Τα «χέρια» του Βαγγέλη Μαχαίρα

Τα «χέρια» του Βαγγέλη Μαχαίρα

Διπλή και δυναμική είσοδο  του  Βαγγέλη Μαχαίρα με εξαιρετικές δουλειές. Θα λέγαμε άργησε κιόλας γιατί είναι πάνω από 25 χρόνια στο κουρμπέτι ως σολίστας του μπουζουκιού από τους πιο ταλαντούχους της νέας γενιάς. Μα τώρα ήρθαν το πλήρωμα του χρόνου και η ωριμότητα του δημιουργού. Δεν είναι τα παρθενικά του έργα, σίγουρα είναι τα σημαντικά όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την λαϊκή μουσική. Μιλάμε σήμερα εξ αφορμής του δίσκου «Τα χέρια» (από τον Μετρονόμο) σε στίχους Δημήτρη Λέντζου. Την άλλη εργασία του Βαγγέλη ευελπιστούμε να την παρουσιάσουμε προσεχώς. Ξέρει να γράφει όμορφα τραγούδια ο Β. Μαχαίρας. Δεν είναι κομμάτια της σειράς, να μοστραριστούν  λίγες μέρες  και πάμε για άλλα. Ούτε χαρτοπετσέτες για τηλεοπτικά βοθροκάναλα, δυόμιση εκπομπές και ποιος θυμάται! Επιμένουμε σε αυτό γιατί έχει τεράστια σημασία για την λαϊκή μας μούσα. Ο Βαγγέλης Μαχαίρας και άλλοι ταλαντούχοι πιστοποιούν με το έργο τους ότι υπάρχουν και σήμερα αξιόμαχοι μελωδοί, παρά τις αντίξοες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, παρά την διατεταγμένη αφάνεια από την εξουσία.

Παράγουν εξαιρετικά τραγούδια, που καθρεφτίζουν τα βάσανα του κόσμου, ανοίγουν και σήμερα δρόμους στην ψυχαγωγία με την αρχαία σημασία της λέξης. Εξίσου σημαντικό είναι ότι δείχνουν ότι συνεχίζεται η μελωδική των αιώνων χειροτεχνία με αξιώσεις και πρωτότυπα έργα. Στην σκυταλοδρομία των γενεών δεν είναι απλοϊκή, έστω υποφερτή διαδρομή αλλά δωρική και ρωμαλέα συνέχεια, που απολαμβάνουμε καθημερινά. Τ’ άλλα είναι δουλειά του πανδαμάτορα χρόνου. Προσέξτε το… παράλογο! Σημαντικοί σολίστες, κυρίως μπουζουξήδες, τους προβάλλουν τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) μόνο όταν συνοδεύουν στα πάλκα φίρμες τραγουδιστές. Μόλις «σιάξουν» δικό τους τραγούδι ή βγάλουν κάνα cd με έργα τους, τους τρώει το μαύρο σκοτάδι.

 «Τα χέρια» πολυσυλλεκτικός δίσκος όχι μόνο στην θεματογραφία, δένουν οι στίχοι του Δ. Λέντζου, αλλά και ως προς τους ερμηνευτές. Η παλιά με την νεώτερη γενιά σε άκρως ενδιαφέρουσα «χορωδία». Με  σειρά εμφάνισης:  Γιώργος Νταλάρας, Μανώλης Μητσιάς, Γιάννης Κότσιρας, Βιολέτα Ίκαρη, Κώστας Θωμαΐδης, Παντελής Θαλασσινός, Δήμητρα Μπουλούζου, Δέσποινα Ραφαήλ, Παντελής Κυραμαργιός, Γιώργος Μάκρας, Αντώνης και Θοδωρής Ξηντάρης, Βασίλης Κορακάκης, Κατερίνα Τσιρίδου. Πάλι ο ανθός μουσικών. Άλλη μεγάλη ιστορία τα παιδιά, που παίζουν με ξεχωριστή δεξιοτεχνία και ύφος μουσικά όργανα. Δείγμα  ότι κάθε άσμα είναι ζωντανός οργανισμός ως  τελευταία νότα στο στούντιο και όχι  τυποποιημένη διεκπεραίωση. Έχουμε και λέμε: Γιάννης Πλαγιαννάκος (κοντραμπάσο, μπάσο), Γρηγόρης Συντρίδης (τύμπανα), Γιώργος Παπαχρηστούδης (πιάνο, πλήκτρα), Στράτος Σαμιώτης (κρουστά), Κώστας Μιχαλός (ηλεκτρική κιθάρα), Θύμιος Παπαδόπουλος (σαξόφωνο, κλαρίνο, μπανσούρι), Γιάννης Καραγιαννάκης (φλικόρνο, τρομπέτα), Δημήτρης Κουφογιώργος (κλασική κιθάρα), Δημήτρης Παπαγγελίδης (ακουστική, κλασική κιθάρα), Δήμητρα Μπουλούζου (βιολί), Αντώνης Ξηντάρης (κιθάρα), Θοδωρής Ξηντάρης, Βασίλης Κορακάκης και ο συνθέτης (μπουζούκια και μπαγλαμάδες).

