Πελέ ο Μέγιστος!

Πελέ ο Μέγιστος!

Ο μέγιστος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, ο θρυλικός Πελέ πέθανε σε άκρως σημαδιακή χρονιά. Λίγες μέρες πριν από την αποδημία του ο άθλιος Καπιταλισμός με τις φασιστικές κελεμπίες και τις αργυρώνητες συμμορίες της ΦΙΦΑ και τους ΟΥΕΦΑ δολοφονούσε εν ψυχρώ και συνοπτικές διαδικασίες, το δημοφιλέστερο λαϊκό άθλημα, το ποδόσφαιρο. Και ο μεν Πελέ ενδόξως είναι θαμμένος, αναπαύεται στις ψυχές του κόσμου, το δε πτώμα του ποδοσφαίρου άδοξα σαπίζει κιόλας παραχωμένο στην άμμο της αραβικής ερήμου. Πώς το φέρνουν συμβολικά, κυνικά, τραγικά, εκδικητικά «του κύκλου τα γυρίσματα»! Ο Πελέ των κάλλιστων Παγκοσμίων Κυπέλων ν’ αφήσει  την τελευταία  του πνοή τον καιρό, που έριξε μαύρη αυλαία το χειρότερο παρά ποτέ, το πιο στημένο, χυδαιότερο και διεφθαρμένο Μουντιάλ. Ο Πελέ άνοιξε στην αρχή δειλά μα ρωμαλέα, κατόπιν διάπλατα τολμηρά την θύρα του μαζικού μεγαλείου της στρόγγυλης θεάς και οι χρυσοπουλημένοι παράγοντες με τ’ αφεντικά τους την έκλεισαν παταγωδώς κατάμουτρα σε όσους ακόμα παραμένουν οι τελευταίοι αγνοί πιστοί της και μάλιστα εν γνώσει τους ότι τα παλιά ρομαντικά χρόνια έχουν ανεπιστρεπτί περάσει!

Με τον Πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα, δεν πρόλαβε την ορκομωσία του για την νέα του, τρίτη θητεία.

Όντας ακόμα ζεστή η σωρός του Πελέ ο σκατόψυχος Καπιταλισμός με τα τσιράκια του επιδίδεται στην οργανωμένη απόπειρα απαξίωσής του δια της κούφιας, θορυβώδους δημοσιοσχεσίτικης θριαμβολογίας με παλαιόθεν σάπιο υπόβαθρό του ποιος είναι ο πιο μεγάλος, ο Πελέ ή το Αργεντινό Πρεζόνι της χυδαίας πολιτικής σκοπιμότητας; Δεν έλειψαν και οι ανόητες μεταφυσικές μπαρούφες ο Πελέ και ο Μαραντόνα μαζί στον… παράδεισο και άλλες φτηνιάρικες μαλακίες. Όσο και αν τελικά τον εκμεταλλεύτηκε, ιδιαίτερα τους δρόμους, που άνοιξε, ποτέ δεν συγχώρησε το σύστημα εξουσίας το ότι ο φτωχός, άσημος Πελέ ξέφυγε από τις νόρμες του, έγινε σύμβολο των εξαθλιωμένων, που ήθελαν ν’ αλλάξουν την «μοίρα» τους!

                

Πολλάκις έχουμε πάρει ανοιχτή θέση, πάλι το γράφουμε, λόγω του Καταρ(αμένου) Μουντιάλ και σε διπλανές στήλες: Εκεί, που έχεσε ο Πελέ, φύτρωσε ο Ντιέγκο! Αν διαλέγαμε με το πιστόλι στον κρόταφο-γιατί είμεθα και στο ποδόσφαιρο οπαδοί του αρχαίου ιδανικού, καλός κ’ αγαθός-κάποιους από τους εξαρτημένους ποδοσφαιριστές, είχαν προτεραιότητα ο Τζώρτζ Μπεστ, ο Γκαρίντσα, ο Σώκρατες και άλλους κυρίως της ρομαντικής εποχής. Ξέρουμε, ξέρουμε καλά! Δεν υπήρχε τότε έγχρωμη τηλεόραση και στην πρωτόγονη, θολή ασπρόμαυρη πώς να… φανεί το συγκλονιστικό μυαλό του Πελέ! Δεν έχετε ακόμα καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με το μυαλό και όχι με τα πόδια; Τότε η μπάλα ήταν πρωτίστως συμμετοχή στο (ξερό) γήπεδο και στις (όρθιες) εξέδρες, μετά έγινε βλακώδες, βαρετό χάζεμα.

