Τί ακριβώς τιμά και γιορτάζει πανηγυρικά το Κ.Κ.Ε. για την επέτειο των 70 χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας; Την προδοσία, την δεινή ήττα, την πλήρη ανικανότητα, το νέο μέγιστο λάθος, την έλλειψη χαρισματικού ηγέτη να πάρει την εξουσία στην αποικία Γκραικυλία και να την κάνει για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της Ελλάδα; Την απελευθέρωσαν το Ε.Α.Μ. και ο Ε.Λ.Α.Σ. από τον Γερμανικό ζυγό κι ήταν μάλιστα η μόνη χώρα της Ευρώπης, που τίναξε τις αλυσίδες  με την πάλη του λαού της. Την τραγική απόπειρα να διορθώνει πάντα ένα μεγάλο και μοιραίο λάθος με ένα ακόμα μεγαλύτερο; Το ακούγαμε συχνά από παππούδες και γονείς μας: Μα δεν είχαν άλλη επιλογή, παιδί μου, μετά την Βάρκιζα, τους κυνηγούσαν η αντίδραση και οι φασίστες και αναγκάστηκαν να κάνουν τον Δημοκρατικό Στρατό και τον Εμφύλιο. Ναι, παππούλη, αλλά αφού παρέδωσαν ξανά στους ξένους επιβήτορες ηλιθίως την χώρα και τα όπλα!

Η φλυαρία περί Εμφυλίου Πολέμου συνιστά την πιο τρανή και τραγική απόδειξη ότι το Κ.Κ.Ε. 70 χρόνια μετά δεν έχει πάρει τίποτα χαμπάρι. Δεν φτάνει, που τους σκότωσαν, βασάνισαν, μακέλεψαν, δεν αρκεί ότι με την παροιμιώδη τους ανικανότητα πούλησαν τον πιο μεγάλο και περήφανο λαϊκό αγώνα, ακόμα μηρυκάζουν  φασιστικές μπούρδες της εξουσίας περί Εμφυλίου Πολέμου. Ιστορικά το Κ.Κ.Ε. ακόμα δεν μιλάει κατάκτηση της απελευθερωμένης χώρας με ποταμούς αίματος από Αγγλοαμερικάνους! Μένει δέσμιο στο παραμύθι του Εμφυλίου Πολέμου, ανακυκλώνοντας την ανιστόρητη θεώρηση τραγικών εξελίξεων. Μη τυχόν δεν ακολουθήσει την αστική ιστοριογραφία.   Πώς να μιλήσει στην σύγχρονη ζωή για αποικία Γκραικυλία και άθλιο πειραματόζωο του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.

Παλαιόθεν έχουμε γράψει τις 8-10 προϋποθέσεις, που πρέπει να συνάδουν ώστε να χαρακτηριστεί ένας πόλεμος εμφύλιος και δεν μας αρέσουν οι επαναλήψεις. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι ζήτημα εθνικής καταγωγής. Ίσα-ίσα, που το παραμύθι «αδελφός τον αδελφό» ουδένα παίζει ρόλο στον χαρακτηρισμό ενός πολέμου ως εμφύλιου. Μα χάθηκαν χιλιάδες αγωνιστές, τ’ απάνθισμα του ελληνικού λαού, να μην τους τιμήσουμε; Φυσικά και τους τιμούμε πάντα με τις παραμέτρους της τραγικής ιστορικής δράσης και πραγματικότητα. Μνημόσυνο αδικοχαμένων και όχι παλλαϊκό επίτευγμα. Αρέσει ή όχι ο Δ.Σ.Α. ήταν μέγιστη ιστορική γκάφα και χαζομάρα γιατί ήρθε ως μοιραία επιστέγασμα του ξεπουλημένου αγώνα. Ξέρετε τί είναι να έχεις τον εχθρό με το πιστόλι στον κρόταφο και αντί να του δώσεις την χαριστική βολή, απρόσεκτα του δίνεις το όπλο σου να σε σκοτώσει.