Έχει ισορροπία το έργο του Βαγγέλη Μαχαίρα, το διαπιστώνει κανείς καθώς διαδέχονται τα τραγούδια το ένα το άλλο. Δεν είναι δυο-τρία κομμάτια, που τα λένε οι μεγάλες φίρμες και το υπόλοιπο αποτελείται από μέτρια ή από αδιάφορα γεμίσματα. Θα λέγαμε με κίνδυνο παρεξήγησης ότι τα πιο καλά και σχετικά διαχρονικά είναι μετά τις… φίρμες. Κάνει επίσης μεγάλη εντύπωση η ικανότητα του συνθέτη με επιτυχία ν’ αλλάζει «κοστούμι». Να αλέθει ύφη,  εκφραστικά μέσα, ρυθμούς, ώστε κάθε τραγούδι να είναι πολύ διαφορετικό. Ουσιαστική, δημιουργική πολυσυλλεκτικότητα. Ίσως με πρώτο άκουσμα και χωρίς να ξέρεις τον δημιουργό εύκολα σχηματίζεις την πλανερή εντύπωση ότι πρόκειται για δίσκο με συμμετοχή πολλών συνθετών. Θέλει περαιτέρω ανάλυση, αλλά δεν θα πλατειάσουμε. Θα μιλήσουμε, όπως, το συνηθίζουμε, εν συντομία με παραδείγματα. «Ο Διγενής στο Πέραμα»,  η κορυφαία στιγμή, κατά την άποψή μας. Δείγμα του πώς ένα επικαιρικό τραγούδι μπορεί να βάλει υποψηφιότητα  να γίνει ύμνος και παγκόσμιο σύμβολο. Φανταζόμαστε ότι ο Δ. Λέντζος καταλαβαίνει την τεράστια στιχουργική διαφορά αυτού του τραγουδιού του με το «L’ ultimo barco», που είναι, κατά την γνώμη μας, ένα πολύ άσχημο άσμα. Το σημειώνουμε γιατί είχαμε πριν από καιρό μεγάλη κόντρα. Ανεξάρτητα από προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες ο Δ. Λέντζος γράφει κατά τεκμήριο όμορφους στίχους και στον εν λόγω δίσκο είναι όλοι ένας κι ένας.

Πάμε παρακάτω στα παραδείγματα. «Η ταμπακιέρα», μετριότατο, αδιάφορο «αρχοντορεμπέτικο», που όπως όλα του είδους αναδείχτηκαν μόνο όταν παίχτηκαν από μπουζούκια και ειπώθηκαν από ρεμπέτες τραγουδιστές. Κι έρχονται οι συντελεστές του cd (Μαχαίρας, Λέντζος, Μητσιάς, Ραφαήλ) με «Τραγούδια παράλληλα» να φτιάξουν έξοχη ερωτική και κοινωνική ιστορία, προπαντός ωραίο σύγχρονο τραγούδι. Πάμε στον άλλο φίλο μας εδώ και 45 χρόνια, τον «Κωστάκη», όπως τον έλεγε η Μαρία Δημητριάδη. Το «Μονάχος μου μονομαχώ» (Κώστας Θωμαΐδης) είναι κατά την γνώμη μας η πεμπτουσία του τραγουδιού, που σπάει την σειρά. Φεύγει και πάει αλλού. Ειλικρινά μας αιφνιδίασε με το εν λόγω άσμα ευχάριστα ο φίλος ο Βαγγέλης. Πάντα να έχει τέτοια «κρυφά» χαρτιά. «Τα χέρια», όμορφο άσμα, ιδίως για μας, που έπαιζε στο τηλέφωνο ο Παντελής Θαλασσινός το «Ο πατέρας μου» του αείμνηστου Ηλία Κατσούλη, που ξέραμε την μεγάλη αδυναμία του Παντελή στην μητέρα του. Να σημειώσουμε για λόγους συντομίας τα «Ήμουνα λίμνη μια φορά», «Σάρκα μου κορμί και σώμα», εντελώς διαφορετικού ύφους αμφότερα. Και εκεί που λες τελειώσαμε, τί άλλο να έχει… Έρχεται το πιο λαϊκό, επίλογος από τα καλά παλιά. Τα «Ξηνταράκια», το «Κορακάκη», η Τσιρίδου παίρνουν όλα τα λεφτά. Γράψαμε πολλά και δεν το συνηθίζουμε και θα λέγαμε και άλλα τόσα αν δεν είχαμε την συνέντευξη του συνθέτη. «Παίζε Βαγγέλη, την πενιά»!  

