Αναιρέσεις

Αρχική Αναιρέσεις

Ασπόνδυλα, Καλλιτέχνες!

Δεν χρειάζονταν να κηρύξει ο πανάθλιος Καπιταλισμός τον Α’   Παγκόσμιο Βιοχημικό Πόλεμο κατά της ανθρωπότητας για να φανεί η θηριώδης και κατ’ επανάληψη ξεφτίλα του λεγόμενου πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου Γκραικυλίας! Όπως σε κάθε αποικία, εδώ για πλείονες λόγους, που σχετίζονται με την εν γένει νοοτροπία του όχλου, από το 1821 έως σήμερα σημειώνει θεαματικές επιδόσεις ραγιαδισμού, ανυποληψίας, φτηνιάρικου και χυδαίου τεμενά προς την ξενόδουλη εξουσία ακόμα και σε ολέθριές της επιλογές. Συνήθως, κυρίως σε αυτές δίνει εξετάσεις! Και τα δυο εγχώρια βραβεία Νόμπελ (αυτού του διεθνούς ξόανου πολιτικής σκοπιμότητας και συναλλαγής) αποδόθηκαν σε  αστούς συντηρητικούς την στιγμή, που άλλοι άξιοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες αλύπητα βασανίζονται στα ξερονήσια της φρίκης και του δήθεν φρονηματισμού.

Το ένα, πράκτορας της βρετανικής Intelligence Service, τόσο στον πόλεμο κατάκτησης από τους Αγγλοαμερικάνους τής για πρώτη φορά ελεύθερης από τον λαό της Ελλάδας,  όσο και στο ξεπούλημα της Κύπρου, πλην όμως κατόρθωσε να μετατρέψει σε εξαιρετική ποίηση την μεγάλη θλίψη για το κατάντημα της αστικής του πατρίδας, στο οποίο είχε ο ίδιος συνεργήσει. Το δεύτερο Νόμπελ, πανέμπειρος λεξοπλάστης υμνεί το Αιγαίο, τα νησιά, το λευκό, το γαλάζιο, αλλά λησμονεί ότι αυτά είναι γεμάτα εξόριστους, θύματα γερμανοτσολιάδων της τάξης του. Πόσα ν’ αντέξουν καλολογικά στοιχεία και μερικές φορές τέλειο, είναι αλήθεια, βερμπαλισμό, τα γραφικά νησάκια, πριν γίνουν βορρά της τουριστικής λαίλαπας του νοικιαζόμενου δωμάτιου, που ο ίδιος γίνεται κουλτουριάρης διαφημιστής του; Εν πάση περιπτώσει κι αυτός θεωρείται αξιόλογος ποιητής.

Από τότε κύλησε πολύ νερό (κυρίως, όμως, και πάλι άφθονο αίμα) στον μύλο της υποτέλειας, του πλαστικού αρχοντοχωριατισμού, της κατασκευής εφήμερων καλλιτεχνικών κομητών στο στερέωμα της Αποικίας, που όλοι δοξάζουν, συνήθως χωρίς καν να ξέρουν το έργο τους, σε βάρος των λίγων αληθινά φωτεινών εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άλλαξαν με τον καιρό και οι προτεραιότητες στο άθλιο πειραματόζωο Γκραικυλία με την ολοκληρωτική και χωρίς προσχήματα στροφή στην φτηνιάρικη, άκρως καταναλωτική κι εύπεπτη υποκουλτούρα, κακέκτυπα ανάλογων Δυτικών υποπροϊόντων. Πρωτίστως, όσο προστίθενται σελίδες στην «καλλιτεχνική» μας (με ή άνευ εισαγωγικών), ιστορία, τόσο οι συνεχιστές παλαιότερων ευγενών, εν μέρει χαρισματικών αστών του πνεύματος και τεχνών έπασχαν από καλπάζουσα έλλειψη ταλέντου, που προσπαθούσαν να κρύψουν σε γριφώδη λεξιλαγνεία, να  κερδίσουν την εφήμερη δημοσιότητα και αποδοχή με το επιτηδευμένο ακατανόητο, που τάχα είναι εξ ορισμού βαθύ και διαχρονικό (της μισής ή μιας ιστορικής γενιάς)!

Ώσπου φθάνουμε στους σημερινούς ατάλαντους και ξενέρωτους! Είναι τόσο τενεκέδες ξεγάνωτοι, ώστε ξεκουφαίνουν με τον τάχα καλλιτεχνικό χαβαλέ  για να κλέψουν έστω δυο στιγμές δημοσιότητας στα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) και στα Μέσα Μαζικής Μαλακίας (Social Media). Είναι η συντριπτική πλειοψηφία! Καλλιτέχνες της λιγούρας, της φιγούρας, της καψούρας, του πλαστικού ναρκισσισμού. Στις πολύ δύσκολες καταστάσεις, τόσο όσοι θεωρούνται πρώτης γραμμής και ζήτησης  από το ξενόδουλο σύστημα εξουσίας αλλά κι όσοι, δεν μπορούν να προκαλούν  ανάλογο μεγάλο θόρυβο, κάνουν πολιτικά και ταξικά τον ψόφιο κοριό:  Ωχ αδελφέ-λένε οι πρώτοι-που θα βγάλω εγώ, το φίδι από την τρύπα! Ας παίξουμε με τους όρους τους, να είμαστε στα πράγματα, να μας χειροκροτά ο  όχλος και να έχουμε μεγάλη πελατεία. Τον σκασμό-επιλέγουν οι δεύτεροι-κάνε κορόιδο, ακολούθα το ρέμα, να περάσει κι αυτό και βλέπουμε, θα πιάσουμε επόμενη ευκαιρία στα ραδιοτηλεοπτικά βοθροκάναλα, να γίνουμε κι εμείς «Κάποιοι», διάσημοι και κονομημένοι!

Όλοι αυτοί στις ποικίλες αποχρώσεις της βλακείας και της ανασφάλειάς τους απαρτίζουν την αγέλη των καλλιτεχνών του Κορωνοϊού. Αυτούς μόνο παίζουν τα Μέσα της ξενόδουλης εξουσίας. Και πολύ σωστά! Αν ήσασταν εσείς αφεντικά και θαλαμοφύλακες της Αποικίας και βλέπατε τόσο πολλά ατάλαντα ασπόνδυλα ψώνια να συνωστίζονται (μέρες COVID-19) στην αυλή σας και όσο εσείς τους κλωτσάγατε, τόσο αυτοί κωλοτρίβονται απάνω σας, τί θα κάνατε; Θα του παίρνατε στα σοβαρά; Το πολύ-πολύ θα τους πετάγατε  ξεροκόμματο δημοσιότητας για να συνεχίσουν με αγοραίο ενθουσιασμό και χυδαία γραφικότητα να χοροπηδάνε  ως μαϊμούδες, προς τέρψη των ξένων, αλλά κυρίως προς αποπροσανατολισμό του ντόπιου όχλου και πανηγυρική αποδοχή του παγκόσμιου φασισμού «Μένουμε σπίτι»! Ό,τι δηλαδή πράττει ο θαλαμοφύλαξ Κούλης με την συμμορία, που αποκαλείται κατ’ ευφημισμόν κυβέρνηση της Γκραικυλίας….