Δεν θα μακρηγορήσουμε. Αποτίουμε φόρο τιμής στους χιλιάδες νεκρούς, που χάθηκαν φυσικά και με την δική τους συνενοχή. Είναι απορίας άξιο πώς τόσοι ικανοί αγωνιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι ήρωες φάγανε το σανό της τάχα πάνσοφης ηγεσίας, που όπως ιστορικά αποδείχθηκε δεν ήξερε, που πάνε τα τέσσερα! Αποδέχθηκαν τους Άγγλους και τους Αμερικάνους, την συμμορία των Παπανδρέου, Σεφέρηδων, Κανελλόπουλων και Δαμασκηνών. Με θαυμαστή αφέλεια παρέδωσαν τα όπλα, έβαλαν τον Ε.Λ.Α.Σ. και το Ε.Α.Μ. υπό την εξουσία του πανάθλιου Σκόμπι, άφησαν την Αθήνα και τριγύριζαν εξαθλιωμένοι στα χαμένα στις επαρχίες περιμένοντας το μοιραίο και καμιά δυναμική προσωπικότητα δεν ξεσηκώθηκε να πει: Τί κάνετε, ρε ηλίθιοι προδότες! Με σιωπή και ποίηση τιμάμε τους νεκρούς ενός από τα πιο μεγάλα Λάθη στην παγκόσμια Ιστορία. Και με ποίηση!

*** *** *** *** *** ***

ΗΛΙΑΣ ΒΟΛΙΟΤΗΣ – ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ

Τα καναρίνια

Στου Βίτσι και του Γράμμου τα κατσάβραχα βοά το αίμα

των αφελών κι ανόητων, των συνενόχων προδοσίας

και τα παιδιά τους τί μαζεύτηκαν με τα φτερά σπασμένα

βλακείας μνήμα να θωρούν, αντί μνημείο Ελευθερίας!

Στο ίδιο δεν βαρέθηκες φρικτό να παίζεις πάντα δράμα

την πιο μοβόρα νύχτα έδιωξες μονάχος τον κατακτητή

μ’ απ’ την ηρωική συγκομιδή δεινά αιφνιδιασμένος

εκούσια, πριν το χάραμα, προσκύνησες παλιό σου νταβατζή!

Στης τραγωδίας κάθε διάλειμμα μόνο σού φταίν’ οι άλλοι

πώς χάσαμε, εχθροί μας γέλασαν, μας πούλησαν οι φίλοι

Τίτο και Στάλιν, εξάπαντος καθένας χαρισματικός

τους Έλληνες, όχι την χώρα του, να διακονεί οφείλει!

Νικημέν’ ή νικητές ραγιάδες ξένου επιβήτορα

σε Μακρονήσια σπάζουνε πέτρες εθνικού σωφρονισμού

ή θεοποιούν μαρμαρολείψανα πατριωτικής μαστούρας,

μην υπερβούνε τις ψυχώσεις του ταξικού τους αυτισμού!

Δοσίλογοι ή δηλωσίες, προδομένοι ή προδότες

όλοι στο ίδιο το κλουβί σαν καναρίνια, που κρεμούνε

στις γαλαρίες του πλούτου σου «εταίρες» εκμεταλλευτές

για… δηλητήρια λαϊκής οργής να ειδοποιούνε!

Ιστορικός αυνανισμός στην Αποικία βασιλεύει

οι μεν πιστεύουν είναι γεννημένοι νικητές κι οι άλλοι

σαν γιαχωβάδες προσδοκούν νίκη εκ της θεωρίας τους,

έτσι να μένεις δούλος εσαεί, δεν είν’ ντροπή μεγάλη!

Πόσες γενιές πλέον χαμένες, ήρθε κιόλας η μαϊμού

της ιστορίας σούργελο όποιος γιορτάζει μόνο ήττες

σα δεν μπορεί καινούριες λεύτερες σελίδες της να γράφει

καιρός να εξαφανιστεί, αντί να στήνει μπρος του θύτες!

2 Ιουλίου 2006

*** *** *** *** ***

 

Μπαλάντα του ηττημένου

Όχι της Ήττας Ποίηση, της ηττοπάθειας νοσηρή λογοπλοκή

σαν την διαβάζεις, πώς χάσανε αντιλαμβάνεσαι

τον εαυτό τους μόνο έχοντας αξιόμαχο εχθρό

πλην της απώλειας δεν πήραν άλλο δρόμο

πριν πολεμήσουν, ήταν κιόλας ζωντανοί νεκροί

από την κούνια θρέψανε όμορφη αυταπάτη,

που δολοφόνησαν, μόλις την κάνανε αληθινή

συνένοχοι τα φόρτωσαν σε αρχηγούς ανίκανους,

που τότε προσκυνούσαν σαν αλάθητους θεούς

με ειδεχθή φανατισμό πριν τους λιθοβολήσουν

κι έπειτα κοιμηθήκανε φρικτά νανουρισμένοι

με των γαμιάδων τους το άθλιο παραμύθι:

Εμφύλια, τάχα, σύρραξη, ντροπή αδελφοκτόνα!

