ΑΝΩΜΑΛΗ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ

ΑΝΩΜΑΛΗ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ

Από καιρού εις καιρό παρακολουθούμε τους… σοφούς της βιβλιοκριτικής με στόχο να ενημερωνόμαστε για… πετράδια, που κυκλοφορούν και πρέπει κάθε… ψαγμένος του πολιτισμού να έχει μέθεξη. Τα πλείστα, όχι απλώς δεν είναι αληθινά διαμάντια αλλά ούτε και ως ψεύτικα λάμπουν, να δίνουν έστω άλλοθι στους καημένους αναγνώστες τους ότι ήταν μια κάποια, έστω άκρως προβληματική, πνευματική εμπειρία και δεν πήγε ο χρόνος τους χαμένος. Το βραβευμένο μυθιστόρημα του Μισέλ Φάις «Η ερευνήτρια» (εκδόσεις Πατάκης) από την μια μας εξόργισε με την ρηχότητά του ως έργο και για το φτηνό αλισβερίσι δημοσίων σχέσεων και πολιτικών εκδουλεύσεων αυτών, που το βράβευσαν, αλλά και από την άλλη ήταν καλή αφορμή να μιλήσουμε, πάντα αιρετικά, για έργα και τακτικές, που υποβιβάζουν την λογοτεχνία σε κομπλεξικό ρομάντζο και συνάμα διασυρμό εμβληματικών συγγραφέων του παρελθόντος κατά το δοκούν επίδοξων τωρινών συναδέλφων τους.

Φυσικά και δεν σας καταλαβαίνουμε! Δεν έχουμε την βαθύτητά σας, χώρια, που νοιώθουμε κομμάτι ηλίθιοι μπροστά στην εξεζητημένη Δυτική βλακεία, που σερβίρεται για πνευματικό παντεσπάνι, μάλλον ως μάννα, για να είμαστε επαρκώς εναρμονισμένοι και με τα εβραϊκά. Κυρίως βραβεύονται όλα αυτά από… διαπρεπείς αναγνώστες κι άλλα λαµόγια.  Από την στρούγκα του πάλαι ποτέ Κ.Κ.Ε. βγαλμένοι και κατόπιν με την εν πολλές (ταξικές) προδοσίες Αριστερά, καλλίστη ουρά του ξενόδουλου συστήματος. Παυθέντες και μη συνταξιοδοτηθέντες πράκτορες της Μόσχας. Νέοι το διαβάζαμε στην φασιστική φυλλάδα του Σάββα και γελούσαμε! Πώς «έγινε και γύρισε καπάκι  η ζωή, πώς το ’φερε η μοίρα και τα χρόνια» να επιβεβαιωθεί  με μια ακόμα πιο τραγική προσθήκη: και γλείψαντες εκεί, όπου υποκριτικά στα νιάτα τους έφτυναν, ανένηψαν στο απέναντι πρακτορείο της ξενόδουλης εξουσίας.

Ημερολόγια και αφηγήσεις για την τραγωδία του Κάφκα, τα πλέγματα της ατέρμονης ενοχής. Παίρνουν ένα μεγάλο και προσπαθούν ν’ αναδειχτούν και να πουλήσουν πνεύμα μετατρέποντας σε δεκαρούλες και πενηνταράκια, πάντα κατά το δοκούν, το έργο του κανιβαλίζοντας την προσωπική του ζωή, τις βιολογικές καταβολές, τα πάθη, τα απωθημένα, τα όποια πλέγματά  του θεωρούν πρόσφορα για εξεζητημένη εικοτολογία με το σαθρό πρόσχημα της πνευματικής και καλλιτεχνικής εμβάθυνσης ενώ δεν ξεπερνάνε τα όρια του  χυδαίου και του ροζ κουτσομπολιού. Ως γνωστόν όσο πιο μεγάλος είναι ο καλλιτέχνης, τόσο πιο πολύ κάνει τα βάσανα και τα απωθημένα του πηγές σχετικά διαχρονικού έργου. Να εξηγήσει τί η ερευνήτρια; Συνήθως  ο παγκόσμιος καλλιτέχνης από τ’ αντίθετα βγάζει τ’ ανάποδα. Δεν εξηγείται η τέχνη κύριε Φάις, αν εγώ για παράδειγμα φοβάμαι την μάνα μου ή είμαι μισότρελος  ενοχικός μετρά το αποτέλεσμα, το έργο, πώς είναι βαλμένοι οι φόβοι και τα κουσούρια μου. Γιατί δεν γίνονται μεγάλοι καλλιτέχνες όλου του κόσμου οι ενοχικοί μαμάκηδες;