Πλείστα όσα παραδείγματα ξενόδουλου σαλτιμπαγκισμού του πνευματικού-καλλιτεχνικού κόσμου τον καιρό του Α’ Παγκόσμιου Βιοχημικού Πολέμου! Ποιητές μονοδιάστατοι και στριφνοί υμνωδοί της ψυχοτροπικής τους ανίας και άνοιας, λογοτέχνες αφηγηματικής φασολάδας ανούσιων κοινοτοπιών και χαζομούνικων ρομάντζων διαγκωνίζονται να μας δείξουν πόσο περνούν δημιουργικά στην καραντίνα τους (είχαμε μια σκασίλα!) με μόνιμη επωδό του γιατί πρέπει να ενστερνιστούμε το παγκόσμιο πραξικόπημα και να μην το κουνήσουμε ρούπι από την φωλιά μας! Με… αγάπη θέλουν να μοιραστούν μαζί μας τους πολιτικούς και καλλιτεχνικούς προβληματισμούς γιατί πάνω από όλα είναι η υγεία, που πετά στα σκουπίδια ο Καπιταλισμός, που τον χειροκροτούν, τάχα από ριζοσπαστικές αφετηρίες!

Ηθοποιές, σοφιστικέ και σεξουάλε, «ανεβάζουν» φωτογραφίες για το πώς γυμνάζονται και πώς τον κώλο τους κουνούν κλεισμένες για να γλιτώσουν από τον Κορωνοϊό!  Οι πιο όμορφες, αστέρια του δεύτερου κύκλου, ίσως  να ’χουν κομματάκι δίκιο! Ξέρεις τί είναι να κρέμεται απ’ το αιδοίο σου όλος ο ντουνιάς, να βγάζεις χοντρά λεφτά και δόξα με κάθε «βίζιτα» και ξάφνου να ’ρχονται δέκα του κόσμου κομπογιαννίτες, να λένε: Κρύψε τα κάλλη σου μην πεθάνεις! Κάνουν όμως, και μέγα λάθος! Θα είχαν μεγαλύτερη ρεκλάμα κι απήχηση, χώρια την πολύτιμη κοινωνική τους υπηρεσία, αν έδειχναν πως πηδιούνται (οι καλλίπυγες) προς τέρψη αρρένων Κορωνοφυλακισμένων! Ποιος ξέρει; Ίσως είναι διαβατήριο για το μετά καραντίνα κουλτουριάρικο και ερωτικό θέατρο και σινεμά! Κι όσες μας λένε σεξιστικό γουρούνι, δεν θα τις χαλάσουμε χατίρι! Ας κατεβάσουν, όμως, τις εν λόγω… αναρτήσεις γιατί μας τα πρήξανε!

ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Μεγάλη ομάδα ποικίλων καλλιτεχνών-δυστυχώς και κάποιοι αξιόλογοι-συναγωνίζονται ολημερίς σε ατέρμονη λογοδιάρροια στα Μέσα Κοινωνικής Μαλακίας (Social Media). Θα έλεγα ότι είναι το καινούριο φρούτο, που λίπανε ο Κορωνοϊός. Ανακάλυψαν Φασιστικό (facebook) βιβλίο ή θεωρούν ότι δεν έχουν άλλο τί να κάνουν και του δίνουν και καταλαβαίνει! Διάλογοι για του ψύλλου το πήδημα και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την τρύπα της βελόνας. Κουτσομπολιά για το «ποιος», «ποιον», «πότε» και «γιατί», τάχα για το καλό της… τέχνης! Οι εξοικειωμένοι με τον διαδικτυακό σκουπιδότοπο επιδίδονται σε εξυπνακίστικα αστειάκια (βάλε την γαργαλιέρα στην πρίζα) και χαζοαμερικάνικα ανέκδοτα, πλην, όμως, με προσήκον κουλτουριάρικο επίχρισμα και την αναγκαία φάλτσα πλέον επωδό «Μένουμε σπίτι». Τέχνη κάνουν, μάνα, οι ανθρώποι-που έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν. Με κάθε μέσον και τρόπο αναστενάζουν οι οθόνες με το πρόσχημα να περάσει πιο εύκολα και διασκεδαστικά ο όχλος την καραντίνα του…

Το άκρον άωτον της ηλιθιότητας και της μαλακίας κατέχουν μακράν οι μουσικοί καλλιτέχνες. Αυτοί κι αν είναι μαζικά τσιράκια του Καπιταλισμού χωρίς να τους το ζητεί κανένας με αντάλλαγμα να βγουν λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά, αναλόγως κύκλου εργασιών, στα ποικίλα βοθροκάναλα ώστε να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία και ανασφάλεια του υπάρχουμε κι εμείς, μη μας ξεχνάτε! Περιττό να έλπιζε κανείς ότι θα έλειπε κι από αυτό το κρίσιμο προσκλητήριο του Καπιταλισμού ο Νιόνιος, που ήταν κάποτε Νέο Κύμα και έγινε υμνωδός αντιδραστικών, εν πολλοίς φασιστικών απόψεων. Μια ζωή «Μητσοτάκ», τώρα θ’ αλλάξει; Έδωσε χείρα βοηθείας και στον γιο Κούλη, δίκην περισπούδαστου, σεβάσμιου γέροντα, μειλίχιος συμβουλεύει εγγόνια του, που ωστόσο τον έχουν από καιρό γραμμένο εκεί, που δεν πιάνει μελάνι.