Την εποχή του Πελέ και αργότερα οι ποδοσφαιριστές το πρωί κυνηγούσαν μεροκάματο και έπαιζαν με ανταμοιβή κάνα μικρό ή μεγάλο δώρο, κάποιο αντιμίσθιο, κυρίως για διορισμό στον Δήμο, στην Αστυνομία, στην Πυροσβεστική ή όπου δει, για να χορτάσει ψωμάκι η φτωχή οικογένεια. Προκειμένου για την Βραζιλία μόνο τυχαίο δεν είναι, που ακόμα βγάζει πολλούς μεγάλους ποδοσφαιριστές. Ήταν και είναι η μοναδική ευκαιρία στην νεολαία να γλιτώσει τις φαβέλες (καλύβες) και τα χαρτόκουτα της εξαθλίωσης, της φτώχειας, του θανάτου. Ή κλωτσούσες ένα τόπι (στην αρχή ακόμα και χάρτινο ή με κουρέλια) και είχες ελπίδες να διακριθείς και ν’ αλλάξεις την «μοίρα» σου ή σε περίμεναν τα σκλαβοπάζαρα, η παρανομία και παραβατικότητα, οι συμμορίες, που σε σκότωναν να πάρουν ζωτικά σου όργανα να τα πουλήσουν στο διεθνές πλουσιοπάροχο παζάρι μεταμοσχεύσεων! Από την τραγική καπιταλιστική «φυσική» επιλογή ξέφευγαν μόνο οι τυχεροί και οι πιο ικανοί. Σε αυτό το περιβάλλον άνθισε ο Μέγιστος Πελέ και άλλοι λιγότερο χαρισματικοί. Μόνο αναίδεια είναι και ντροπή προκαλεί η σύγκρισή του με σύγχρονους μπαλαδόρους, ιδίως τελευταίων ετών. Τώρα τίγκα στα φάρμακα και αναβολικά, στην ντόπα και την επιστημονική μαστούρα, βιονικά μηχανάκια στην παραγωγή καταναλωτικού πλαστικού θεάματος και πιόνια της παγκόσμιας βιομηχανία ξεπλύματος κατάμαυρου χρήματος.

Ο Πελέ υπέγραψε το πρώτο χορηγικό συμβόλαιο και άλλαξε την πορεία των παικτών με όλα τα θετικά και αρνητικά, που αυτό συνεπάγεται. Και τότε υπήρχαν σκοπιμότητες και κάποια κατά το μάλλον ή ήττον στημένα παιχνίδια. Δεν συγκρίνεται αυτό με την κατοπινή και δη σημερινή ξεφτίλα και διαφθορά. Αφότου το ποδόσφαιρο έγινε το πιο αποτελεσματικό για την εξουσία όπιο του παγκόσμιου όχλου, ήταν αδύνατο να μείνουν εκτός γηπέδων και ομάδων τα εγκληματικά κυκλώματα. Κι όλο μεγάλωνε το σαράκι,  έγινε ελέφαντας. Το ποδόσφαιρο μετατράπηκε στο μέγιστο και πιο αποτελεσματικό πλυντήριο ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Δισεκατομμύρια σαπουνισμένα δολάρια κι ευρώ κάθε μήνα! Μπήκε και το στοίχημα και όλα έγιναν απέραντη έρημος διαφθοράς, εγκλημάτων με γραβάτα ή άνευ και βρώμικων συναλλαγών.

Πού να καταλάβουν το μεγαλείο του Πελέ, του Ζιντάν και του Κρόιφ όλοι αυτοί οι δολοφόνοι του ποδοσφαίρου αλλά και τα πιθηκάκια, που μαλακίζονται από το πρωί ως το βράδυ στις οθόνες; Η αγία τριάδα, για να χρησιμοποιήσουμε την εβραϊκή-χριστιανή μυθολογία, Πατήρ (Πελέ), Υιός (Ζιντάν) και Άγιο Πνεύμα (Κρόιφ)! Και γιατί να το ψυλλιαστούνε έτσι που κατάντησε λούνα παρκ το ποδόσφαιρο στα ίχνη της Φόρμουλα 1, που είναι τόσο βαρετή και στημένη πλέον ώστε δεν βλέπετε, σε πιάνει ύπνος. Όπως ακριβώς και το Καταρ(αμένο) Μουντιάλ, που ούτε έναν αγώνα της προκοπής είχε! Για αυτό άλλωστε ο άθλιος Καπιταλισμός έχει βάλει τα παπαγαλάκια του να λένε ανά την υφήλιο: Ήταν το καλύτερο Μουντιάλ, που έγινε ποτέ! Πέρασε και δεν άγγιξε! Θα λένε, προφανώς για την διαφθορά, τα στημένα ματσάκια και προπαντός το πιο ματωμένο με τους χιλιάδες νεκρούς εργάτες στα γήπεδα. Από 6.500 έως 10.500 θάνατοι, ούτε για αυτό οι συμμορίες της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ ίδρωσε το αυτί τους! Για όλα αυτά ήταν το κάλλιστο…

Ο Πελέ, που πέθανε και κηδεύτηκε σε μια κρίσιμη συγκυρία,  λαϊκή νίκη η επιστροφή στην εξουσία του προέδρου Λούλα ντα Σίλβα (άλλο κοινωνικό και ταξικό στοίχημα), απεδήμησε στο κρεσέντο του επελαύνοντος πιθήκου. Πώς θα μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση το δημοφιλέστατο, πολλαπλώς κακοποιημένο σήμερα ποδόσφαιρο από την πρωτεύουσα τωρινή ταξική αντίθεση, άνθρωπος-πίθηκος; Όσο αναπνέουμε εμείς οι λιγοστεύοντες δραματικά άνθρωποι, δοξάζουμε τους ομοίους μας, τον Πελέ και την μεγάλη παρέα. Είναι στοιχεία παγκόσμιου πολιτισμού, που εκλείπουν γιατί ξέρει πολύ καλά ο Καπιταλισμός ότι μόνο έτσι θα προωθηθεί θεαματικά στον ντουνιά ο άλλοτε μαλλιαρός νυν ξυρισμένος πρόγονος-απόγονος. Εκείνο, που απλόχερα μας φίλεψε ο Μέγιστος Πελέ και οι άλλοι Μεγάλοι της μπάλας ήταν ψυχαγωγία και διασκέδαση, χαρά και εκτόνωση της ζωτικής μας δύναμης σε δημιουργικά έργα. Αυτό, που λείπει από το δολοφονημένο στυγνά ποδόσφαιρο, το θαμμένο στην έρημο της Αραβίας…