ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΜΠΕΣΗ: Απολογισμός σαρανταετίας!

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΜΠΕΣΗ: Απολογισμός σαρανταετίας!

art87aΆλλη μεγάλη ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού ο Γιάννης Λεμπέσης! Από το 1976, που τον γνώρισα στο θυρωρείο της «Απογευματινής-Ακρόπολις», στην Φειδίου, όπου στεγάζονταν τότε και τα γραφεία του «Ριζοσπάστη», μέχρι σήμερα, αδιαλείπτως και συνεχώς δηλώνει παρών, έχει πάντα κάτι αξιόλογο να προσθέσει στο κοινό μας γλέντι!

Του είχαμε κάνει μεγάλη συνέντευξη-εξομολόγηση στο «Τί καπνό φουμάρεις»; Και μπορείτε να την απολαύσετε κλικάροντας στο αρχείο της εν λόγω ρουμπρίκας της Ιστοσελίδας μας. Αλλά ο Γιάννης Λεμπέσης δεν έχει σταματημό, όπως όλοι μας στην δεύτερη εφηβεία! Πάντα καλλιτεχνικά έχει να πει κάτι καινούριο. Ψάχνεται, τρώγεται με τα ρούχα του και πάντα κάτι βγάζει. Από καιρού εις καιρόν ο Γιάννης Λεμπέσης αρέσκεται να κάνει ένας απολογισμό και ένα νέο ξεκίνημα για το έργο του. Βγάζει και δίσκους με ζωντανές ηχογραφήσεις από το κέντρο, όπου παίζει.Πρόσφατα τον απολαύσαμε στον ιστορικό λαϊκό χώρο της «Αστροφεγγιάς» στα Πατήσια, στην οδό Κόντου 5 και Πατησίων 296. Ωραίο μαγαζί, καλό φαΐ και κρασί, πολύ προσιτές τιμές (πλήρες μενού και κρασί, από 20 ευρώ), όμορφη μουσική, λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι, αυθεντική ατμόσφαιρα και γλέντι, τί άλλο θέλει, δηλαδή, ένας χαροκόπος με την παρέα του; Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 11 το art87bβράδυ. Από τον Οκτώβριο ο Λεμπέσης συνεχίζει και βγάζει στα μαγαζιά, που συνεργάζεται, πάντα ολόκληρη σεζόν. Είναι από τους τροβαδούρους, που αφενός δίνουν πολιτιστική μάχη και αφετέρου έχουν διαρκώς διευρυνόμενο κύκλο θαυμαστών, γλεντιστών. Θυμήθηκα τώρα ένα μακαρίτη συνάδελφο, που όταν πηγαίναμε σε μαγαζιά, που έπαιζε ο Γιάννης, έλεγε ότι έχει φανατικό κοινό, «Λεμπεσικούς». Στην «Αστροφεγγιά», στο τραγούδι τον συνοδεύουν η Μαρία Σταφυλοπάτη και ο Κωνσταντίνος Καραγεωργίου. Παίζει το συγκρότημα «Λαϊκή Στράτα» με το οποίο συνεργάζεται δεκαετίες: Βασίλης Μούζος (μπουζούκι), Πορφύρης Κονάς (ακορντεόν), Χρήστος Χάρης (κλαρίνο), Θεόδωρος Κυδωνιεύς (κιθάρα).

Το έχω πολλάκις γράψει για τον Γιάννη, αλλά οφείλω να το επαναλάβω γιατί θεωρώ ότι είναι στα μεγάλα του προσόντα. Δεν είναι μόνο τα ωραία λαϊκά τραγούδια, που γράφει κατά τεκμήριο με μεράκι ο Γιάννης Λεμπέσης, για τα οποία θα πούμε άλλα δυο λογάκια παρακάτω. Θα πει κανείς ότι αυτό είναι ταλέντο, το έχεις ή όχι και είναι στο χέρι σου πρωτίστως να το καλλιεργήσεις σε ποιο βαθμό σε σχέση και με την πρόσληψη του κοινού. Το πλεονέκτημα του Λεμπέση είναι η επιμονή του να λέει πολλά δικά του τραγούδια. Υπάρχουν βραδιές, που τα περισσότερα τραγούδια του προγράμματος είναι συνθέσεις του Γιάννη ή στην «χειρότερη» περίπτωση αυτές απαρτίζουν το μέγιστο μέρος στο πρώτο μέρος του προγράμματος.

