταλισμού ο Νιόνιος, που ήταν κάποτε Νέο Κύμα και έγινε υμνωδός αντιδραστικών, εν πολλοίς φασιστικών απόψεων. Μια ζωή «Μητσοτάκ», τώρα θ’ αλλάξει; Έδωσε χείρα βοηθείας και στον γιο Κούλη, δίκην περισπούδαστου, σεβάσμιου γέροντα, μειλίχιος συμβουλεύει εγγόνια του, που ωστόσο τον έχουν από καιρό γραμμένο εκεί, που δεν πιάνει μελάνι.

Αμ’ η άλλη, η παντελώς ατάλαντη, που νομίζει ότι όποιος στριγγλίζει είναι και μεγάλος τραγουδιστής! Καβάλησε μια καρότσα-γιατί όχι το καλάμι;- και γυρνούσε στις γειτονιές της Αθήνας «τραγουδώντας» για να διασκεδάσει τον κλεισμένο με την συνενοχή του στην μιζέρια του Καπιταλισμού όχλο. Διαχρονική μαριονέτα του ξενόδουλου συστήματος και μάλιστα, όπως και ο προειρημένος Νιόνιος, όχι για λίγα ψίχουλα, αλλά για το χοντρό καρβέλι της δημοσιότητας. Πάλι τα έχει πει ποικιλοτρόπως ο σύγχρονος Αριστοφάνης: «Όλοι μαζί, να κάνουμε κέφι»! και «Πάρτε, κυρίες μου. Καλές πατάτες»! Για αυτό σηκώθηκε και ο πάντα καλλιτεχνικά ευαίσθητος κύριος Κούλης από την καρέκλα Μαξίμου για να τους χαιρετίσει καθώς περνούσαν από Ηρώδου Αττικού, μετά από  παράκλησή του, όπως τον… έδωσε στεγνά η φωνακλού αοιδός! Δηλαδή, να μην απολαύσει έστω για λίγο ο άνθρωπος το μεγαλείου του κομματάρχη, που το παίζει σωτήρας του όχλου, ενόψει και επικείμενων, πιθανότατα διπλών βουλευτικών εκλογών τον Σεπτέμβριο;

Κάποιες άλλες μετριότητες, ψωνάρες και ευρισκόμενοι στ’ αζήτητα από καιρό-ανάμεσά τους δυστυχώς και κάποιοι φίλοι-που δεν έχουν μετρονόμο στην ξεφτίλα και στην διαρκή οσφιοκαμψία, αρκεί να φαίνονται έστω μισή στιγμή στα κανάλια της σαβούρας, το ρίξανε στο παραδοσιακό προσκύνημα. Ευκολάκι! Πήραν ένα διάσημο τραγούδι, για παράδειγμα, «Θα κάτσω σπίτι» του Λουκιανού και το λένε αγεληδόν, στιχάκι-στιχάκι το κάθε παιδάκι, για «καλό σκοπό». Για τον ταξικό τσαμπουκά του πανάθλιου Καπιταλισμού: Ό,τι και να κάνεις, ηλίθιε, διεφθαρμένε όχλε, θα μείνεις όσο γουστάρω, εγώ ο γαμιάς και κυρίαρχός σου, κλειδαμπαρωμένος στην φωλιά σου και διαρκώς ψεκαζόμενος από την βορβορώδη οθόνη! Βγάλανε και καναδυό καινούρια τραγούδια της πυρκαγιάς προς δόξαν του φασιστικού «Μένουμε σπίτι», για να μ’ έχεις πάντα δίπλα σου και άλλες αηδίες, πάλι με την μέθοδο του στιχάκι το στιχάκι το κάθε πιθηκάκι!

