Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ γράφει με χαρακτηριστικό δηκτικό τρόπο για τις τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο στην Ουκρανία εμβαθύνοντας στις επιδιώξεις τόσο των Ρώσων αλλά και των Δυτικών, που μάταια επενδύουν σε αυτήν την σύγκρουση την ταπείνωση, την καταστροφή και διάλυση της Ρωσίας. Τί συμβαίνει σήμερα στην Μόσχα; Πόσο ισχυρός παραμένει ακόμα ο Βλαδίμηρος Πούτιν; Πού το πάει τελικά η Ευρώπη; Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει, επίσης, η επιχειρησιακή σύγκριση των δυο εν εξελίξει μεγάλων πολέμων στον πλανήτη. Πόσο επηρεάζει η Ιρανική νικηφόρα τακτική κατά των Αμερικάνων και των συμμάχων τους τα ουκρανικά πεδία μάχης;

=================

 

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ*

 

 Υπάρχει λόγος να γράψουμε για τον πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας στην Ουκρανία τώρα που τα πρωτοσέλιδα έχουν καταλαγιάσει; Μήπως γιατί είπε μια εξυπνάδα ο Ζελένσκι στην Νέα Υόρκη, ότι δηλαδή θα πάει στην Μόσχα «με έναν γαμημένο πύραυλο»; Ο Πούτιν στο μεταξύ έχει χάσει το εσωτερικό στοίχημα, που ήταν «παιδιά να τα βρούμε με τους δυτικούς» και άρα τώρα περιμένουμε να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι Ρώσοι στις συνεχείς δυτικές προκλήσεις. Το συμβόλαιο Πούτιν με τον ρωσικό λαό έχει πράγματι σπάσει, αλλά όχι λόγω των επιθέσεων στα διυλιστήρια. Η βασική αιτία είναι ο πόλεμος στο Ιράν και το πώς οι Ιρανοί απάντησαν στις αμερικανο-ισραηλινές προκλήσεις, κάτι που έδειξε ότι ο Πούτιν είναι φλώρος,  ο οποίος ακόμα ελπίζει να τα βρει με την Δύση. Άρα το συμβόλαιο έσπασε προς την λάθος κατεύθυνση από αυτή, που ήθελε η Δύση και τώρα κουμάντο κάνουν οι πιο σκληροί. Το αυτό βλέπουμε ήδη. Οι Ρώσοι έκλεισαν το λιμάνι της Οδησσού, που τόσα χρόνια το άφηναν ανοιχτό, έβαλαν ξανά τον στρατηγό Αρμαγεδδών στο παιχνίδι και την πέφτουν στο Telegram, που έτσι κι αλλιώς τα αδέρφια Ντουρόφ έχουν παραδώσει τα κλειδιά στους Γάλλους εδώ και ένα χρόνο. Τώρα αν κάποιοι Μοσκοβίτες και Πετροπουλίτες συγχίζονται με αυτές τις αλλαγές, δεν δείχνει να έχει καμία σημασία. Όπως και στο Ιράν, η Δύση ανέδειξε δυνάμεις στην Ρωσία, που δεν θέλουν καμία επανασύνδεση με αυτήν.

Και το ερώτημα για τους Ευρωπαίους είναι τί θα κάνουν. Ο τσουρομαδημένος μετά τις εκλογές Καγκελάριος  Μερτς τρίβει τα χέρια γιατί νομίζει ότι οι Γερμανοί θα τρέξουν να καταταχθούν στην Wehrmacht‎‎, αλλά ανάθεμα και αν ο Μερτς έχει προβλέψει κάτι σωστά στην ζωή του. Άλλωστε ακόμη δεν έχει βρει τους 5.000, που θα επανδρώσουν την βάση στην Λιθουανία. Όλα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. προβάλουν την δυτική κατάρρευση ως κατάρρευση της Ρωσίας περιμένοντας μέχρι το τέλος του χρόνου οι Ρώσοι να παρακαλούν για ειρήνη, επειδή τα ευρωπαϊκά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) χτυπάνε μερικές δεξαμενές καυσίμων και τις αποθήκες της ρωσικής Άμαζον (Wildberries).