Σύντομο βιογραφικό πριν του δώσουμε τον λόγο. Ο Βαγγέλης Μαχαίρας γεννήθηκε στην Γερμανία το 1972, οι γονείς του ήταν μετανάστες, αλλά το 1978 επιστρέφουν στον Βόλο. Σε ηλικία 13 χρονών τυχαία έπιασε στα χέρια του μπουζούκι και άρχισε να παίζει. Στα 14 είχε την τύχη να μαθητεύσει δυο χρόνια στον εξαιρετικό σολίστα και δάσκαλο Στάθη Μιλάνο, της γνωστής οικογένειας με το θρυλικό ταβερνάκι «Σκάλα του Μιλάνου». Στα 16 του παίρνει το… βάφτισμα πυρός δίπλα στον δάσκαλό του σε μαγαζί που εργαζόταν εκείνος με τραγουδιστή τον Τάσο Κρυστάλλη. Μετά σε ταβέρνα στην Πορταριά Πηλίου και από κει στην πάλαι ποτέ «Μέθεξη» στο Βόλο. Το 1995 έρχεται πρώτη φορά στην Αθήνα και παίζει στα «13  φεγγάρια» με Παντελή Θαλασσινό, Γεράσιμο Ανδρεάτο, Αναστασία Μουτσάτσου, Αθηνά Μόραλη. Αρχίζει μια τεράστια έως τώρα καριέρα με συνεργασίες σχεδόν με όλους τους δημοφιλείς τραγουδιστές, όπως επίσης πάντα ως σολίστας με την Εθνική Λυρική Σκηνή, με την Καμεράτα Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής, με την ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής της Ε.Ρ.Τ. Από το 1997 είναι μόνιμος συνεργάτης του Γιάννη Κότσιρα. Το 2009 κυκλοφορεί η πρώτη του δισκογραφική ορχηστρική δουλειά: «Με χρώματα και ήχους». Το 2016  ο δίσκος με τραγούδια του σε στίχους διαφόρων στιχουργών: «Της ζωής μου η γραμμή», με την Ειρήνη Τουμπάκη.

Η συνομιλία

Ο λόγος στον ίδιο τον Βαγγέλη  Μαχαίρα, συνθέτη της καινούριας εξαιρετικής του δουλειάς «Τα χέρια»:

 Δυο λόγια για τον δίσκο «Τα χέρια», πώς προέκυψε και γιατί;

«Τα τραγούδια του δίσκου προέκυψαν την περίοδο της καραντίνας. Ήταν η ανάγκη μας για δημιουργία και έκφραση, που έψαχνε τρόπο και δρόμο να διοχετευτεί».

– Γράφεις πάνω σε στίχους ή πρώτα  η μουσική, που αναζητά στίχους να ντυθεί;

«Παλιότερα έγραφα πρώτα την μουσική. Τώρα προτιμώ να γράφω πάνω σε στίχους. Νομίζω ότι είναι καλύτερο το αποτέλεσμα έτσι,  γιατί ο στίχος έχει πάντα την δική του μελωδία, που θα σε οδηγήσει καλύτερα στο στήσιμο του τραγουδιού. Η επιλογή των στίχων γίνεται με κριτήριο το αν μου λένε εμένα κάτι. Αν με εκφράζουν και αν πιστεύω ότι  μπορώ  να αναδείξω το νόημα τους».