Αμ’ η άλλη, η παντελώς ατάλαντη, που νομίζει ότι όποιος στριγγλίζει είναι και μεγάλος τραγουδιστής! Καβάλησε μια καρότσα-γιατί όχι το καλάμι;- και γυρνούσε στις γειτονιές της Αθήνας «τραγουδώντας» για να διασκεδάσει τον κλεισμένο με την συνενοχή του στην μιζέρια του Καπιταλισμού όχλο. Διαχρονική μαριονέτα του ξενόδουλου συστήματος και μάλιστα, όπως και ο προειρημένος Νιόνιος, όχι για λίγα ψίχουλα, αλλά για το χοντρό καρβέλι της δημοσιότητας. Πάλι τα έχει πει ποικιλοτρόπως ο σύγχρονος Αριστοφάνης: «Όλοι μαζί, να κάνουμε κέφι»! και «Πάρτε, κυρίες μου. Καλές πατάτες»! Για αυτό σηκώθηκε και ο πάντα καλλιτεχνικά ευαίσθητος κύριος Κούλης από την καρέκλα Μαξίμου για να τους χαιρετίσει καθώς περνούσαν από Ηρώδου Αττικού, μετά από  παράκλησή του, όπως τον… έδωσε στεγνά η φωνακλού αοιδός! Δηλαδή, να μην απολαύσει έστω για λίγο ο άνθρωπος το μεγαλείου του κομματάρχη, που το παίζει σωτήρας του όχλου, ενόψει και επικείμενων, πιθανότατα διπλών βουλευτικών εκλογών τον Σεπτέμβριο;

Κάποιες άλλες μετριότητες, ψωνάρες και ευρισκόμενοι στ’ αζήτητα από καιρό-ανάμεσά τους δυστυχώς και κάποιοι φίλοι-που δεν έχουν μετρονόμο στην ξεφτίλα και στην διαρκή οσφιοκαμψία, αρκεί να φαίνονται έστω μισή στιγμή στα κανάλια της σαβούρας, το ρίξανε στο παραδοσιακό προσκύνημα. Ευκολάκι! Πήραν ένα διάσημο τραγούδι, για παράδειγμα, «Θα κάτσω σπίτι» του Λουκιανού και το λένε αγεληδόν, στιχάκι-στιχάκι το κάθε παιδάκι, για «καλό σκοπό». Για τον ταξικό τσαμπουκά του πανάθλιου Καπιταλισμού: Ό,τι και να κάνεις, ηλίθιε, διεφθαρμένε όχλε, θα μείνεις όσο γουστάρω, εγώ ο γαμιάς και κυρίαρχός σου, κλειδαμπαρωμένος στην φωλιά σου και διαρκώς ψεκαζόμενος από την βορβορώδη οθόνη! Βγάλανε και καναδυό καινούρια τραγούδια της πυρκαγιάς προς δόξαν του φασιστικού «Μένουμε σπίτι», για να μ’ έχεις πάντα δίπλα σου και άλλες αηδίες, πάλι με την μέθοδο του στιχάκι το στιχάκι το κάθε πιθηκάκι!

Απέτυχαν, όμως, όλοι αυτοί παταγωδώς και πολύ το χάρηκα, που τα πήγε καλύτερα και στα… καλλιτεχνικά ο δίκην ΕΣΑτζή αρμόδιος, που κανοναρχεί κουνώντας δάκτυλο, ρίχνοντας πρόστιμα εξοντωτικά σε «απείθαρχους»… συμπολίτες του!  Πώς να το κάνουμε, ρε αδέλφια, το αυθεντικό είναι άλλο πράμα και στην υποκουλτούρα! Τί θέλετε και ανακατεύεστε στα σκατά της εξουσίας; Μαζί με τον γιατρό, που συμπεριφέρεται με την σειρά του σαν κομπογιαννίτης, δίνουν τα ρέστα οι ανθρώποι παίζοντας μοναδικά το σε κάθε  ωμό ή μεταξωτό φασιστικό σύστημα το διαχρονικό έργο: «Ο καλός και ο κακός της Ασφάλειας»! Πού να φτουρήσουνε οι γάβροι τώρα!- και πάλι ο μέγας Χάρρυ Κλυνν. Γραφτήκανε, λοιπόν, άσματα του φυράματος του όχλου αφιερωμένα στους δυο περί ου ο λόγους κρατικούς παράγοντες, που σπάνε κόκκαλα σε ηλιθιότητα, φτήνια και χυδαιότητα! Για αυτό παίζονται με κάθε ευκαιρία στα βοθροκάναλα μη τυχόν και υπάρξει έγκλειστος ηλίθιος, που δεν θα έχει… μέθεξη στο μεγαλείο της σύγχρονης… τέχνης. Ή μήπως έχετε αντίρρηση ότι και στην τέχνη-κυρίως σε αυτήν-έχει καθένας περιττώματα, που του αξίζουν;

Διαδικτυακές, δήθεν, συναυλίες καλλιτεχνών, δυστυχώς και παγκόσμιας εμβέλειας, όπου καθένας παίζει το όργανό του, να βγει ήχος και τραγούδι, λες κι εμείς δεν έχουμε, δεν ξέρουμε ν’ ακούσουμε, ν’ απολαύσουμε αυτά, που γουστάρουμε. Ο πανάθλιος Καπιταλισμός σε θέλει σε όλα κοπάδι κι ενεργούμενο. Μέχρι και την γενιά των πενηντάρηδων στα πάντα η κοινωνία στηρίζεται στην δημιουργική σύνθεση και στο πολύτροπο γεφύρωμα του χάσματος, της διαφοράς, της πάλης αντιθέτων και της ελεύθερης επιλογής. Από κει και κάτω ήρθε ο Αμερικάνικος Τρόπος Ζωής, ό,τι πιο χυδαίο και αντιδραστικό από κτήσεως κόσμου και τα ισοπέδωσε όλα, στηρίχθηκε στην ομοιομορφία, όσο περνά ο χρόνος στην ηλιθιότητα, στον καταναλωτισμό, στην φτήνια και την πλαστική σαβούρα, που δεν μπορείς ν’ αρνηθείς, πρέπει να βυθιστείς στον βάλτο της. Σήμερα θ’ ακούσεις το ΤΑΔΕ, θα δεις τον ΔΕΙΝΑ και αύριο θα συμπεριφέρεσαι σαν ψηφιακός πίθηκος! Δεν έχεις άλλη επιλογή! Ούτε στην τέχνη θα έχεις το δικαίωμα της εκλογής!