Για την ανεξάντλητη ζωολογική παρακαταθήκη  και τους συνειρμούς σας για γάτες, σκύλους, καρακάξες, κάργιες, κόρακες και λοιπά άλογα ουδόλως δύνανται να συγκριθούν με τον παραλογισμό σας. Μήπως στην απόπειρα ερμηνείας(;) διολισθαίνετε στον εξυπνακισμό. Όσο και να εστιάζετε στις εμμανές του Κάφκα, το έργο του είναι κάτι διαφορετικό από αυτές. Ενώ εσείς μένετε στο μάταιο και ανόητο ξεψείρισμά τους. Αυτή η δολοφονική έξαρση σε διάφορες φάσεις, όχι μόνο δεν έχουν καμιά ερμηνευτική αξία και συνδρομή στον επίδοξο αναγνώστη του Κάφκα για γνωριμία ή περαιτέρω εμβάθυνση, αλλά είναι εντελώς χαζά, προκλητικά σκανδαλοθηρικά έως χυδαία. Να μπαίνει με το τσεκούρι να τον αποκεφαλίσει, να τον βλέπει να γράφει την αυτοβιογραφία  του και άλλα εξωπραγματικά. Η σχιζοφρένεια για την σχιζοφρένεια. Δυτική τέχνη!  Καφκικότερος του Κάφκα! Τί θέλετε να δείξετε με τα… τεφρά σημειωματάρια, που είναι άνω ποταμών; Να κάνετε τον Κάφκα πιο σκοτεινό και ένοχο;

«Την στιγμή, που μπαίνεις στο δωμάτιό του αποφασισμένη να τον σκοτώσεις, κατόπιν να τον τεμαχίσεις και στην συνέχεια να τον φας βρασμένο, τηγανισμένο ή ψητό, να σιτίζεσαι δηλαδή από το κάτισχνο κορμί του σε αποσπά από το προσεκτικά μελετημένο σχέδιό σου ένα τραγουδάκι, που ακούγεται πολύ αχνά, ένα ξεκούρδιστο νανούρισμα εγγαστρίμυθου, καθώς τα χείλη του υπο βρώση άνδρα παραμένουν»…. Αυτό είναι Δυτική λογοτεχνία! Μανιακός δολοφόνος με την πένα…

Γράφει ο Μισέλ Φάις για τον Φραντς Κάφκα, για κατά τεκμήριο μεγάλο συγγραφέα. Ό,τι, όμως, και να κάνεις, ό,τι και να πεις ως διανοητής και καλλιτέχνης  θα είσαι στην σκιά του, κατώτερος, σχολιαστής του μοντέλου του. Τρίτο πράγμα! Δεν έχεις να γράψεις κάτι αποκλειστικά δικό σου κι ας μην είναι Κάφκα, ας είναι ο Γιώργος ή ο Νίκος; Γιατί χρειάζεστε το όνομα Κάφκα,; Για τελάλη της όποιας μικρότητας και κράχτη του περιορισμένου ταλέντου; Όπως διάφοροι μουσικοί (με πολλά εισαγωγικά) φτιάχνουν κακοποίηση τραγουδιών του Βαμβακάρη, και κοτσάρουν το όνομά του να πουλήσουν σε αφελείς αγοραστές. Αναλύοντας  ένα διάσημο θέλεις να διαφοροποιηθείς, πρωτίστως να πρωτοτυπήσεις και πέφτεις στην παγίδα. Γίνεσαι πιο σκοτεινός, προβληματικός από τον  Κάφκα και καταλήγεις στην εξεζητημένη μπούρδα, που τάχα φαντάζει σαν άπαιχτη και μοναδική.  Κι αν πασχίζουν ν’ απογριφοποιήσουν τον Κάφκα, να τον κάνουν πιο προσιτό στον απλό αναγνώστη, έχουν χάσει τον χρόνο και το παιχνίδι με τόσα σκοτάδια, που τον φορτώνουν. Γράψε κάτι δικό σου για την ζωή, που την καταντάμε σκατένια-και οι λογοτέχνες με τις ανοησίες, που σερβίρουν δήθεν στο κυνήγι πρωτοτυπίας! Και να ήθελε κάποιος να καταβάλει φιλότιμη, επίπονη προσπάθεια να μπει στον Κάφκα, διαβάζοντας την Ερευνήτρια το βάζει στα πόδια και ακόμα τρέχει λέγοντας να του λείπει όχι μόνο το έργο αλλά και ο ίδιος ο Κάφκα.