– Τα κριτήρια της επιλογής των τραγουδιστών; Παλιές φίρμες ή νέοι; Τραγούδια με βάση την φωνή του τάδε τραγουδιστή;

«Το βασικό κριτήριο να επιλέξω έναν τραγουδιστή είναι η εκφραστικότητα του. Όχι τόσο η αρτιότητα της φωνής του, όσο κυρίως, ο τρόπος, που εκφέρει τις λέξεις και τα συναισθήματα, που βγάζει. Να με πείθει για αυτά, που λέει.  Οι παλιότεροι  τραγουδιστές και δη οι πιο γνωστοί, είναι πάντα επιθυμητοί γιατί έχουμε την πεποίθηση ότι θα μεταφέρουν το τραγούδι ευκολότερα στον κόσμο λόγω της αναγνωρισιμότητάς τους αλλά και λόγω της ικανότητας τους ως ερμηνευτές. Υπάρχουν, όμως, και νεότεροι τραγουδιστές, που είναι πολύ καλοί και αν τους δοθεί χρόνος και καλό ρεπερτόριο, θα δείξουν την αξία τους. Γράφω και έχοντας τον τραγουδιστή στο μυαλό αλλά και χωρίς αυτόν. Ανάλογα με το τί τραγούδι γράφω και πού θέλω να καταλήξω».

              

 – Ερωτικό (ερωτόληπτο) τραγούδι, που πουλάει ή με την ευρεία έννοια κοινωνικό, που ψάχνει ακροατές και αγοραστές;

«Ερωτικό ή κοινωνικό τραγούδι και τα δυο ψάχνουν ακροατές. Εγώ και στα δυο λέω ναι, αν ο στίχος τους λέει τα πράγματα, όπως τα σκέφτομαι και όπως τα καταλαβαίνω».

 – Ένα σχόλιο για τον «Διγενή στο Πέραμα». Χρόνια είχα ν’ ακούσω τόσο εύστοχο πολιτικό τραγούδι δίχως να πολιτικολογεί. Δεν εννοώ μόνο τους στίχους αλλά το όλο έργο, μουσική, ερμηνεία, ατμόσφαιρα.

«Σε ευχαριστώ. Ήταν πρόκληση για μένα να γράψω για ένα τόσο σημαντικό γεγονός και πρόσωπο, όπως ο Παύλος Φύσσας. Πιστεύω ότι δεν αγγίζεις εύκολα τέτοιους ανθρώπους, που έγιναν σύμβολα με την ζωή τους. Εμείς το κάναμε με σεβασμό. Και παρά το ότι το τραγούδι είναι σε λαϊκή φόρμα, ενώ εκείνος δεν ήταν ως προς την μουσική του, πιστεύω ότι τον περιέχει και τον καθρεφτίζει με τον τρόπο που το κάνουν και τα δημοτικά τραγούδια. Κάτι σαν πραγματικότητα και μύθος μαζί. Και η ερμηνεία της Βιολέτας Ίκαρη είναι αυτό, που έπρεπε. Λιτή, στιβαρή και με τα δυο πόδια στην γη. Χωρίς καμία  υπερβολή και χωρίς συναισθηματισμούς, που θα το έκαναν μελό».

 – Πολυσυλλεκτικός δίσκος, τον προτιμάς, τον επιδιώκεις  και γιατί;

«Δεν είναι κάτι, που το προτιμώ. Αλλά στην συγκεκριμένη δουλειά, έτσι το σχεδιάσαμε απο την αρχή με τον στιχουργό Δημήτρη Λέντζο. Να έχουμε έναν τραγουδιστή για κάθε τραγούδι. Ένας κήπος με πολλά και διαφορετικά λουλούδια».

– «Με όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις»;

«Σαφώς. Είχα την μεγάλη τύχη να καθίσω με εξαιρετικούς δασκάλους. Τον έναν τον γνωρίζεις χρόνια πολύ καλά, στο ξεκίνημά μου ο Στάθης Μιλάνος.  Παίρνεις σημαντικά εφόδια στην αρχή και παίζει ρόλο ο δάσκαλος. Τώρα μιλώντας γενικά είναι μεγάλη ευθύνη κάποιος να δηλώνει δάσκαλος. Πέρα  από τις όποιες γνώσεις μεταφέρει στον μαθητή στο αντικείμενο, που τον διδάσκει, πρέπει να του μαθαίνει, κυρίως με το παράδειγμα του, να είναι άνθρωπος, με ενσυναίσθηση, παιδεία, καλλιέργεια.  Και όχι ένας στεγνός τεχνοκράτης που απλά κάνει καλά την δουλειά του».