Απέτυχαν, όμως, όλοι αυτοί παταγωδώς και πολύ το χάρηκα, που τα πήγε καλύτερα και στα… καλλιτεχνικά ο δίκην ΕΣΑτζή αρμόδιος, που κανοναρχεί κουνώντας δάκτυλο, ρίχνοντας πρόστιμα εξοντωτικά σε «απείθαρχους»… συμπολίτες του!  Πώς να το κάνουμε, ρε αδέλφια, το αυθεντικό είναι άλλο πράμα και στην υποκουλτούρα! Τί θέλετε και ανακατεύεστε στα σκατά της εξουσίας; Μαζί με τον γιατρό, που συμπεριφέρεται με την σειρά του σαν κομπογιαννίτης, δίνουν τα ρέστα οι ανθρώποι παίζοντας μοναδικά το σε κάθε  ωμό ή μεταξωτό φασιστικό σύστημα το διαχρονικό έργο: «Ο καλός και ο κακός της Ασφάλειας»! Πού να φτουρήσουνε οι γάβροι τώρα!- και πάλι ο μέγας Χάρρυ Κλυνν. Γραφτήκανε, λοιπόν, άσματα του φυράματος του όχλου αφιερωμένα στους δυο περί ου ο λόγους κρατικούς παράγοντες, που σπάνε κόκκαλα σε ηλιθιότητα, φτήνια και χυδαιότητα! Για αυτό παίζονται με κάθε ευκαιρία στα βοθροκάναλα μη τυχόν και υπάρξει έγκλειστος ηλίθιος, που δεν θα έχει… μέθεξη στο μεγαλείο της σύγχρονης… τέχνης. Ή μήπως έχετε αντίρρηση ότι και στην τέχνη-κυρίως σε αυτήν-έχει καθένας περιττώματα, που του αξίζουν;

Διαδικτυακές, δήθεν, συναυλίες καλλιτεχνών, δυστυχώς και παγκόσμιας εμβέλειας, όπου καθένας παίζει το όργανό του, να βγει ήχος και τραγούδι, λες κι εμείς δεν έχουμε, δεν ξέρουμε ν’ ακούσουμε, ν’ απολαύσουμε αυτά, που γουστάρουμε. Ο πανάθλιος Καπιταλισμός σε θέλει σε όλα κοπάδι κι ενεργούμενο. Μέχρι και την γενιά των πενηντάρηδων στα πάντα η κοινωνία στηρίζεται στην δημιουργική σύνθεση και στο πολύτροπο γεφύρωμα του χάσματος, της διαφοράς, της πάλης αντιθέτων και της ελεύθερης επιλογής. Από κει και κάτω ήρθε ο Αμερικάνικος Τρόπος Ζωής, ό,τι πιο χυδαίο και αντιδραστικό από κτήσεως κόσμου και τα ισοπέδωσε όλα, στηρίχθηκε στην ομοιομορφία, όσο περνά ο χρόνος στην ηλιθιότητα, στον καταναλωτισμό, στην φτήνια και την πλαστική σαβούρα, που δεν μπορείς ν’ αρνηθείς, πρέπει να βυθιστείς στον βάλτο της. Σήμερα θ’ ακούσεις το ΤΑΔΕ, θα δεις τον ΔΕΙΝΑ και αύριο θα συμπεριφέρεσαι σαν ψηφιακός πίθηκος! Δεν έχεις άλλη επιλογή! Ούτε στην τέχνη θα έχεις το δικαίωμα της εκλογής!

Καταλαβαίνουν, άραγε, όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες, μικροί, μεσαίοι και πολύ μεγάλοι τί κακό κάνουν, όχι μόνο σ’ εαυτούς και στο έργο τους, αλλά και στην παγκόσμια τέχνη, που είναι ελεύθερη επιλογή, δημιουργία, έμπνευση και μέθεξη; Ποια η σκοπιμότητα να γελοιοποιούνται; Πιστεύουν ότι υπάρχει έστω μια περίπτωση στις εκατό να κάνουν καλύτερα, κάτι, που είναι έξω από την εμβέλειά τους;  Όσο κι αν υποκρίνονται ότι είναι κι αυτοί ένας από τον όχλο, θα ξεπεράσουν τ’ αυθεντικά του ινδάλματα; Βγαίνει ο Τάδε σκυλάς και γαβγίζει εν είδει συναυλίας, παίρνει πάλι όλο το χαρτί και από το σπίτι. Υπάρχει και η σοβαρή εκδοχή, ας πούμε της κλασικής μουσικής, του Τρίτου Προγράμματος, σύμφωνα με τα δικά μας έθιμα. Συγκλονίζει ο Μποτσέλι τραγουδώντας ανατριχιαστικά στο άδειο Ντουόμο του Μιλάνου. Ε και; Τί μας κόφτει αφού δεν είμαστε εκεί; Ακούστε, ρε παλικάρια: Το πολιτιστικό προϊόν θέλει μέθεξη, με την αριστοτελική σημασία της έννοιας. Συμμετοχή, αυτοπρόσωπη παρουσία, ακροατές, θεατές, συναυλία, αίθουσα θεάτρου και κινηματογράφου, έκθεση ζωγραφικής ή γλυπτικής. Πάνω από όλα σημαίνει συντροφιά, παρέα και απόλαυση! Όχι μπανιστιρτζήδες της τηλεόρασης, εν γένει της οθόνης της ιντερνετικής χωματερής. Ό,τι και να κάνει η εξουσία, όσα G  και Bytes να βρει και να σας δίνει τάχα χάρισμα, στην ουσία με την μόνιμη υποθήκη του εγκεφάλου, της ψυχής και της συνείδησής σας στο διάβολο του Καπιταλισμού, Ο COVID-19 δείχνει περίτρανα και παραστατικά το αγεφύρωτο, ολοένα διευρυνόμενο χάσμα, μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου. Ο άνθρωπος έγινε με την έμπνευσης, απαντοχή και ανάταση της Τέχνης και επιστρέφει στον πίθηκο ραγδαία με την έλλειψη και καταστροφή της.