Με τόσες λεπτομέρειες, που αμφιβάλλω αν γνωρίζει και ο φανατικότερος θαυμαστής του Κάφκα και δη με τόσο ελλειπτική σχεδόν εξυπνακίστικη αφήγηση και ροή, έχετε αυταπάτη ότι ο αναγνώστης πανδαμάτωρ θα σας εντάξει στα ενδιαφέροντά του; Πού απευθύνεστε, κύριε, όταν ο κόσμος ψεκασμένος ποικιλοτρόπως δια της οθόνης γίνεται αναλφάβητος και ηλίθιος για να γυρίσει άμεσα και ολοκληρωτικά στον (ψηφιακό) πίθηκο;  Ποιος θέλετε να σας καταλάβει, όταν εμείς με τόση θητεία στα βιβλία, στα γράμματα και στις τέχνες πολύ δυσκολευτήκαμε και κάποιες σελίδες τις αφήσαμε;Οι αναφορές στα απωθημένα, στις ερωτικές επιδόσεις, στα σεξουαλικά βίτσια, τα κόμπλεξ και κάθε μονομανία του Κάφκα και όποιου άλλου μεγάλου καλλιτέχνη, έχουν αξία, προπαντός επιτρέπονται μόνο για να διευκολυνθεί η πρόσληψη, η μέθεξη του έργου του, μέσω φωτισμού της προσωπικότητάς του. Όσο διαβάζεις την ερευνήτρια αποκτάς βεβαιότητα ότι πρόκειται για κατά συρροήν επανειλημμένη… κλειδαρότρυπα. Είναι βαθιά ποταπό και ανόητο να πιάνεις ψυχικά, σεξουαλικά φορτία του υπο μελέτη αντικειμένου, του μοντέλου σου για να δικαιολογείς, να προβάλλεις, ν’ αναδεικνύεις, να απολαμβάνεις θεωρούμενες και δικές σου ίδιες ή παραπλήσιες ανωμαλίες. Δεν είναι αυθεντικό και ευπρεπές, δεν έχει λογοτεχνική αξία, αλλά ποιος νοιάζεται μπροστά στην εφήμερη πρόκληση να βάλει πλαστικά ένσημα στην τρέχουσα φήμη; Να κάνουμε πρόσκαιρο λογοτεχνικό κομμάτι, να περνάμε σαν μετά-μετά-μετά-μετά διανοούμενοι. Και αφού γράφουμε για Εβραίους μεγαλώνει η αναγνωστική πίτα με πιθανότητες να πάρουμε κάποιο κούφιο βραβείο. Το κρίσιμο ζήτημα είναι να κάνεις και τις ανωμαλίες αφετηρία και καμβά για κοινωνικά, αισθητικά πανανθρώπινο έργο, όπως οι μεγάλοι του παγκόσμιου πνεύματος και της τέχνης. Αυτό, που αδυνατούν συστηματικά και καθ’ υποτροπή να κάνουν οι πάσης φύσεως ερευνήτριες.