Καταλαβαίνουν, άραγε, όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες, μικροί, μεσαίοι και πολύ μεγάλοι τί κακό κάνουν, όχι μόνο σ’ εαυτούς και στο έργο τους, αλλά και στην παγκόσμια τέχνη, που είναι ελεύθερη επιλογή, δημιουργία, έμπνευση και μέθεξη; Ποια η σκοπιμότητα να γελοιοποιούνται; Πιστεύουν ότι υπάρχει έστω μια περίπτωση στις εκατό να κάνουν καλύτερα, κάτι, που είναι έξω από την εμβέλειά τους;  Όσο κι αν υποκρίνονται ότι είναι κι αυτοί ένας από τον όχλο, θα ξεπεράσουν τ’ αυθεντικά του ινδάλματα; Βγαίνει ο Τάδε σκυλάς και γαβγίζει εν είδει συναυλίας, παίρνει πάλι όλο το χαρτί και από το σπίτι. Υπάρχει και η σοβαρή εκδοχή, ας πούμε της κλασικής μουσικής, του Τρίτου Προγράμματος, σύμφωνα με τα δικά μας έθιμα. Συγκλονίζει ο Μποτσέλι τραγουδώντας ανατριχιαστικά στο άδειο Ντουόμο του Μιλάνου. Ε και; Τί μας κόφτει αφού δεν είμαστε εκεί; Ακούστε, ρε παλικάρια: Το πολιτιστικό προϊόν θέλει μέθεξη, με την αριστοτελική σημασία της έννοιας. Συμμετοχή, αυτοπρόσωπη παρουσία, ακροατές, θεατές, συναυλία, αίθουσα θεάτρου και κινηματογράφου, έκθεση ζωγραφικής ή γλυπτικής. Πάνω από όλα σημαίνει συντροφιά, παρέα και απόλαυση! Όχι μπανιστιρτζήδες της τηλεόρασης, εν γένει της οθόνης της ιντερνετικής χωματερής. Ό,τι και να κάνει η εξουσία, όσα G  και Bytes να βρει και να σας δίνει τάχα χάρισμα, στην ουσία με την μόνιμη υποθήκη του εγκεφάλου, της ψυχής και της συνείδησής σας στο διάβολο του Καπιταλισμού, Ο COVID-19 δείχνει περίτρανα και παραστατικά το αγεφύρωτο, ολοένα διευρυνόμενο χάσμα, μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου. Ο άνθρωπος έγινε με την έμπνευσης, απαντοχή και ανάταση της Τέχνης και επιστρέφει στον πίθηκο ραγδαία με την έλλειψη και καταστροφή της.

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΤΑΛΑΝΤΩΝ

Τέλος δεν έχει ο καφρισμός των εργατών της μουσικής για ν’ αρνηθούν την ύπαρξη και το έργο τους, όσοι διαθέτουν απ’ αυτό για να βγουν έστω και φευγαλέα στα βοθροκάναλα της εξουσίας. Ο ΤΑΔΕ παίζει και τραγουδά από το σπίτι του. Η ΔΕΙΝΑ γνωστοποιεί ποια τραγούδια ακούει στην καραντίνα της. Πολύ καλά κάνει, γιατί πώς να σου κολλήσει ύπνος σε πονηρές μέρες χωρίς να ξέρεις, τ’ άσματα της ατάλαντης, που δίκην πόρνης περιφέρεται στα Μέσα αναζητώντας προβολή και μελλοντικούς πελάτες. Αν κι εφόσον δεν βρεθούν εμβόλια και αξιόπιστα φάρμακα ξεχάστε συναυλίες και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όχι μόνο σε κλειστούς χώρους, αλλά και έξω!

Ειλικρινά απορώ με όλους! Δεν καταλαβαίνουν ότι όλα τα καραγκιοζιλίκια είναι μιας και συνήθως μισής χρήσης, εκ των προτέρων τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες για τα σκουπίδια; Τόσο ανόητα εφήμεροι; Ορισμένοι με έργο  αξιόλογο, το υπονομεύουν με αυτοκαταστροφική μανία! Άσε τα «τραγούδια», που γράφονται… αποκλειστικά για τον Κορωνοϊό.  Αηδίες και ξεράσματα, δήθεν σατιρικά, στην ουσία όλα ανεξαιρέτως χαρακτηριστικά δείγματα δηλητηριασμένης, χυδαίας εποχής. Θέλουν οι σημαντικοί καλλιτέχνες να τα συναγωνιστούν; Ακούστε, ρεντίκουλα της κοινωνίας, τα ρεμπέτικα, που γράφονται για δύσκολες καταστάσεις, που περνά ο κόσμος, για παράδειγμα την Κατοχή ή την Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και για πρόσωπα και γεγονότα καθημερινής ζωής. Πώς να γράψεις με έμπνευση επικαιρικούς στίχους και μουσική, όταν δίνεις τα πάντα για να γίνεις ασήμαντο σχόλιο στις οθόνες επελαυνόντων πιθήκων, που θεωρούν την αγραμματοσύνη και την έλλειψη οποιοδήποτε ταλέντου  (εκτός από το να χαϊδεύουν συσκευή τηλεφωνική) δείγμα πολύπλευρης μεταμοντέρνας προσωπικότητας;

Πες, πες, πες, κάτι θα μείνει στο τέλος-έλεγε και έκανε ο Γκέμπελς, αλλά θα έσκαγε από την ζήλεια του, θα έκανε χαρακίρι, αν έβλεπε τον «γιο» του Σπύρο Γκέμπελς να δίνει ρέστα και να παίρνει όλο το χαρτί με την πιο ηλίθια και φασιστική διαφήμιση, που βγήκε ποτέ, για να μένουμε σπίτι, όσο ο ιός είναι εκεί έξω! Πενήντα μέρες την μεταδίδουν εκατοντάδες φορές, μας γανώνουν το κεφάλι, όλα τα ιδιωτικά βοθροκάναλα μια φορά την ώρα και τα κρατικά κάθε μισή ώρα. Υπερβαίνει την πλύση εγκεφάλου. Λοβοτομή! Πακτωλός χρημάτων! Πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώπουλα για αυτήν την βλακώδη ναζιστικής υφής διαφήμιση. Κι αν ο Σπυρέτος το έκανε τζάμπα, εκτός από Γκέμπελς είναι και μεγάλο κορόιδο, τον έπιασαν Κώτσο, γιατί οι άλλοι πήραν παρά με ουρά.