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΤΑΛΑΝΤΩΝ

Τέλος δεν έχει ο καφρισμός των εργατών της μουσικής για ν’ αρνηθούν την ύπαρξη και το έργο τους, όσοι διαθέτουν απ’ αυτό για να βγουν έστω και φευγαλέα στα βοθροκάναλα της εξουσίας. Ο ΤΑΔΕ παίζει και τραγουδά από το σπίτι του. Η ΔΕΙΝΑ γνωστοποιεί ποια τραγούδια ακούει στην καραντίνα της. Πολύ καλά κάνει, γιατί πώς να σου κολλήσει ύπνος σε πονηρές μέρες χωρίς να ξέρεις, τ’ άσματα της ατάλαντης, που δίκην πόρνης περιφέρεται στα Μέσα αναζητώντας προβολή και μελλοντικούς πελάτες. Αν κι εφόσον δεν βρεθούν εμβόλια και αξιόπιστα φάρμακα ξεχάστε συναυλίες και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όχι μόνο σε κλειστούς χώρους, αλλά και έξω!

Ειλικρινά απορώ με όλους! Δεν καταλαβαίνουν ότι όλα τα καραγκιοζιλίκια είναι μιας και συνήθως μισής χρήσης, εκ των προτέρων τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες για τα σκουπίδια; Τόσο ανόητα εφήμεροι; Ορισμένοι με έργο  αξιόλογο, το υπονομεύουν με αυτοκαταστροφική μανία! Άσε τα «τραγούδια», που γράφονται… αποκλειστικά για τον Κορωνοϊό.  Αηδίες και ξεράσματα, δήθεν σατιρικά, στην ουσία όλα ανεξαιρέτως χαρακτηριστικά δείγματα δηλητηριασμένης, χυδαίας εποχής. Θέλουν οι σημαντικοί καλλιτέχνες να τα συναγωνιστούν; Ακούστε, ρεντίκουλα της κοινωνίας, τα ρεμπέτικα, που γράφονται για δύσκολες καταστάσεις, που περνά ο κόσμος, για παράδειγμα την Κατοχή ή την Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και για πρόσωπα και γεγονότα καθημερινής ζωής. Πώς να γράψεις με έμπνευση επικαιρικούς στίχους και μουσική, όταν δίνεις τα πάντα για να γίνεις ασήμαντο σχόλιο στις οθόνες επελαυνόντων πιθήκων, που θεωρούν την αγραμματοσύνη και την έλλειψη οποιοδήποτε ταλέντου  (εκτός από το να χαϊδεύουν συσκευή τηλεφωνική) δείγμα πολύπλευρης μεταμοντέρνας προσωπικότητας;