art87cΘα έλεγα ότι ο Γιάννης έχει ένα συναυλιακό τρόπο, ακόμα και στις ταβέρνες, να τρατάρει το έργο του στο κοινό. Επίσης δεν είναι αμελητέα ποσότητα η επαφή του έργου του με το κοινό του. Είναι πολύ θετικό να ακούς κόσμο να ζητάει απανωτές παραγγελιές τραγουδιών του Λεμπέση. Ξέρετε και το δικό μου μεγάλο κουσούρι, εκτός από την τρέλα να ακούω στους δίσκους μόνο τις αυθεντικές εκτελέσεις των ρεμπέτικων από τους δίσκους γραμμοφώνου. Καλές οι επανεκτελέσεις ρεμπέτικων, αλλά σήμερα, σε κάθε εποχή, προέχει το καινούριο έργο. Και να μην ξεχάσω το άλλο χιλιοειπωμένο, ότι είναι και τραγούδια του Γιάννη, που ο λιγότερο μυημένος με το έργο του κόσμος, συχνά αναρωτιέται «αυτό είναι ρεμπέτικο ή τραγούδι του Λεμπέση»; Θα πείτε και σωστά αυτό είναι εφήμερο και άνευ σημασίας. Θα συμφωνήσω, αλλά δείχνει και το κλίμα, που επικρατεί κάθε φορά στο αλισβερίσι του καλλιτέχνη με το κοινό του.

Ξέφυγα πάλι, για τον δίσκο ξεκίνησα, για τον Γιάννη στο πάλκο γράφω. Μας κάλεσε στο μαγαζί για να παρουσιάσει τον καινούριο του δίσκο (cd) με τίτλο χαρακτηριστικό: «Μια βραδιά στον Γιάννη Λεμπέση. Απολογισμός σαρανταετίας» (κυκλοφορεί από το Όγδοο). Είκοσι τραγούδια, εκ των οποίων 14 συνθέσεις του και άλλα επανεκτελέσεις ρεμπέτικων. Ζωντανή ηχογράφηση από το μαγαζί, όπως παίζονται με την μία, αλά παλαιά και χωρίς πρόσθετες διορθώσεις στο στούντιο. Κι ένα καινούριο τραγούδι του Λεμπέση με τίτλο: «Μήπως»;

Είναι εξόχως επικαιρικός δημιουργός ο Γιάννης Λεμπέσης. Δράττομαι της ευκαιρίας από το «Μήπως»;, πεντακάθαρο πολιτικό-κοινωνικό άσμα. Στην συνομιλία, που σας παραπέμπω στο αρχείο τού «Τί καπνό φουμάρεις», ο Λεμπέσης λέει για το πως γράφει τα τραγούδια. Εδώ σημειώνω ότι παλεύει, βασανίζεται με τα πάσης φύσεως κοινωνικά προβλήματα και αναδεικνύει φάσεις τους στο έργο, αρχίζοντας από τα στιχάκια, που πρέπει να είναι μεστά, να τον «πειράζουν», που έλεγε ο Μάρκος, να τον εμπνέουν να γράψει μουσική. Τίποτα άλλο δεν έχω να προσθέσω εκτός από το: Αποκτήστε αυτόν τον όμορφο λαϊκό δίσκο από το Όγδοο. Και σας «χαρίζω» το εισαγωγικό κείμενο του Γ. Λεμπέση στο ένθετο του δίσκου:

art87e«Νιώθω ειλικρινά την ανάγκη, με την ευκαιρία αυτής της δισκογραφικής έκδοσης, να ευχαριστήσω όλους εκείνους που με την αγάπη και την συμπαράστασή τους μου επιτρέπουν να βρίσκομαι 37 συνεχόμενα χρόνια στο πάλκο και μου δίνουν τη δυνατότητα να “βγάζω” δισκογραφικές δουλειές σε μια εποχή σχεδόν απαγορευτική για τη δισκογραφία. Οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι που με ακολουθούν στους χώρους, που εμφανίζομαι και αγοράζουν τα cd μου και οι φίλοι και συνεργάτες της θρυλικής ορχήστρας μου “Λαϊκής Στράτας” (το όνομα έδωσε ο αείμνηστος Πάνος Γεραμάνης, το 1982) είναι η αιτία και η δύναμη της πολύχρονης παρουσίας μου στο πάλκο και στη δισκογραφία [34 χρόνια].Είναι η αιτία και η δύναμη να αισθάνομαι ότι μόλις χθες ξεκίνησα και να έχω το ίδιο πάθος και την ίδια λαχτάρα για το πάλκο και το studio σαν τη πρώτη μου φορά .Και κάτι ακόμα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω διάφορες περίεργες φωνές να ωρύονται ότι δεν υπάρχει πια γνήσιο Λαϊκό τραγούδι, αυτό “ανήκει στο χθες”, τα πράγματα “αλλάζουν” ,”προχωράνε”, “εξελίσσονται”. Και φυσικά πρέπει να υπάρχει εξέλιξη αλλά το θέμα είναι τί σημαίνει αυτή η χιλιοταλαιπωρημένη και χιλιοπαρεξηγημάνη λέξη εξέλιξη. Κατά τη γνώμη μου ο ορισμός της εξέλιξη είναι: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΘΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΨΕΥΤΙΚΟΥ. Αυτό επιδιώκω και αυτό προσπαθώ σε κάθε κοινωνικό και μουσικό μου βήμα. Όσον αφορά τους πολέμιους του γνήσιου Λαϊκού τραγουδιού τους αφιερώνω ένα παλιότερο στίχο μου: ”Αχ και να ξερε τί χάνει όποιος δεν ακούει Τσιτσάνη”».