Ηθοποιός σημαίνει φως-τραγουδά στην «Οδό Ονείρων» του Μ. Χατζιδάκι ο Δ. Χορν. Όχι τσιράκι ξενόδουλης εξουσίας, που χρησιμοποιεί διάσημους καλλιτέχνες να κάνει ενεργούμενο τον όχλο και μάλιστα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας. Ποτέ δεν είναι φορέας πανικού ο καλλιτέχνης,  σύγχρονε Γκέμπελς, όσο κι αν του χρυσώνουν το χάπι-και ο ίδιος το χρυσώνει τάχα ως ακλόνητο άλλοθι, να το καταπιούν και αυτός και ο όχλος εύκολα-ότι όλα γίνονται για καλό σκοπό (η μαλακία, που με κάθε ευκαιρία σερβίρεται) για προστασία της δημόσιας υγείας, που κινδυνεύει μόνο από τον πανάθλιο Καπιταλισμό, που όλοι οι στρατευμένοι του καλλιτέχνες τυφλά υπηρετείτε. Εκτός από την εφήμερη κονόμα (δόξα ή χρήμα ή και τα δυο) υπάρχει και η σχετική αιωνιότητα, πλην της αισθητικής, της αξιοπρέπειας και της ταξικής ευαισθησίας. Αλλά τί κάθομαι και λέω; Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Αρκεί να είναι «κάποιος κρεμασμένος» στις οθόνες και στα χείλια του  όχλου! Με κάθε τίμημα αυτοσκοπός!

Γιατί κύριε Κούλη κλείσατε μόνο τα μαγαζιά, (που δεν έπρεπε) και αφήσατε τα βοθροκάναλα, (που έπρεπε); Για να σπέρνουν τρόμο και πανικό στον όχλο; Δεν υπολογίζεται την ψυχική μας υγεία; Σε κάθε σεισμό, λιμό, καταποντισμό και εσχάτως Κορωνοϊό, είναι η μεγίστη ευκαιρία της κονόμας. Επειδή είναι φουρτουνιασμένη η κοινή γνώμη, βρίσκουν πιο πρόσφορο έδαφος οι ηλίθιες διαφημίσεις, ιδιαίτερα όταν αυτές σερβίρονται από αναγνωρίσιμα ψώνια της τηλοψίας! Καταναλώνεται πιο μαζικά και εύκολα το δόλωμα! Κλείσατε τα καφενεία και τις ταβέρνες, που είναι στο κάτω-κάτω αιώνες κοιτίδες λαϊκού πολιτισμού, και αφήσατε ορθάνοιχτες, ενισχύσατε τις κυψέλες της μαζικής ψυχικής νόσου; Μα αυτήν την τελευταία θέλει παντοιοτρόπως να ενισχύσει, την ψυχοσωματικής μας ισορροπία να τσακίσει ο Καπιταλισμός, τον οποίο ως τσιράκι των ξένων αφεντικών, υπηρετείτε!

Η χυδαία προβολή προϊόντων δήθεν ως πολύπλευρη ενημέρωση είναι η καλύτερη τροφή του πιθήκου. Τράπεζες, κινητή τηλεφωνία, ηλεκτρονικά, τζόγος, ψηφιακός αέρας κοπανιστός και… αμοιβαία κεφάλαια! Εδώ καράβια χάνονται και το μουνί (κυριολεκτικά αυτό πρωτοστατεί) χτενίζεται! Οι ίδιες φωνές, που καλούν για δράσεις φιλανθρωπικές (Όλοι μαζί μπορούμε οι κολαούζοι της εξουσίας χοντρά να τα οικονομάνε!) μας παραπλανούν κατόπιν πώς δεν θα πάνε χαμένοι οι κόποι μιας ζωής, πώς θα πιάσουν τόπο στο πιο εγκληματικό τραπεζικό προϊόν, τα αμοιβαία κεφάλαια, εκεί όπου ποντάρουν τις οικονομίες οι αφελείς και παίρνουν τελικά παλιόχαρτα.

Τα ραδιοφωνικά βοθροκάναλα, με πρώτα τα κρατικά, μας έχουν πήξει στην  λογοδιάρροια. Έτσι περνάει καλύτερα στον όχλο ο πανικός, καθώς βγαίνουν «στον αέρα» από τηλεφωνικές γραμμές ψωνάρες και ψυχάκηδες ακροατές (οι ίδιοι πάντα) να πούνε χιλιοστή φορά την αποψάρα τους, να γίνει ζύμωση! Παλιότερα σε κάθε έκτακτη κατάσταση, τα ραδιόφωνα έβαζαν πάντα καλή ελληνική μουσική! Τί πιο παρηγορητικό κι ελπιδοφόρο στα δύσκολα ν’ ακούς ελληνική λαλιά, όμορφο λαϊκό τραγούδι; Στην παγκόσμια συνωμοσία του Κορωνοϊού, στον απόλυτο φασισμό του Μένουμε σπίτι η ξενόδουλη εξουσία εξόρισε την ωραία μουσική, πρωτίστως το λαϊκό μας τραγούδι. Μόνο ξένα ή ελληνόφωνα σκυλοπόπ υποπροϊόντα, αμερικάνικες τσίχλες! Δεν ακούς στην Ε.Ρ.Τ. δημοτικό, ρεμπέτικο, «έντεχνο» και νεώτερο λαϊκό τραγούδι, για να έρχεται με κάθε ευκαιρία γοργά, να θριαμβεύει ο πίθηκος!

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Στην παγκόσμια Ιστορία η τέχνη μπορεί να είναι το αντικαθρέφτισμα της εκάστοτε κοινωνίας, αλλά ο  μέγας, ο σχετικά διαχρονικός καλλιτέχνης με αφετηρία την κατάσταση, που ζει, εκφράζει τους δικούς του καημούς και του συνόλου και προσπαθεί να δει και πέρα από τον τοίχο! Στην δύσκολες στιγμές, ιδιαίτερα σε αυτές, η μεγάλη αλλά και η κατά τεκμήριο αξιόλογη τέχνη, είναι παρηγοριά καλλιτεχνών, του κοινού τους αλλά κι ευρύτερων πληθυσμών και ταυτόχρονα αλογόμυγα, που με τον τρόπο της κεντρίζει και ξυπνάει στο μέτρο των δυνατοτήτων της το άλογο της κοινωνίας. Στην αποικία Γκραικυλία μπορεί η επίσημη κουλτούρα να είναι από το 1821 έως σήμερα προβληματική φιλιπινέζα της ξενόδουλης εξουσίας, αλλά υπάρχουν μεγάλες εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το πιο σημαντικό είναι ότι στην σύγκρουση των δυο πολιτισμών, ο λεγόμενος δεύτερος, η λαϊκή τέχνη, ιδιαίτερα το τραγούδι, όχι απλώς καλύπτει το κενό των ξενόδουλων υποπροϊόντων και των φορέων τους, αλλά και είναι η μοναδική απαντοχή του κόσμου με διαχρονικά κατά τεκμήριο, παγκόσμιας εμβέλειας έργα.