         

Πρέπει να έρθει κανείς στην πρωτεύουσα για να κάνει καριέρα;

«Δυστυχώς ναι. Είναι δύσκολο στην επαρχία να αναδειχθεί κάποιος. Δεν υπάρχουν τα μέσα, οι άνθρωποι αλλά ούτε και οι συνθήκες.  Και δεν εννοώ τα τεχνικά μέσα. Αναφέρομαι, κυρίως, στον μηχανισμό, που υπάρχει στην Αθήνα, που σε φέρνει σε άμεση επαφή με το κοινό πανελλαδικά, συν τις περισσότερες ευκαιρίες που υπάρχουν εδώ, για συνεργασίες και δουλειές, που δεν υφίστανται στην επαρχία».

 Ανοίγουν εύκολα οι πόρτες; Οι μουσικοί από την επαρχία προτιμούν ή όχι την εύκολη λύση του εμπορικού, τον συμβιβασμό της επιβίωσης; Τί θα έλεγες σε φίλο από τον Βόλο, που θέλει να κάνει μουσική καριέρα; 

«Όπως σε όλες τις δουλειές πρέπει να είσαι καλός σε αυτό, που κάνεις. Αλλά χρειάζεται και τύχη. Αν ανοίξεις μια πόρτα, είναι στο χέρι σου μετά να την κρατήσεις ανοιχτή ή να την κλείσεις. Δεν πιστεύω ότι η καταγωγή, επαρχία ή πρωτεύουσα, είναι ο λόγος, που κάποιος θα ακολουθήσει έναν δρόμο, ποπ, εμπορικό ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά όταν μιλάμε για εργασία, οι ανάγκες του καθενός είναι αυτές, που θα καθορίσουν την επιλογή του. Δεν θεωρώ ότι συμβιβάζεται, όταν αυτό, που κάνει αφορά στην επιβίωση του. Αν κάποιος φίλος ήθελε να ξεκινήσει τώρα να κάνει μουσική καριέρα, αν είναι νέος και χωρίς υποχρεώσεις, ίσως να έλεγα να το δοκιμάσει. Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλλον θα τον απέτρεπα. Ο λόγος είναι ότι η προσπάθεια, που χρειάζεται πλέον για να το κάνεις, δεν έχει την ανάλογη ανταποδοτικότητα. Και δεν μιλάω οικονομικά. Μιλάω καλλιτεχνικά. Είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να κάνεις αυτο που έχεις στο μυαλό σου και να το επικοινωνήσεις στον κόσμο. Χρειάζονται πλέον  αρκετά χρήματα  και πολλή υπομονή».

Σολίστας του μπουζουκιού, παίζεις και σε πίστες. Καιροί δύσκολοι. Πόσο ο βιοπορισμός,  μουσικό όργανο σε εμπορική ορχήστρα, επηρεάζει τον συνθέτη, τον καλλιτέχνη;

«Όντως παίζω σε διάφορους χώρους, αυτή είναι η δουλειά μου. Ήμουν τυχερός ή ίσως έκανα καλές επιλογές και δεν ένιωσα ποτέ ότι αυτό, που κάνω είναι απλά μια δουλειά μόνο για τα προς το ζην. Πάντα ήμουν σε συνεργασίες, που απολάμβανα την συμμετοχή μου. Αυτές οι συνεργασίες, λοιπόν, έπαιξαν θετικό ρόλο στην διαμόρφωση μου ως συνθέτη. Και, ακόμα κι αν υπήρξαν κάποιες κακές στιγμές και αυτές είχαν θετική επίδραση στην πορεία μου, ως παράδειγμα προς αποφυγή».