Πες, πες, πες, κάτι θα μείνει στο τέλος-έλεγε και έκανε ο Γκέμπελς, αλλά θα έσκαγε από την ζήλεια του, θα έκανε χαρακίρι, αν έβλεπε τον «γιο» του Σπύρο Γκέμπελς να δίνει ρέστα και να παίρνει όλο το χαρτί με την πιο ηλίθια και φασιστική διαφήμιση, που βγήκε ποτέ, για να μένουμε σπίτι, όσο ο ιός είναι εκεί έξω! Πενήντα μέρες την μεταδίδουν εκατοντάδες φορές, μας γανώνουν το κεφάλι, όλα τα ιδιωτικά βοθροκάναλα μια φορά την ώρα και τα κρατικά κάθε μισή ώρα. Υπερβαίνει την πλύση εγκεφάλου. Λοβοτομή! Πακτωλός χρημάτων! Πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώπουλα για αυτήν την βλακώδη ναζιστικής υφής διαφήμιση. Κι αν ο Σπυρέτος το έκανε τζάμπα, εκτός από Γκέμπελς είναι και μεγάλο κορόιδο, τον έπιασαν Κώτσο, γιατί οι άλλοι πήραν παρά με ουρά.

Ηθοποιός σημαίνει φως-τραγουδά στην «Οδό Ονείρων» του Μ. Χατζιδάκι ο Δ. Χορν. Όχι τσιράκι ξενόδουλης εξουσίας, που χρησιμοποιεί διάσημους καλλιτέχνες να κάνει ενεργούμενο τον όχλο και μάλιστα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας. Ποτέ δεν είναι φορέας πανικού ο καλλιτέχνης,  σύγχρονε Γκέμπελς, όσο κι αν του χρυσώνουν το χάπι-και ο ίδιος το χρυσώνει τάχα ως ακλόνητο άλλοθι, να το καταπιούν και αυτός και ο όχλος εύκολα-ότι όλα γίνονται για καλό σκοπό (η μαλακία, που με κάθε ευκαιρία σερβίρεται) για προστασία της δημόσιας υγείας, που κινδυνεύει μόνο από τον πανάθλιο Καπιταλισμό, που όλοι οι στρατευμένοι του καλλιτέχνες τυφλά υπηρετείτε. Εκτός από την εφήμερη κονόμα (δόξα ή χρήμα ή και τα δυο) υπάρχει και η σχετική αιωνιότητα, πλην της αισθητικής, της αξιοπρέπειας και της ταξικής ευαισθησίας. Αλλά τί κάθομαι και λέω; Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Αρκεί να είναι «κάποιος κρεμασμένος» στις οθόνες και στα χείλια του  όχλου! Με κάθε τίμημα αυτοσκοπός!

Γιατί κύριε Κούλη κλείσατε μόνο τα μαγαζιά, (που δεν έπρεπε) και αφήσατε τα βοθροκάναλα, (που έπρεπε); Για να σπέρνουν τρόμο και πανικό στον όχλο; Δεν υπολογίζεται την ψυχική μας υγεία; Σε κάθε σεισμό, λιμό, καταποντισμό και εσχάτως Κορωνοϊό, είναι η μεγίστη ευκαιρία της κονόμας. Επειδή είναι φουρτουνιασμένη η κοινή γνώμη, βρίσκουν πιο πρόσφορο έδαφος οι ηλίθιες διαφημίσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές σερβίρονται από αναγνωρίσιμα ψώνια της τηλοψίας! Καταναλώνεται πιο μαζικά και εύκολα το δόλωμα! Κλείσατε τα καφενεία και τις ταβέρνες, που είναι στο κάτω-κάτω αιώνες κοιτίδες λαϊκού πολιτισμού, και αφήσατε ορθάνοιχτες, ενισχύσατε τις κυψέλες της μαζικής ψυχικής νόσου; Μα αυτήν την τελευταία θέλει παντοιοτρόπως να ενισχύσει, την ψυχοσωματικής μας ισορροπία να τσακίσει ο Καπιταλισμός, τον οποίο ως τσιράκι των ξένων αφεντικών, υπηρετείτε!