Όταν, λοιπόν, διαβάζουμε ένα από τα δεκάδες άρθρα σε αυτό το μοτίβο, σκεφτείτε πόσο πολύ θα πέσουν όλοι από τα σύννεφα μόλις συμβεί το αντίθετο. Γιατί – μεταξύ μας – όταν μιλάμε για επιθέσεις σε υποδομές, η μοναδική πραγματική άμυνα είναι να βαρέσεις τις υποδομές του αντιπάλου, αν θέλεις να σταματήσουν αυτές οι επιθέσεις. Και ο αντίπαλος δεν είναι φυσικά η Ουκρανία, αλλά η Ευρώπη. Με αγάπη σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι τα ελληνικά Μ,Μ,Ε, γράφουν τις ίδιες ασυναρτησίες, που λένε και οι Βρυξέλλες για την Ρωσία. Οι αντίπαλοι του Πούτιν δεν θα υπογράψουν ποτέ το Μίνσκ 3. Θα αρχίσουν να βομβαρδίζουν αποθήκες πυρομαχικών στην Ρουμανία όπως έκαναν οι Ιρανοί στον Περσικό. Ο Λαβρόφ έχει φορέσει ήδη την μπαντάνα της τζιχάντ και δεν ασχολείται καν με τις προσχηματικές πρωτοβουλίες της Ευρώπης. Και να θυμίσω ο Λαβρόφ με τον Πέσκοφ είναι τα πιο φιλοευρωπαϊκά κομμάτια της κυβέρνησης Πούτιν, αν εξαιρέσεις τον σύμβουλο ξένων επενδύσεων, Ντιμίτριεφ, που όλοι τον έχουν αφήσει στο περιθώριο ως κολλητό του Πούτιν, που τα σκάτωσε στην Αλάσκα.

Ωστόσο την ίδια στιγμή η Ρωσία-διαψεύδοντας τα δυτικά Μ.Μ.Ε.-δεν πολεμά με την πλάτη στον τοίχο. Τα εισοδήματα από τότε που έχει ξεσπάσει ο πόλεμος και όλες οι κυρώσεις έχουν αυξηθεί πάνω 30% και αυτό με τον πληθωρισμό υπολογισμένο μέσα. Είναι από τις πολύ λίγες οικονομίες του κόσμου, που έχει τέτοια άνοδο στα εισοδήματα. Η οικονομία της δεν δουλεύει ακόμα αποκλειστικά για τον πόλεμο. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά, παράγονται καινούργια πράγματα που γίνονται αποκλειστικά στην Ρωσία, όπως αεροπλάνα και σιδηροδρομικοί συρμοί χωρίς οδηγό, και όλα τα ανταλλακτικά. Τα δεδομένα λένε, επίσης, ότι η Ρωσία διεξάγει έναν πόλεμο, όπου ήδη έχει καταστρέψει όλο τον σοβιετικό οπλισμό της Ουκρανίας (διόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος), του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας (καθόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος) και επίσης ό,τι δούλευε από όσα είχαν οι Ευρωπαίοι. Κι όλα αυτά κρατώντας την σύγκρουση στο ύψος, που θέλει και προστατεύοντας όσο μπορεί του μελλοντικούς πολίτες της.