Να μη λείπει και ο αγοραίος αντισοβιετισμός… «Σταλινικός λογοκριτής», «ναζιστικών και σταλινικών στρατοπέδων εξόντωσης», πάντα τακτική ίσων αποστάσεων και εξομοίωσης θύτη και θύματος. Πώς μπορεί να γίνει αλλιώς όταν αποκρύπτεται συστηματικά από την Δυτική ιστορία ότι το Εβραϊκό Κεφάλαιο με το Αμερικάνικο ανέβασαν την μαριονέτα τους τον Μπογιατζή (διαβάστε τα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης) και γίνονται μεγάλοι χορηγοί των κρεματορίων του Αδόλφου. Ξεχνά τέτοιες λεπτομέρειες η ερευνήτρια, διαβάζοντας αναρωτιέσαι ποιος είναι τελικά πιο ανώμαλος και σαδιστής αυτή η το μοντέλο της, ο δύστυχος Κάφκα; Φτάνει και στο χυδαιογράφημα. Την πειράζει η σταλινική ανάκριση αλλά φαντασιώνεται ότι ανακρίνει με βασανιστήρια τις πόρνες και ερωμένες του Κάφκα για να βγάλει τί, αν τις πήδηξε και πώς; Ως λεσβία τσιβιτζιλιάζεται με την Φρίντα, να δείξει τί ο συγγραφέας, συγνώμη η ερευνήτρια; Τον ψυχικό του (της) βόρβορο, που μας είναι παντελώς αδιάφορο, αλλά ωστόσο αποκαλύπτει με τις εν λόγω σκηνές ότι μόνο την διασάφηση του καφκικού ψυχισμού δεν έχει πρόθεση και όλα είναι σαθρά, εξώφθαλμα εμπορικά προσχήματα για αναγνώστες κίτρινου τύπου.

Ουδόλως ενδιαφέρει  αν βγάζει, με ποια προσχήματα σήμερα καθένας τις ανωμαλίες του, καλά κάνει, αν ανακουφίζεται, αλλά και να τον βραβεύουν τα λαµόγια της δήθεν κριτικής της λογοτεχνίας, είναι ένα ακόμα όνειδος για την φρικτή εποχή! Χωρίς να περιγράφεις φτηνά και χυδαία ανωμαλίες, κατά το η ανωμαλία για την ανωμαλία, δεν έχεις πια κοινό και βραβεία!  Είναι αυτά συνάμα και ένσημα στον πανδαμάτορα χρόνο για μας τους εκλεκτούς αλλά συστηματικά αγνοημένους από το άθλιο καπιταλιστικό σύστημα και τα τσιράκια του. Όλα τα Δυτικά τάχα μεγάλα καλλιτεχνικά (υπο)προϊόντα τα μπλέκουν και τα μπερδεύουν εκνευριστικά ώστε χάνουν τον μπούσουλα της πλοκής, δεν ξέρουν πώς να τα τελειώσουν και βγάζουν κάτι ταμπέλες  για την μοίρα των καημένων των… ηρώων, στο κλίμα της ανόητης εποχής.

Η ερευνήτρια τελειώνει με μακροσκελέστατη επιστολή στον Κάφκα, 96 χρονια μετά τον θάνατό του!  Τον καλεί να δει δυο φωτογραφίες, που του στέλνει (να μην βάλουμε λίγο νεκροφιλία και νεκρολαγνεία!), να σερφάρει στο διαδίκτυο για τις φωτογραφίες, να «γκουγκλάρει»  και ν’ ακούσει ένα τραγούδι! Τον… ενημερώνει ότι έφτιαξε στο Φασιστικό Βιβλίο (Facebook) σελίδα για πάρτη του και βρήκε φωτογραφία της Φραντσίσκας Μαριάννε, που  μοιάζει σαν δυο σταγόνες νερό με την ερευνήτρια. «Σας εσωκλείω φωτογραφία της (δυστυχώς όχι σε καλή ανάλυση) και μια δική  μου σε ανάλογη ηλικία. Δείτε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας»!!!  Τί άλλο θα δούμε ή θα διαβάσουμε στην εποχή της απόλυτης ηλιθιότητας και βαρβαρότητας με κουλτουριάρικο φερετζέ. Αφού προσθέτει σωρεία ανοησιών, δεν παραλείπει να σημειώσει, να καυχηθεί  ότι έχει αυνανιστεί και μεθύσει με κείμενά σας,  λέει και το αντίο της στον Κάφκα με έναν άνθρωπο δικό (του) της. Να μην παινέψουμε μια ακόμα Εβραιοπούλα.