Η χυδαία προβολή προϊόντων δήθεν ως πολύπλευρη ενημέρωση είναι η καλύτερη τροφή του πιθήκου. Τράπεζες, κινητή τηλεφωνία, ηλεκτρονικά, τζόγος, ψηφιακός αέρας κοπανιστός και… αμοιβαία κεφάλαια! Εδώ καράβια χάνονται και το μουνί (κυριολεκτικά αυτό πρωτοστατεί) χτενίζεται! Οι ίδιες φωνές, που καλούν για δράσεις φιλανθρωπικές (Όλοι μαζί μπορούμε οι κολαούζοι της εξουσίας χοντρά να τα οικονομάνε!) μας παραπλανούν κατόπιν πώς δεν θα πάνε χαμένοι οι κόποι μιας ζωής, πώς θα πιάσουν τόπο στο πιο εγκληματικό τραπεζικό προϊόν, τα αμοιβαία κεφάλαια, εκεί όπου ποντάρουν τις οικονομίες οι αφελείς και παίρνουν τελικά παλιόχαρτα.

Τα ραδιοφωνικά βοθροκάναλα, με πρώτα τα κρατικά, μας έχουν πήξει στην  λογοδιάρροια. Έτσι περνάει καλύτερα στον όχλο ο πανικός, καθώς βγαίνουν «στον αέρα» από τηλεφωνικές γραμμές ψωνάρες και ψυχάκηδες ακροατές (οι ίδιοι πάντα) να πούνε χιλιοστή φορά την αποψάρα τους, να γίνει ζύμωση! Παλιότερα σε κάθε έκτακτη κατάσταση, τα ραδιόφωνα έβαζαν πάντα καλή ελληνική μουσική! Τί πιο παρηγορητικό κι ελπιδοφόρο στα δύσκολα ν’ ακούς ελληνική λαλιά, όμορφο λαϊκό τραγούδι; Στην παγκόσμια συνωμοσία του Κορωνοϊού, στον απόλυτο φασισμό του Μένουμε σπίτι η ξενόδουλη εξουσία εξόρισε την ωραία μουσική, πρωτίστως το λαϊκό μας τραγούδι. Μόνο ξένα ή ελληνόφωνα σκυλοπόπ υποπροϊόντα, αμερικάνικες τσίχλες! Δεν ακούς στην Ε.Ρ.Τ. δημοτικό, ρεμπέτικο και νεώτερο λαϊκό τραγούδι, για να έρχεται με κάθε ευκαιρία γοργά, να θριαμβεύει ο πίθηκος!

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Στην παγκόσμια Ιστορία η τέχνη μπορεί να είναι το αντικαθρέφτισμα της εκάστοτε κοινωνίας, αλλά ο  μέγας, ο σχετικά διαχρονικός καλλιτέχνης με αφετηρία την κατάσταση, που ζει, εκφράζει τους δικούς του καημούς και του συνόλου και προσπαθεί να δει και πέρα από τον τοίχο! Στην δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα σε αυτές, η μεγάλη αλλά και η κατά τεκμήριο αξιόλογη τέχνη, είναι παρηγοριά καλλιτεχνών, του κοινού τους αλλά κι ευρύτερων πληθυσμών και ταυτόχρονα αλογόμυγα, που με τον τρόπο της κεντρίζει και ξυπνάει στο μέτρο των δυνατοτήτων της το άλογο της κοινωνίας. Στην αποικία Γκραικυλία μπορεί η επίσημη κουλτούρα να είναι από το 1821 έως σήμερα προβληματική φιλιπινέζα της ξενόδουλης εξουσίας, αλλά υπάρχουν μεγάλες εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το πιο σημαντικό είναι ότι στην σύγκρουση των δυο πολιτισμών, ο λεγόμενος δεύτερος, η λαϊκή τέχνη, ιδιαίτερα το τραγούδι, όχι απλώς καλύπτει το κενό των ξενόδουλων υποπροϊόντων και των φορέων τους, αλλά και είναι η μοναδική απαντοχή του κόσμου με διαχρονικά κατά τεκμήριο, παγκόσμιας εμβέλειας έργα.