Σε αντίθεση με του Ιρανούς και του Χούθι που τρώνε στο κεφάλι ότι ρίχνουν οι Αμερικανοί και όποιος άλλος έχει όρεξη, η Ρωσία τρώει κανέναν πύραυλο που και που, το οποίο είναι τεράστιο κατόρθωμα, αν σκεφτείς τον αριθμό των drones, που στέλνουν κάθε μέρα οι Ουκρανοί. Είχαν ξοδέψει πριν από περίπου 3 μήνες το ασύλληπτο νούμερο των 150.000 πυραύλων αεράμυνας όλων τον τύπων. Αυτό το νούμερο αναμένεται να το παραγάγουν στην Δύση το… 2075. Και η Ρωσία έχει τουλάχιστον 2-3 φορές αυτό το νούμερο σε απόθεμα, γιατί αν δεν το είχε, ο πόλεμος θα είχε ανεβάσει ταχύτητα.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τώρα είναι που βλέπουν οι Ρώσοι ότι γίνεται πόλεμος κοντά τους. Και απαιτούν πιο σκληρή αντιμετώπιση. Αυτό έχει πιο πολύ να κάνει με τις αντιμαχόμενες σχολές σκέψεις, που πάντα είχε η Ρωσία. Οι σοβιετικοί – αλλά και οι τσαρικοί – εννοούσαν αυτόν τον χώρο ως ενιαίο και ζητούσαν πιο σκληρή αντιμετώπιση. Οι νεοφιλελεύθεροι Ρώσοι από την πλευρά τους έλεγαν πάντα ότι η Ρωσία είναι καλύτερη χωρίς τα σοβιετικά βαρίδια. Τέτοιος ήταν ο Γιέλτσιν που διέλυσε την Ε.Σ.Σ.Δ. Παράλληλα, σ’ αυτόν τον πόλεμο η Ρωσία είναι χωρίς αντίπαλο. Πυρηνική αποτροπή απέναντι στην Ρωσία έχουν μόνο οι Η.Π.Α. και κανείς άλλος, οπότε δεν υπάρχουν και άλλα πράγματα, που μπορούν να συμβούν. Απλά η στιγμή που η Ευρώπη θα αποδεχτεί την ήττα στην Ουκρανία, θα είναι η στιγμή που θα μπει η ταφόπλακα της. Και αυτό γιατί έβαλε όλα τα αβγά – και δανείστηκε μάλιστα – στο καλάθι της Ουκρανίας.

Η Ρωσία αποφάσισε από το 2022 να διεξάγει στην αρχή έναν πόλεμο χαμηλής έντασης, γιατί ήλπιζε σε μια γρήγορη διευθέτηση, γιατί δεν ήθελε να κινητοποιήσει όλη την κοινωνία της για τον πόλεμο στην Ουκρανία και επιθυμούσε να διατηρήσει το μοντέλο του μισθοφορικού στρατού. Όλο αυτό συνάδει με τον μεσοβέζικο δρόμο του Πούτιν, που μαζί με τις δυνάμεις που τον στηρίζουν, ήθελαν διακαώς μια «ευρωπαϊκή πορεία». Σε αυτόν τον πόλεμο με αυτοπεριορισμούς, η Δύση απαντάει με συνεχώς αυξανόμενες προκλήσεις τις οποίες η Ρωσία καταπίνει προσποιούμενη ότι δεν την απασχολούν. Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο η Ουκρανία να χτυπά την ρωσική Άμαζον και τα ρωσικά διυλιστήρια ακριβώς γιατί ο πόλεμος των drones είναι φθηνός και η Ευρώπη είναι έτοιμη να τον κλιμακώσει.

Η κριτική σε αυτή την τακτική είναι ότι όσο δεν υπάρχει κόστος σε αυτή την κλιμάκωση για την Ευρώπη (και πολύ συχνά για την ίδια την Ουκρανία), δεν υπάρχει κανένα κίνητρο να σταματήσουν. Σε αυτή την κριτική οι Πουτινικοί έλεγαν ότι προτιμούν τον πόλεμο τους περιορισμένο (και είχαν τα επιχειρήματά τους), αλλά αυτά τα επιχειρήματα καταστράφηκαν από τον πόλεμο στο Ιράν. Οι Ιρανοί σε αντίθεση με τους Ρώσους θεώρησαν από την αρχή όλες τις «ουδέτερες» χώρες, που πετούσαν αμερικάνικα αεροπλάνα, εχθρικές και μάλιστα τους επιφύλαξαν ιδιαίτερα σκληρά χτυπήματα. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (Η.Α.Ε.) είναι σε ελεύθερη οικονομική πτώση. Η ιρανική στρατηγική είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που αυτή τη στιγμή οι Η.Π.Α. έχουν τα αεροπλάνα τους στην Ιορδανία και το Ισραήλ και αυτό πέρα από διπλωματική ήττα είναι και στρατιωτική από την στιγμή που μια επιχείρηση στα παράλια του Ιράν από την Ιορδανία είναι πολύ πιο περίπλοκη υπόθεση. Την ίδια στιγμή, τα φορτία με όπλα στοιβάζονται στα σύνορα της Ουκρανίας και όλοι σφυρίζουν αδιάφορα.