Στην εποχή του Κορωνοϊού η δεσπόζουσα τάση είναι η αγέλη ηλίθιων, ατάλαντων και μέτρων καλλιτεχνών, που διαγκωνίζονται στην στρούγκα της ξενόδουλης εξουσίας για δυο σκάρτα λεπτά προβολής και πλαστικής δημοτικότητας. Δεν καταλαβαίνουν και δεν νοιάζονται να κατανοήσουν τα κωθώνια ότι στον αιώνα τον άπαντα η μεγάλη τέχνη, η σχετικά διαχρονική ήταν είναι και θα είναι αιρετική, απέναντι στην εξουσία, ριζοσπαστική και επαναστατική, πάντα με τον βασανισμένο κοσμάκη! Ότι αυτά είναι και τα κριτήρια του πανδαμάτορα χρόνου. Για αυτό και τα καλλιτεχνικά έργα και μέρες της εποχής του Κορωνοϊού ακολουθούν την πορεία του. Σβήνουν εντός 48 ωρών και μάλιστα πριν μολύνουν το σώμα της Τέχνης. Πέφτουν σωρηδόν στην αποχέτευση της Ιστορίας, όχι πριν… σαραντίσουν, που μου έλεγε σαρκαστικά μεγάλος βάρδος του ρεμπέτικου για τα τωρινά άσματα, αλλά κόψουν τον ομφάλιο λώρο από την μήτρα του καταναλωτισμού.

Το μέγα κακό, όμως, είναι ότι στον απόλυτο φασισμό του Α’ Παγκόσμιου Βιοχημικού Πολέμου του Καπιταλισμού κατά της ανθρωπότητας, όχι μόνο δεν προβάλλονται, δεν αναφέρονται ακόμα και ως άλλοθι ποιότητας, από τα βοθροκάναλα οι αξιοπρεπείς προσπάθειες σημαντικών καλλιτεχνών, που άλλοι κάθονται σιωπηλοί σπίτι τους για να μη ξευτελίζονται στην δίνη του όχλου, άλλοι δουλεύουν αξιόλογα καλλιτεχνικά έργα, που δεν ελπίζουν να τα δούνε προβεβλημένα, αρκετοί αντιδρούν με τρόπο ή και πιο έντονα στην αρρωστημένη αυτήν κατάσταση. Αυτό είναι το επίτευγμα του Κορωνοϊού: Η απόλυτη αποσιώπηση, το ράφι με τα αζήτητα, εφόσον δεν σεγκοντάρεις την φωνή της ξενόδουλης εξουσίας. Τί να λέμε τώρα για τον καλλιτεχνικό  και πνευματικό κόσμο της Γκραικυλίας! Πάντα ανάπηρος, ανέκαθεν ραγιάς! Όπως και η κοινωνία και ο τόπος όπου ζει! Ο Κορωνοϊός φώτισε και πάλι το πρόβλημα, μάλλον απλώς το μεγένθυνε!

Θα μείνουν πάλι οι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, που είναι λίγες και όλο λιγοστεύουν, αλλά τί να κάνουμε; Είμαστε στην εποχή του ατάλαντου ψώνιου της οθόνης, προοίμιο και λίκνο του ψηφιακού πιθήκου. Η σχετικά διαχρονική τέχνη έχει εξ αρχής χωρίσει τα τσανάκια της από την εξουσία. Κι αυτή θα μείνει! Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ, να μιλά για την ηλίθια εποχή! Να λέει στους επόμενους ότι δεν είμασταν όλοι τρομοκρατημένα τσιπαρισμένα ζωντόβολα με φίμωτρα!

 

Υ.Γ. Δεν φτάνει, που είναι παντελώς χεσμένη και φιλάει κατουρημένες ποδιές της ξενόδουλης εξουσίας η συντριπτική πλειοψηφία ποικίλων καλλιτεχνών,  ξαφνικά θυμήθηκε (με τους συνδικαλιστικούς φορείς) ότι πεινά κι άρχισε να ζητιανεύει το 800άρι, που έδωσε το κράτος  ελεημοσύνης στον όχλο, όταν τον έκλεισε φασιστικά στις φωλιές. Έβγαλε χαρτιά, μαζεύει υπογραφές, όχι καταγγέλλοντας την ταξική ουσία του Κορωνοϊού, τα μέτρα κατά άλλων εργαζομένων, την παντελή έλλειψη υγειονομικής περίθαλψης, την ανεργία, ούτε καν τα παιχνίδια του Καπιταλισμού και στην Τέχνης. Διακονιαραίοι γονατιστοί, κατ’ ουσίαν αρνητές της, ραγιάδες, ανέκαθεν τσανακογλείφτες. Μόνο το περιπόθητο 800άρι! Ελέησέ τους Κούλη, να λένε τοξικά τραγούδια από το σπίτι! Ή τους έχεις πλέον στο μαντρί και χρειάζονται μόνο ακόμα λίγο σανό, όπως και ο υπόλοιπος όχλος της Γκραικυλίας;    

*************

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΧΟΥΤΗΣ:

«Γιώργος Μαργαρίτης Ο ΛΑΪΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ»

Το γράφω και σε διπλανές στήλες με αφορμή τον δίσκο «Συγγνώμη Πόλη μου» για την προϊούσα στιχουργική ωριμότητα του Κώστα Μπαλαχούτη. Το σημειώνω και στον άλλο του τομέα τον συγγραφικό. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις νεώτερους συναδέλφους και φίλους να προοδεύουν στους στίβους τους. «Γιώργος Μαργαρίτης,  ο λαϊκός τραγουδιστής», σε συγγραφή και επιμέλεια Κώστα Μπαλαχούτη (Μένανδρος). Σιγά, που δεν θα γράψω και τα αιρετικά μου. Μου επιτρέπεται, οφείλω εξ αρχής να είμαι ειλικρινέστατος. Γνωρίζω ότι  Κώστας το επιτρέπει, λόγω ηλικίας και… ιδιορρυθμίας μου! Ως ρεπερτόριο ΔΕΝ μου αρέσει ο Γιώργος Μαργαρίτης, δεν τον εντάσσω στην κουλτούρα μου, ΔΕΝ είναι στο πολιτιστικό μου βεληνεκές, να το πω πολιτισμένα, δίχως επίμαχες ταμπέλες. Είχα διαφωνία και με τον αείμνηστο φίλο Ηλίας Κατσούλη, ήμουν αρνητικός στον δίσκο, που κυκλοφόρησε τότε. Γνωρίζοντας, ωστόσο, τον Μαργαρίτη κυρίως από τα συναπαντήματα με τον άλλο φίλο Γιάννη Λεμπέση, οφείλω να πω ότι είναι ξηγημένος, αυθεντικός, εντάξει σε συναναστροφές και συνεργασίες. Αυτά για να είμαστε καθαροί και τίμιοι με το… καλημέρα, όπως πάντα.

