Της επαρχίας όμορφα μεράκια

Της επαρχίας όμορφα μεράκια

Δεν είναι σχήμα λόγου ότι οι παρέες κάνουν τον πολιτισμό. Επανειλημμένα το δείχνουμε και κυρίως το απολαμβάνουμε. Στην Λάρισα είναι μια όμορφη και ζεστή ομάδα εκπαιδευτικών, μουσικών και άλλων καλλιτεχνών, που πάντα έχουν κάτι καλό να μας τρατάρουν. Συνεργαζόμαστε χρόνια τώρα καρπερά μαζί τους και κάθε φορά έχουν «κάτι εξαιρετικό να μας πούνε». Σε όλη την χώρα γίνεται αυτός ο πνευματικός οργασμός, που τον θάβουν…. φυσικά όλα τα βοθροκάναλα. Πρόσφατα στην εκδήλωση, που κάναμε στην πόλη για την Σμύρνη και τα τραγούδια της, γνωρίσαμε τον ερασιτέχνη τραγουδιστή Κώστα Κουτέ και τον μοναδικό ως τώρα δίσκο του «Ο Μεγάλος μου Σταθμός». Κυριολεκτικά 12 πανέμορφα λαϊκά τραγούδια, με ουσία και περιεχόμενο, άρα εξ ορισμού… δεν πρόκειται ν’ ακούσετε από τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης (Μ.Μ.Ε.) της αποικίας Γκραικυλίας.

Έχουμε περάσει ωραίες στιγμές με αυτήν την παρέα. Ας αρχίσουμε με τους δημιουργούς: Στάθης Σταμελόπουλος, Γιάννης Ζαρογιάννης, Βασίλης Σφέτσας, Αστέριος Τζέλιος, Γεράσιμος Πασχώνης, Δήμητρα Μπαρδάνη. Να συνεχίσουμε με τους μουσικούς και άλλους: Βλαχοστέργιος Χρήστος, Ζαχαρίας Ντίνος, Παπαρίζος Θοδωρής, Πατσιώλης Γιάννης, Αχιλλέας Χειμώνας (μπουζούκι). Βαλάσης Στέφανος, Δημητρίου Βαγγέλης (κιθάρα), Ντάλλας Μανώλης (ακορντεόν), Ζιώζιας Θανάσης (βιολί), Δίγκας Μανώλης, Μοχλούλης Αχιλλέας (πιάνο, ο δεύτερος και ενορχήστρωση και φωνητικά). Αγραφιώτη Άννα (φωνητικά). Και στην καλλιτεχνική υποστήριξη: Μπούσιος Θανάσης και Κουτές Στέφανος. Δεν ξέρω αν ξεχάσαμε καναδυό, αλλά είναι προφανές ότι οι άνθρωποι με τα μεράκια και τους καημούς περπατάνε μελωδικούς δρόμους και μάλιστα ξέροντας ότι δεν έχουν πιθανότητες να δούνε παιγμένη και προβεβλημένη την δουλειά τους. Εκτός από την δική τους συντροφιά και ευχαρίστηση…

Άλλη περίπτωση καλή ο Κώστας Κουτές. Πήρε στην ζωή του δυο δρόμους παράλληλους και στην σύνταξη του προέκυψε ένας τρίτος! Όπως δηλώνει στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου (cd) ο αθλητισμός και το τραγούδι οι μεγάλες του αγάπες. Υπηρέτησε τον αθλητισμό ως καθηγητής-γυμναστής στην Μέση Εκπαίδευση στην Λάρισα, την Αθήνα και στο Μόναχο για πάνω από 30 χρόνια αλλά και ως αθλητής και προπονητής. Τραγουδούσε βέβαια στις παρέες αλλά μόλις φέτος έβγαλε δίσκο (cd) ως τραγουδιστής. Φυσικά και αδράξαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του για αυτήν την όμορφη εργασία, «Ο Μεγάλος μου Σταθμός», αλλά και για δυσάρεστες υποθέσεις, που αφορούν την καλλιτεχνική ζωή στην επαρχία. Από την μια καλλιτεχνικός οργασμός και μάλιστα χωρίς μέσα, με αντίπαλο την ξενόδουλη εξουσία και από την άλλη η διατεταγμένη σιωπή. Ιδού η σύντομη συνομιλία μας. Σύντομη και περιεκτική μια και προτιμά ο ίδιος ν’ απαντά τηλεγραφικά στις ερωτήσεις:

– Δυο λόγια αρχικά για τον δίσκο. Πώς προέκυψε και γιατί;

Πριν κάποια χρόνια συμμετέχοντας σε ένα μουσικό σχήμα εκπαιδευτικών εδώ στην Λάρισα. Γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους της ποίησης και της μουσικής. Ένας από αυτούς, που έγινε και πολύ καλός μου φίλος ο Στάθης Σταμελόπουλος έγραψε τραγούδια για μένα και τα ηχογραφήσαμε. Στην πορεία προέκυψαν και άλλα τραγούδια φίλων  στιχουργών-μουσικών. Όταν αυτά τα τραγούδια έγιναν 12,αποφασίσαμε να τα κάνουμε ένα δίσκο (cd) έτσι για μας, τις παρέες μας και τις οικογένειες μας.

– «Ο Μεγάλος Μου Σταθμός» σημαίνει κάτι ιδιαίτερο για σένα ή είναι απλώς ένας τίτλος;

Είναι βέβαια ο τίτλος του τραγουδιού, που τους στίχους και την μουσική έγραψε ο Στάθης Σταμελόπουλος, αλλά ο μεγάλος δικός μου σταθμός είναι η γνωριμία με την γυναίκα μου πριν 36 χρόνια, με την οποία έχουμε πορευτεί όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε αποκτήσει δύο υπέροχα παιδιά (ένα γιό και μια κόρη) και που συνεχίζει να με ανέχεται.

 – Λίγο αργά δεν προέκυψε; Στο περιθώριο, μετά από 30 χρόνια θητείας στον αθλητισμό και στην εκπαίδευση;

Έτσι είναι τελικά αλλά φαίνεται πως η αγάπη μου για τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο υπερίσχυσε.

– Δεν μπήκες στον πειρασμό ν’ ασχοληθείς νωρίτερα με το τραγούδι;

Η αλήθεια είναι πως το τραγούδι το έβλεπα πάντα σαν ένα χόμπι και ποτέ δεν προσπάθησα να ασχοληθώ επαγγελματικά παρά μόνο σε εκδηλώσεις, συναυλίες και αφιερώματα.

– Έχουμε να κάνουμε με ένα είδος πνευματικής διαθήκης ή τρώγοντας έρχεται η όρεξη;

Νομίζω ότι σαν γυμναστής έχω μάθει καλά να… φρενάρω την όρεξη, οπότε είναι ακριβώς ένα είδος πνευματικής  και μελωδικής διαθήκης.

– Η επαρχία είναι τελικά εχθρική στο να γίνεις κάποιος τραγουδιστής;

Εχθρική στο να ασχοληθεί κάποιος με το τραγούδι δεν θα το έλεγα ,αλλά για να περπατήσει επαγγελματικά και να έχει απήχηση κι επιτυχία χρειάζεται σίγουρα η πρωτεύουσα.

 – Είχες πάντως ευκαιρίες. Μόναχο, Αθήνα.

 Δεν έψαξα για ευκαιρίες, γιατί δεν ήθελα να βλέπω τον εαυτό μου το πρωί  στο σχολείο με τους μαθητές και το βράδυ σε κάποιο μαγαζί  να τραγουδώ. Βέβαια πολλές φορές και εδώ στην Λάρισα και στο Μόναχο, συμμετείχα σε μουσικές εκδηλώσεις. αλλά και σε παρέες, όταν το επέτρεπαν  οι συνθήκες έπαιρνα το μικρόφωνο και έλεγα κανένα τραγουδάκι.