Είναι προφανές πια ότι η ευρωλιγούρικη τακτική του Πούτιν ηττήθηκε και όσο οι ευρωπροκλήσεις δεν απαντώνται, τόσο θα πολλαπλασιάζονται. Μέχρι στιγμής οι Ρώσοι δείχνουν να θέλουν να κλιμακώσουν τον πόλεμο μέσα στην Ουκρανία χτυπώντας προφανείς στόχους όπως την Οδησσό, η οποία 4 χρόνια συνεχίζει και λειτουργεί ως το κύριο στρατιωτικό και πολιτικό λιμάνι της Ουκρανίας. Άρα το Ιράν πόνταρε πολλά σε μια ξεκάθαρη στρατηγική και κέρδισε πολλαπλάσια, την ώρα που οι Ρώσοι ακόμα δεν έχουν αποφασίσει τί θέλουν να κάνουν και για αυτό βρίσκονται μονίμως σε ένα κενό, γιατί ακόμα δεν έχουν απάντηση για την Ουκρανία χωρίς να καταρρεύσει όλη η Δύση.

Το ότι η Ρωσία δεν ξέρει τί θέλει να κάνει με την Ουκρανία δεν σημαίνει ότι δεν κερδίζει τον πόλεμο, ή ότι ξέρει καλά ο… Μακρόν. Η εκκίνηση του ουκρανικού πολέμου έδειξε γρήγορα ότι η Ρωσία πολεμούσε σε λάθος πόλεμο (τον θεωρούσε ειδική στρατιωτική επιχείρηση τύπου Γεωργίας) κάτι που έγινε εμφανές και στο μέτωπο το καλοκαίρι του 2022. Από τότε οι Ρώσοι προσαρμόστηκαν και έστησαν τον πόλεμο με τρόπο, που να τους βολεύει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξέρουν τί θα κάνουν με την Ουκρανία.

Για τον πόλεμο αυτόν καθαυτόν δεν έχουμε να πούμε πάρα πολλά. Ακολουθεί την προβλέψιμη πορεία του. Οι Αμερικανοί δείχνουν να θέλουν να απομακρυνθούν από την ήττα, που έρχεται, άσε που την έχουν πάθει στο Ιράν. Οι Βρετανοί συνεχίζουν τις προκλήσεις τους και οι Ευρωπαίοι στέλνουν τα τελευταία αποθέματα όπλων, που έχουν μείνει στις αποθήκες τους. Όλα αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή επιρροή στον ίδιο τον πόλεμο. Το μόνο ίσως αξιοσημείωτο κομμάτι είναι το πώς λειτουργεί πια η δυτική προπαγάνδα. Η Ουκρανία έχει πρακτικά εξαφανιστεί από τα «νέα» ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν καλά νέα. Αλλά την μέρα που γίνεται η επίθεση των ουκρανικών drones, όλα τα δυτικά μέσα ανάβουν σαν λαμπιόνια και για μια βδομάδα μάς λένε για αυτή την τεράστια επιτυχία. Και μετά πάλι σιγή ασυρμάτου.

Το πιο αστείο είναι το πώς αντιδρά το δυτικό πόπολο σε αυτά τα «νέα». Τί μας λέει αυτό για τις δυτικές κοινωνίες;  Ότι η προπαγάνδα δουλεύει ακόμα, οι άνθρωποι αντιδρούν στα «έκτακτα νέα», αλλά ο τρόπος, που μεταφράζουν τα νέα, δεν έχει καμία σχέση με τη θριαμβολογία των δυτικών μέσων. Ίσα ίσα έχουν καταλάβει ότι προκαλούμε την Ρωσία και η Ρωσία μπορεί να απαντήσει. Ήδη το δυτικό στρατόπεδο έχει φτάσει στο σημείο να μη δέχεται άλλους Ουκρανούς πρόσφυγες γιατί πρέπει να πάνε να πεθάνουν στο μέτωπο, προσπαθεί να αυξήσει την πολεμική παραγωγή και τις προκλήσεις προς την Ρωσία, έτσι ώστε η σύγκρουση να διευρυνθεί. Η ελπίδα της Δύσης είναι ότι  αν οι Ρώσοι επιβάλλουν τους ιρανικούς κανόνες εμπλοκής, έστω και περιορισμένα, θα καταφέρει να συγκροτήσει ένα αντιρωσικό μέτωπο στο δυτικό κοινό, προκειμένου να έχουμε ένα μίνιμουμ συναίνεσης, που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.