Λέει αντίο στον Κάφκα με ένα ποπ χαζοτράγουδο, (Back tο black) της Έμυ Γουάινχαους και εκφράζει την βεβαιότητα ότι θα του αρέσει το κομμάτι και όχι μόνο θα συμπαθούσε την τραγουδίστρια, θα την φλέρταρε αλλά και θα την κατακτούσε κιόλας! Θα τον καθήλωνε, θα γινότανε από τις αγαπημένες του! Πώς γράφονται ελαφρά τη καρδία και τη διανοία τέτοιες μαλακίες για νεκρά, διάσημα, μεγάλα πρόσωπα! Εντάξει, αλληγορίες, υπερβολές! Καταντούν ηλιθιότητες όταν είναι ανούσια προκλητικά παράλογες και δεν συνιστούν  συνάμα αισθητικό μέσο και σκοπός μέθεξης στην ζωή, στον άνθρωπο, στην κοινωνία. Κάποιοι δεν ορρωδούν προ ουδενός αρκεί να κάνουν τον έξυπνο, κυρίως να κερδίσουν αναγνώστες και εφήμερη δόξα, να είναι «in» και «mainstream»!

Λέξεις απεικονίσεις του Αμερικάνικου τρόπου ζωής,  ότι πιο χυδαίο και βάρβαρο βγήκε αφότου ο  πίθηκος έγινε άνθρωπος και με αυτόν σαν διαστημόπλοιο επιστρέφει στην ψηφιακή εκδοχή του μαλλιαρού προγόνου. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα για το εν λόγω τραγούδι, αλλά ποιος σας είπε, κύριε συγγραφέα, συγνώμη κυρία ερευνήτρια, ότι ο  Κάφκα θα γητευότανε με αυτήν την σαχλαμάρα, άντε την μετριότητα, δεν πάει πιο πάνω! Υποτιμάται δεινά τον μεγάλο συγγραφέα μπλέκοντας τον με την Έμυ στανικώς και… ερήμην του! Εμείς σας λέμε-βεβαίως αυθαιρέτως, για να σας την σπάσουμε χοντρά!- ότι μόνο ο Μάρκος Βαμβακάρης με την σκοτεινή φωνή θα ξελόγιαζε τον Κάφκα, κι ας μην ήταν Εβραίος! Όλα τα λεφτά είναι να γκουγκλάρει ο πελάτης (ο μουστερής) ν΄ ακούσει το «Back tο black».

Επιλέγοντας, ουδόλως μας ενδιαφέρει «Η ερευνήτρια» του Μισέλ Φάις. Δεν έγινε και τίποτα, που πετάξαμε μερικά ευρώ να την αγοράσουμε και άλλες τόσες ώρες για να την διαβάσουμε. Μας εξαγριώνει, μας τρελαίνει αυτή η ηλίθια και χυδαία μόδα, αληθινή (κουλτουριάρικη) τυμβωρυχία, να παίρνουν μεγάλες προσωπικότητες και να τους εξευτελίζουν διάφοροι ατάλαντοι, με το πρόσχημα ότι αποκαλύπτουν την ζωή τους, την προσωπικότητα, το έργο τους και άλλα ανόσια. Σε τέτοιο αδιέξοδο έχετε φτάσει την λογοτεχνία; Όλα είναι εμπόριο; Κοπτάτσια του αμερικάνικου τρόπου ζωής; Πόσα τεράστια προβλήματα υπάρχουν και οι εμπορικοί, «ευπώλητοι» λογοτέχνες, εν γένει καλλιτέχνες, περί άλλα τυρβάζουν. Και όσοι δεν ακολουθούν το ξενόδουλο σύστημα εξουσίας και φτιάνουν ριζοσπαστικά έργα είναι στα αζήτητα, τόσο των βραβείων όσων και των βοθροκάναλων. Θυμάστε την παγκόσμια μπούρδα «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», που ουδεμία σχέση είχε με τον μεγάλο όσο και τραγικό φιλόσοφο. Από τότε έγινε γαϊτανάκι η τυμβωρυχία. Θυμηθείτε τα όσα γράψαμε για τον άλλο ηλίθιο, που εξευτέλισε την μνήμη του Ανέστου Δελιά και τέλος δεν έχει το κρεσέντο της βλακείας και της χοντρής κονόμας. Η ανώμαλη ερευνήτρια δεν είναι μόνη στην παγκόσμια χωματερή του επελαύνοντος ψηφιακού πιθήκου, έχει αμέτρητες ανταγωνίστριες.  Ο τυφλοπόντικας πανδαμάτωρ χρόνος έχει πολύ δουλειά να κάνει μετά τον μεγάλο πόλεμο…