 – Ακμάζουν σήμερα οι παρέες στην Λάρισα ή είναι καθένας κλεισμένος στην μοναξιά του;

Λόγω Covid σίγουρα η κατάσταση είναι ιδιόμορφη. Με κανονικές συνθήκες ο κόσμος εδώ στην Λάρισα διασκεδάζει αρκετά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε αυτό, που λέγεται για την πόλη: Λάρισα η πόλη του καφέ και της διασκέδασης; Στα ταβερνάκια της πόλης κόσμος κάθε ηλικίας διασκεδάζει με λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια.

Ωραίος πολυσυλλεκτικός δίσκος. Όλοι αυτοί γράφουν τραγούδια αλλά δεν βρίσκουν προβολή και υποστήριξη;

Νομίζω πως θα αρέσουν τα τραγούδια του δίσκου. Γράφτηκαν με πολύ μεράκι. Η προβολή και η υποστήριξη είναι μεγάλη υπόθεση. Δυστυχώς πρέπει να τρέξεις και να βρείς μόνος σου (αν έχεις την δυνατότητα), κανάλια προώθησης του δίσκου, που κάνεις.

– Αυτοχρηματοδοτούμενες δουλειές; Μέχρι πότε; Παίζετε τα τραγούδια στα ταβερνεία και  εκδηλώσεις ή μια παρουσίαση και τα βάζουμε στο αρχείο;

Ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε στο κοινό .Θα τον παρουσιάσουμε στις 20 του Σεπτέμβρη στην Δημοτική Πινακοθήκη Γ. Ι. Κατσίγρα, εδώ στην Λάρισα. Ελπίζω μετά την παρουσίαση και την διάθεση στον κόσμο, να ακούγονται τα τραγούδια μας σε ταβερνάκια  και μουσικές σκηνές. Να τα παίζουμε εμείς πρωτίστως, όπου μπορούμε.

– Κανείς δεν κερδίζει λεφτά (όλοι πληρώνουμε τις εκδόσεις) αλλά μήπως χρειάζεται

λιγάκι πιο έντονο το… ψώνιο της διαχρονικότητας;

Έχω την γνώμη πως όλοι μας θέλουμε να αφήσουμε κάτι πίσω μας και ο λόγος που έκανα αυτό το CD ήταν αυτός και όχι κάποιο κέρδος.

– Πώς είναι σήμερα η μουσική ζωή στην πόλη;

Εξαιτίας των ειδικών συνθηκών που ζούμε, νομίζω πως σιγά-σιγά η μουσική ζωή αρχίζει να ξεκινάει πάλι, αλλά θα εξαρτηθεί από το τί χειμώνα θα έχουμε! Τα περισσότερα παιδιά το σπουδάζουν πλέον το τραγούδι, υπάρχουν και εξαιρετικές σχολές μουσικής. Βγαίνουν άξιοι  μουσικοί, ταλέντα. Έχουμε βέβαια και Μουσικό Γυμνάσιο στην πόλη. Κι εκεί γίνεται εξαιρετική δουλειά. Το μεγάλο θέμα είναι πώς όλα αυτά, η κίνηση, τα ρεύματα, τα ταλέντα, αναπτύσσονται, αξιοποιούνται και προβάλλονται.

– Τα σχέδια σου.

Με το μουσικό σχήμα του Πνευματικού Εργαστηρίου Εκπαιδευτικών του Νομού Λάρισας σχεδιάζουμε διάφορα αφιερώματα σε ποιητές και δημιουργούς που θα κάνουμε στην πόλη πάντοτε βέβαια με ελεύθερη είσοδο. Ίσως αργότερα προκύψει και κάποιος καινούργιος δίσκος.