Με λίγα λόγια υπάρχει μια μεγαλύτερη επαφή με την πραγματικότητα από αυτήν, που υπήρχε πριν από 2-3 χρόνια. Αυτό είναι το πιο σημαντικό κρατούμενο, που μπορούμε να έχουμε από τον πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Όλοι αναγνωρίζουν πια ότι εμείς οι Δυτικοί πολεμάμε με τους Ρώσους και ότι χάνουμε. Αν στους επόμενους μήνες το ουκρανικό μέτωπο καταρρεύσει με ακόμα πιο δραματικό τρόπο, τα δυτικά μέσα θα ασχολούνται με κάτι άλλο, αλλά το μήνυμα θα έχει ληφθεί. Το απόκοσμο και τρομακτικό σφυροκόπημα του Κιέβου είναι  τώρα αληθινό. Όπως καταλαβαίνετε ήταν περίφημη ιδέα, η ουκρανική drone εκστρατεία κατά της Ρωσίας, που  ξεκίνησε πριν περίπου δύο μήνες (με συμβουλές Βρετανών και Αμερικανών). Ακόμη πιο περίφημη, όμως, ήταν η συνέχισή της κατά τη διάρκεια των ρωσικών εκλογών.

Μιλάμε κυριολεκτικά για την νέα μάστιγα της ουκρανικής πρωτεύουσας, καθώς το νέο ρωσικό μη επανδρωμένο (drone) Geran 5, ουσιαστικά ακυρώνει με την ταχύτητά του κάθε άμυνα της Ουκρανίας. Και με βάση τις φοβερές ελλείψεις σε αντιαεροπορικούς πυραύλους σίγουρα δεν θα δούμε εκτόξευση Patriot ή άλλου δυτικού αναχαιτιστικού προς κατάρριψη των Geran 5. Η καταστροφή της οικονομικής δραστηριότητας στην Ουκρανία είναι πια χωρίς σταματημό και ιδίως μεγάλων εμπορικών εγκαταστάσεων, που μπορεί παράλληλα να λειτουργούν ως χώροι παραγωγής και ιδίως αποθήκευσης drones και άλλου πολεμικού υλικού.

Οι Βρετανοί μάλιστα τούς είχαν πείσει πως τα drone θα χαντακώσουν τον Πούτιν στις εκλογές και κρατιόντουσαν κιόλας να μην τις απαξιώσουν πριν γίνουν. Τώρα που ηττήθηκαν πάλι, θέλουν να βρίσουν όλους τους Ρώσους γιατί τους μισούν, πρέπει όμως να το παίξουν και ευαίσθητοι για την δημοκρατία μόνο στην Ρωσία, άντε και στο Ιράν. Το μοναδικό πρόβλημα, το οποίο παραμένει άλυτο για το δυτικό πόπολο, δεν είναι η έκθεσή του στην ρωσική κρατική προπαγάνδα. Είναι η συνεχής έκθεσή του στην αδιάκοπη δυτική κρατική προπαγάνδα.

 

• Ο Γιώργος Ματθαίου αρθρογραφεί όποτε του δίνει ευκαιρία η φαντασιοπληξία των δυτικών Μ.Μ.Ε. και ενίοτε εμφανίζεται και ως αναλυτής διεθνών γεγονότων σε κανάλια του You Tube. 

 

=====================

Υ.Γ. Τιμώντας σύγχρονους, κυρίως Έλληνες, πολιτικούς γελοιογράφους διακοσμούμε άρθρα με παλαιότερα έργα τους. Είναι πολύ μπροστά στον κόσμο η εγχώρια σκιτσογραφία, όπως φαίνεται έμπρακτα. Ευχαριστούμε θερμά! Αν κάποιος συνάδελφος διαφωνεί ή δεν επιθυμεί την δημοσίευση έργων του, μας ενημερώνει και αφαιρούμε πάραυτα τα σκίτσα.