Το ίδιο το βιβλίο του Κ. Μπαλαχούτη είναι εξαιρετικό γιατί παρελαύνει ατόφια η εποχή αναφοράς με πολλά αφηγηματικά θετικά και τις επαινετικές υπερβολές, από τις οποίες πάσχουμε στον ένα ή στον άλλο βαθμό οι με τις βιογραφίες δημοφιλών ενασχολούμενοι. Ο Κώστας έχει διαφορετικό τρόπο να διεξέρχεται τα θέματά του, ας πούμε για παράδειγμα από μένα. Σε κάθε κεφάλαιο προτάσσει εκτενείς αναφορές, εξιστόρηση βασικών κοινωνικών, πολιτικών, καλλιτεχνικών και άλλων συναφών παραμέτρων της εποχής, όπου τοποθετείται ο βιογραφούμενος καλλιτέχνης. Παραδείγματος χάριν πριν την αφήγηση των νεανικών χρόνων του Μαργαρίτη αναφέρεται στην συνθήκες του μεταπολεμικού καιρού, όπως, φυσικά, τις ερευνά, αξιολογεί. αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας, και κατόπιν παραθέτει την ανάλογη αφήγηση του βιογραφούμενου, δουλεμένη προσεκτικά με δημοσιογραφικό τρόπο. Είναι εύστοχος τρόπος γιατί εκτός των άλλων ενεργοποιεί το ενδιαφέρον, την κριτική διάθεση του αναγνώστη, να μη μένει παθητικός καταναλωτής όσων λέει  ο βιογραφούμενος, να τον βλέπει στον κοινωνικό καμβά ως πρόσωπο του ευρύτερου ζωγραφικού πίνακα. Προφανώς τίθενται υπό αμφισβήτηση και εξέταση και τα όσα εισαγωγικά για κάθε κεφάλαιο της ζωής τού εν λόγω καλλιτέχνη γράφει ο βιογράφος του.

Άλλο, συναφές, θετικό στοιχείο, που κινητοποιεί την σκέψη και συχνά αποδεσμεύει τον αναγνώστη από βιογραφική ρουτίνα και συρραφή μόνο περιστατικών, όσο καλά αφηγημένα και γραμμένα να είναι. Για να είμαι πάλι καθαρός είναι προφανές, όπως προκύπτει και από τα βιβλία μου για ανάλογα θέματα, δεν συμφωνώ με κάποιες πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εκτιμήσεις του φίλου Κώστα, πλην «δεν θα μας θρέψει η ίδια μελέτη»-που λέει  ο Πίνδαρος. Άλλωστε και ο ίδιος ο Κώστας γράφει, όπως ήδη ανάφερα, πιο ώριμα στην παρούσα βιογραφία.

Άλλο θέμα. Το έζησα ως βιογράφος σημαινόντων προσώπων της ελληνική μουσικής. Έχεις μαγνητόφωνο και σου μιλάει ανάλογα και με τις ερωτήσεις -θέματα ο διάσημος, εν προκειμένω ο Γ. Μαργαρίτης. Πού τελειώνει αυτός, πώς, πού αρχίζει, πώς εξελίσσεται η παρέμβαση του συγγραφέα του βιβλίου στο έτσι κι αλλιώς πρωτογενές υλικό των περιστατικών; Αν, πότε και πώς στολίζει τα λεχθέντα, σε ποιο βαθμό τα απαλύνει, τα ωραιοποιεί ή αφήνει τον βιογραφούμενο να εκτεθεί ανεπανόρθωτα; Κατά πόσο δεν κρίνει την αφήγηση με βάση προαποφασισμένων στερεότυπων, που έχει για την εποχή και τον βιογραφούμενο. Υπάρχουν τέτοιες βιογραφίες, είναι η πλειονότητα, όσο κι αν αυτό δεν αφορά την εν λόγω εργασία του Κώστα Μπαλαχούτη, αλλά οι εξοικειωμένοι με την αιρετική μας  ιστοσελίδα αναγνώστες έχουν καταλάβει ότι με αφορμή την ενδιαφέρουσα δουλειά του Μπαλαχούτη, κάνω δικές μου… επεκτάσεις.

Το βιβλίο «Γιώργος Μαργαρίτης, ο λαϊκός τραγουδιστής» νομίζω ότι έχει ισορροπία στις γλαφυρές αφηγήσεις του βιογραφούμενου και στις εύλογες  παρεμβάσεις του βιογράφου. Θα έλεγα ότι διηγείται ντόμπρα και σταράτα ο Μαργαρίτης και διευκολύνει τον συγγραφέα να περιορίζεται, ας πούμε, στις «γραμματικές» διορθώσεις. Τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι είναι σε μεγάλο βαθμό ειλικρινής η αφήγηση της ζωής του. Τα… μαζεύει αλλά δεν κρύβει και πράγματα, που τον εκθέτουν με την τρέχουσα αστική ηθική. Φυσικά όλοι έχουμε σημαντικά να κρύψουμε, συχνά κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι αν η κυρά Νίτσα η μανάβισσα έχει… προσωπικά δεδομένα φαντασθείτε οι κατά τεκμήριο διάσημοι! Δείχνει, όμως, και αυθεντικότητα, «κατάθεση ψυχής» η «εξομολόγηση» Μαργαρίτη. Θα έλεγα ότι ίσως ορισμένα εμβόλιμα και πιο… θεωρητικά, παράδειγμα για τον ρόλο της κρατικής ραδιοφωνίας ή κάποια «πρέπει», φαίνεται να είναι πιο εμφανής η παρέμβαση του Κώστα, αλλά και πάλι δεν παίρνω όρκο…

Ωραία, επιμελημένη, καλαίσθητη έκδοση με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αφίσες και άλλα ντοκουμέντα, που εικονογραφούν μια εποχή μέσα από τον εν λόγω τραγουδιστή. Χρειάζεται κι αυτό να τονιστεί γιατί τα τελευταία έτη είναι της μόδας (της φτήνιας και ευκολίας) ψηφιακές εκδόσεις με θολές τις φωτογραφίες,… κουνημένα γράμματα και σχισμένες ράχες. Προλογίζουν: Μίμης Ανδρουλάκης, Βασίλης Παπαδημητρίου και Βασίλης Καπερνάρος. Για μια φορά ακόμα σημειώνω ότι το χάρηκα το καινούριο βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη, ίσως πιο πολύ επειδή είμαι… από την άλλη όχθη του ποταμού σε σχέση με τον βιογραφούμενο; Μπορεί και σε σας να το… πάθετε από όποια πλευρά και να είστε…