Συνήθως οι τραγουδιστές δεν υποστηρίζουν στα πάλκα τα νέα τραγούδιαΟ συνθέτης; Πόσο επικοινωνεί σήμερα με το κοινό;

«Νομίζω ότι οι τραγουδιστές, που έχουν δικό τους ρεπερτόριο, λένε και τα καινούργια τους τραγούδια. Τα προτείνουν. Τα χρειάζονται. Γιατί από αυτά εξαρτάται και η πορεία τους. Εγώ, στα προγράμματά μου, κάνω μια μίξη. Των τραγουδιών άλλων συνθετών, που μου αρέσουν, με τα δικά μου. Χωρίς να τα χωρίζω σε παλιά και νέα. Τα εντάσσω σε μια ροή ανακατεμένα και στο τέλος, συμπληρώνεται η εικόνα. Και το κοινό ανταποκρίνεται σε αυτό. Δεν δυσανασχετεί με τα καινούργια τραγούδια. Αντιθέτως τα ζητάει και τα δέχεται».

– Αξίζει να γράφονται τραγούδια, όταν μένουν στην αφάνεια ή στο συρτάρι;

«Καλή ερώτηση. Γράφουμε σήμερα τραγούδια για μας. Για την δική μας ισορροπία. Είναι ανάγκη. Θέλουμε, όμως, και ως δημιουργοί φυσικά να τα επικοινωνήσουμε. Να τα μάθει ο κόσμος. Εδώ δυστυχώς υψώνεται ένα τείχος. Είναι πολλές οι δυσκολίες για να φτάσουν τα καινούργια τραγούδια στον κόσμο. Χρειάζονται κυρίως χρήματα, δημόσιες σχέσεις και σοβαρό πλάνο. Στηρίζω, όσο και όπως μπορώ τις δουλειές μου. Κυρίως μέσα απο την παρουσίασή τους ζωντανά. Εντάσσοντας τα στα προγράμματά μου. Και,  χρησιμοποιώ τα σοσιάλ μίντια, όσο μπορώ και όσο ξέρω, για να έρθω σε επαφή με ακόμα μεγαλύτερο κοινό».

Η απήχηση των νέων δημιουργών, των καινούριων τραγουδιών ποια είναι σήμερα στον κόσμο;

«Αν με ρωτάς γενικά, δεν ξέρω να σου πω. Υποθέτω ότι ο κόσμος θέλει τα καινούργια τραγούδια. Αν με ρωτάς για τα δικά μου, γενικά έχω καλό feedback. Νομίζω ότι αρέσουν. Και είχα την χαρά κάποια απο αυτά, να τα πουν γνωστοί τραγουδιστές, που μέσω της αναγνωρισιμότητας τους, τα έκαναν γνωστά και στον κόσμο».

Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος, η ικανότητα στις  εναλλαγέςκάθε τραγούδι και κάτι άλλο;  

«Σε ευχαριστώ! Τί να σου πω…. Έτσι μου βγαίνει. Δεν έχω κάποιον τρόπο. Προσπαθώ να εκμαιεύσω την μουσική του κάθε στίχου και αφήνομαι σε ότι μου έρθει. Και μετά δουλεύω πάνω στην μελωδία. Να την αναπτύξω και να την φέρω στα μέτρα του στίχου. Πιστεύω σε αυτο να έχει παίξει ρόλο ότι παρόλο, που είμαι μπουζουξής, έχω ακούσει και ακούω, φυσικά, όλα τα είδη μουσικής. Όποτε όλα αυτά με ποτίζουν και ξαναβγαίνουν στο φως,  μέσα απο το δικό μου φίλτρο».

–  Επίλογος με τα σχέδια σου.

«Είμαι σε διαρκή αναζήτηση. Γράφω, ακούω, παίζω, ηχογραφώ. Τώρα άμεσα θα κυκλοφορήσει η δουλειά, που έκανα με την Δέσποινα Ραφαήλ. Έχω ξεκινήσει ηχογραφήσεις για μια δουλειά που κάνω με την Δήμητρα Μπουλούζου. Επίσης ετοιμάζω έναν ορχηστρικό δίσκο. Παράλληλα γράφω καινούργια τραγούδια, κάνω ενορχηστρώσεις σε τραγούδια άλλων και ετοιμάζομαι για δυο εμφανίσεις που θα κάνω με το σχήμα μου στο «Μουσικό κουτί» τον Ιούνιο και για τις καλοκαιρινές μας συναυλίες με τον Γιάννη Κότσιρα, την Γιώτα Νέγκα και τον Γιώργο Νταλάρα».