Στην εποχή του Κορωνοϊού η δεσπόζουσα τάση είναι η αγέλη ηλίθιων, ατάλαντων και μέτρων καλλιτεχνών, που διαγκωνίζονται στην στρούγκα της ξενόδουλης εξουσίας για δυο σκάρτα λεπτά προβολής και πλαστικής δημοτικότητας. Δεν καταλαβαίνουν και δεν νοιάζονται να κατανοήσουν τα κωθώνια ότι στον αιώνα τον άπαντα η μεγάλη τέχνη, η σχετικά διαχρονική ήταν είναι και θα είναι αιρετική, απέναντι στην εξουσία, ριζοσπαστική και επαναστατική, πάντα με τον βασανισμένο κοσμάκη! Ότι αυτά είναι και τα κριτήρια του πανδαμάτορα χρόνου. Για αυτό και τα καλλιτεχνικά έργα και μέρες της εποχής του Κορωνοϊού ακολουθούν την πορεία του. Σβήνουν εντός 48 ωρών και μάλιστα πριν μολύνουν το σώμα της Τέχνης. Πέφτουν σωρηδόν στην αποχέτευση της Ιστορίας, όχι πριν… σαραντίσουν, που μου έλεγε σαρκαστικά μεγάλος βάρδος του ρεμπέτικου για τα τωρινά άσματα, αλλά κόψουν τον ομφάλιο λώρο από την μήτρα του καταναλωτισμού.

Το μέγα κακό, όμως, είναι ότι στον απόλυτο φασισμό του Α’ Παγκόσμιου Βιοχημικού Πολέμου του Καπιταλισμού κατά της ανθρωπότητας, όχι μόνο δεν προβάλλονται, δεν αναφέρονται ακόμα και ως άλλοθι ποιότητας, από τα βοθροκάναλα οι αξιοπρεπείς προσπάθειες σημαντικών καλλιτεχνών, που άλλοι κάθονται σιωπηλοί σπίτι τους για να μη ξευτελίζονται στην δίνη του όχλου, άλλοι δουλεύουν αξιόλογα καλλιτεχνικά έργα, που δεν ελπίζουν να τα δούνε προβεβλημένα, αρκετοί αντιδρούν με τρόπο ή και πιο έντονα στην αρρωστημένη αυτήν κατάσταση. Αυτό είναι το επίτευγμα του Κορωνοϊού: Η απόλυτη αποσιώπηση, το ράφι με τα αζήτητα, εφόσον δεν σεγκοντάρεις την φωνή της ξενόδουλης εξουσίας. Τί να λέμε τώρα για τον καλλιτεχνικό και πνευματικό κόσμο της Γκραικυλίας! Πάντα ανάπηρος, ανέκαθεν ραγιάς! Όπως και η κοινωνία και ο τόπος όπου ζει! Ο Κορωνοϊός φώτισε και πάλι το πρόβλημα, μάλλον απλώς το μεγένθυνε!

Θα μείνουν πάλι οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, που είναι λίγες και όλο λιγοστεύουν, αλλά τί να κάνουμε; Είμαστε στην εποχή του ατάλαντου ψώνιου της οθόνης, προοίμιο και λίκνο του ψηφιακού πιθήκου. Η σχετικά διαχρονική τέχνη έχει εξ αρχής χωρίσει τα τσανάκια της από την εξουσία. Κι αυτή θα μείνει! Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ, να μιλά για την ηλίθια εποχή! Να λέει στους επόμενους ότι δεν είμασταν όλοι τρομοκρατημένα τσιπαρισμένα ζωντόβολα με φίμωτρα!

———————

Υ.Γ. Δεν φτάνει, που είναι παντελώς χεσμένη και φιλάει κατουρημένες ποδιές της ξενόδουλης εξουσίας η συντριπτική πλειοψηφία ποικίλων καλλιτεχνών,  ξαφνικά θυμήθηκε (με τους συνδικαλιστικούς φορείς) ότι πεινά κι άρχισε να ζητιανεύει το 800άρι, που έδωσε το κράτος  ελεημοσύνης στον όχλο, όταν τον έκλεισε φασιστικά στις φωλιές. Έβγαλε χαρτιά, μαζεύει υπογραφές, όχι καταγγέλλοντας την ταξική ουσία του Κορωνοϊού, τα μέτρα κατά άλλων εργαζομένων, την παντελή έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, την ανεργία, ούτε καν τα παιχνίδια του Καπιταλισμού και στην Τέχνης. Διακονιαραίοι γονατιστοί, κατ’ ουσίαν αρνητές της, ραγιάδες, ανέκαθεν τσανακογλείφτες. Μόνο το περιπόθητο 800άρι! Ελέησέ τους Κούλη, να λένε τοξικά τραγούδια από το σπίτι! Ή τους έχεις πλέον στο μαντρί και χρειάζονται μόνο ακόμα λίγο σανό, όπως και ο υπόλοιπος όχλος της Γκραικυλίας;