‘Όχι δεν τελείωσα ακόμα! Τώρα είναι τα πιο σημαντικά για αυτό, που λέμε βιογραφία. Μια σκέψη για βιογράφους και βιογραφούμενους γενικώς και άλλη για τον φίλο Κώστα. Η μια πιο… αιρετική από την άλλη! Είναι μεγάλο αδιέξοδο, αληθινό μανίκι, όταν κάνεις μεγάλη, συνολική αφήγηση να θέλεις, να «πρέπει», να θεωρείς υποχρέωση (γιατί και σε ποιον;) να  πεις καλό λόγο για όλους και για όλα. Από τον… περιπτερά της γειτονιάς   μέχρι όλους τους συναδέλφους! Ακόμα και για όσους είναι αδιάφοροι, σε άλλο μήκος κύματος, ή δεν τους πας! Δεν σου κάνανε κάτι αλλά και δεν τους γουστάρεις! Και συ καλοπροαίρετα, με αφέλεια, για λόγους αρρωστημένων δημοσίων σχέσεων, γιατί έχεις μεγάλη καρδιά, γιατί είσαι συμφεροντολόγος, ή για ν’ αποφύγεις παράπονα (γιατί δεν λες για μένα, αχάριστε…) ή γιατί έτσι συνηθίζεται, ή για ν’ ανταποδόσεις… χάριτες, τέλος πάντων για χίλια δυο, να λες κάτι «καλό» για τον καθένα, για όλο το συνάφι! Επί το πλείστον κενολογίες του τύπου: Τί καλός άνθρωπος είναι ο Τάδε! Για παράδειγμα αφηγούμενος την ζωή ο Γ. Μαργαρίτης δεν αφήνει σχεδόν κανέναν να μην τον στολίσει με επαινετική αναφορά.

Μέγα πρόβλημα γιατί ζούμε στον πλαστικό αιώνα δημοσίων σχέσεων και  υποκριτικής αβρότητας-ισχυρίζομαι ο κακοπροαίρετος, που είμαι βέβαιος ότι το μεγάλο έργο δεν θέλει κολαούζο. Μην περιμένετε λύση ούτε για βιογράφους, ούτε για βιογραφούμενους. Εγώ το έλυσα για πάρτη μου στις 50 βιογραφίες «ρεμπετών», που έκανα στα βιβλία μου. Πώς; Ο βιογράφος-δημοσιογράφος καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό το πλαίσιο και την εξέλιξη της συνομιλίας, την πάει μόνο εκεί, όπου φωτίζεται  η εποχή κι η ζωή του βιογραφούμενου και της παρέας του με πυξίδα το έργο του, την μέθεξη του οποίου οφείλει να υπηρετεί απαρέγκλιτα κάθε βιογραφία. Τίποτα άλλο! Τ’ άλλα είναι λόγια του αέρα. Κι επειδή μου ήρθε τώρα, έφαγα «φλασιά», που λέει η νεολαία: Όσο μικρότερης εμβέλειας έργο, τόσο πιο πολλές  ανούσιες δημόσιες σχέσεις, άνευ λόγου επαινετικές δηλώσεις του περίγυρου, αλλά και κάθε πικραμένου… Το σχετικά διαχρονικό έργο είναι… αυτοκινούμενο από τον πανδαμάτορα χρόνο!

Η δεύτερη σκέψη προς φέρελπι ερευνητή και συγγραφέα από φίλο του, γεροντότερο συνάδελφο: Φίλε Κώστα, οι παροικούντες στην… Ιερουσαλήμ γνωρίζουν, έχουν χωνέψει την αγάπη, την λατρεία σου για τον Καζαντζίδη, όπως είναι γνωστή τοις πάσι η τεκμηριωμένη μου απόρριψη. Με πολύ αγάπη σου γράφω ότι δεν μπορεί όλο το έργο να έχει άξονα περιστροφής, επωδό τον Καζαντζίδη. Αφαιρείς από την σχετική διαχρονικότητα της εργασίας σου. Ετεροπροσδιορίζεσαι, συνειδητά ή όχι,  στον χρόνο. Δεν με νοιάζει τί είναι για καθένα ο Καζαντζίδης. Ακόμα και να ήταν ο Μπετόβεν ή ο Μπαχ, δεν θα τον έκανα επίκεντρο του έργου μου.

Κάνεις συνέντευξη με τον Μητσιά ρωτάς για τον… ακατονόμαστο, το ίδιο με Νταλάρα, με όσους παρουσιάζεις σε κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις. Άρθρα επί άρθρων, για ψίλου πήδημα για τον (ανύπαρκτο)… θεό. Μάθετε και κάτι άλλο οι φανατικοί: Δεν συντηρείται η όποια εφήμερη δόξα και η μνήμη με τεχνητές αναπνοές! Ο πανδαμάτορας χρόνος είναι και μεγάλος τυφλοπόντικας-γράφω σε κάποιο ποίημά μου-και ξέρετε τί κάνει αυτός!  Κλείσε το κεφάλαιο Καζαντζίδης, Κώστα, και πήγαινε στο δικό σου! Εκεί μέτρα τις δυνάμεις. Εσύ επιλέγεις! Ο καθένας διαλέγει δρόμο, πλην δεν έχει ανάγκη να λιβανίζει κάποιον σαν αποδεκτό καλλιτεχνικό «ζωτικό του ψεύδος»! Άσε, που υποπτεύομαι ότι όσο πιο αποδεκτός είναι κανείς σήμερα, τόσο πιο εύκολα θα τον πετάξει ο Χρόνος στην χωματερή του!

Προφανώς «τα λέω και στην νύφη να τ΄ ακούει η πεθερά»! Παρακολουθώ το έργο του Κώστα από τα πρώτα βήματα και το θεωρώ πολύ αξιόλογο και διαρκώς ανερχόμενο. Επειδή καθένας για την καμπούρα του πρέπει να μιλά-κατά τον αισώπειο μύθο-πιστεύω ακράδαντα ότι ο αληθινός καλλιτέχνης δεν χρειάζεται τίποτα άλλο πάρεξ ταλέντο. Τα δεκανίκια ή τα προσχήματα αναφοράς  είναι φύρα! Φίλοι αναγνώστες, καταλάβατε ήδη ότι και το βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη «Γιώργος Μαργαρίτης, ο λαϊκός τραγουδιστής» (Μένανδρος), που όλοι «πρέπει» να απολαύσετε, ήταν αφορμή για να ρίξω πάλι στο χαρτί… ιδιορρυθμίες.