Πότε αδέλφια γίναμε με ξένους επιβήτορες,

που παλινόρθωσαν τσιράκια του παλιού κατακτητή

να θάψουνε την πιο τρανή Αντίσταση στον κόσμο;

Όψεις στο ίδιο νόμισμα βλακεία – προδοσία

στον τοίχο της εκτέλεσης να έχεις τους προδότες

κι αντί να δίνεις κυνικά χαριστική βολή

χαρίζεις τ’ όπλο σου, άδοξα να σε φάνε

κι ύστερα βαυκαλίζεσαι με εκλεκτά σου τέκνα

στον Γολγοθά του ήρωα διπλά βασανισμένα.

Μια τραγωδία αδίδακτη είναι η ιστορία πάντα,

που δεν σηκώνει ή σκοτώνει από μηχανής θεούς

κι όσο δεν δίνεις κάθαρση, σκληρά ξαναβιώνεις.

Δίχως ηγέτη ικανό με στόφα εγκληματία

να ξεσκλαβώσει τον λαό και να τον αναστήσει

θα μηρυκάζεις γοερά την τσίχλα του χαμένου

στο θέατρο, που διάλεξες, ίδιο θα παίζεις δράμα:

Ηρωικά θα μάχεσαι στ’ αμπρί των νικητών

μα σαν τελειώνει ο πόλεμος θα ’σαι στους ηττημένους…

Πειραιάς – Χαλάνδρι

Χειμώνας 2006 – 2007

*** *** *** *** ***

70 χρόνια

Ριπίζουν θλίψη ύπουλη τα φύλλα της καρδιάς

σημαίες ανεμόεσσες, που σήμερα γιορτάζουν

στα νικηφόρα χρώματα σκιρτά το Θυσιαστήριο

μα κι όλα υποβάλλουνε μνημόσυνο αναδρομικό

ήρωες αδικαίωτοι κι αφεντικά οι «τσολιάδες»

τραγούδια της Αντίστασης σαν ρέκβιεμ αντηχούνε:

Αχ! πάντα γιατί χάνουμε αν κι είμαστε νικητές;

Ο κόσμος όταν χαίρονταν την πιο Μεγάλη Νίκη

παντιέρα σφυροδρέπανη στου Φασισμού το πτώμα

να σκλαβωθείς κιόλας ξανά είχες εσύ προκάμει

δεύτερη επανάσταση πουλούσες μ’ ίδιο τρόπο:

Καπεταναίοι ανίκητοι στης μάχης τα πεδία

σ’ ένα χαρτί τους τύλιξαν σε κάλπικα διαβούλια

την χώρα λευτερώσανε μ’ αντί να εξουσιάσουν

σε ξένους επιβήτορες την δώσαν αποικία.

Την προδοσία ξεπερνούν τα λάθη από βλακεία

κι αλίμονο αν αμφότερα διαπλέκονται αγαστά

όταν προγόνοι άφρονες τα όπλα παραδίδουν

το παρελθόν ψειρολογούν απόγονοι ραγιάδες

το βασικό τους πρόσχημα να μένουν χαυνωμένοι

αντί να σπάνε τα δεσμά και λεύτεροι να ζούνε.

Ο κύκλος πάλι στην αρχή στο γέμισμα του αιώνα

τα κρεματόρια έτοιμα με καύσιμα πυρηνικά

λείπει μονάχα ο «τρελός» σκανδάλη να πατήσει

κι όλα με μιας να εκραγούν φανταστικό μπουρλότο.

Αν ο Πατέρας Πόλεμος ευσπλαχνιστεί το Είδος

κι η σφαίρα θα ξαναγυρνά μ’ ανθρώπους επιβάτες

στοιχηματίζω στην σωστή πάντα θα είσαι όχθη

αίφνης μπροστάρης κουζουλός σ’ αγώνες και θυσίες

αμφισβητώ, όμως, αν βρεις ηγέτη χαρισματικό

στην πρώτη επανάσταση να σ’ οδηγήσει νικητή

στα νέα Θυσιαστήρια, αντί μνημόσυνα ηττημένων

να σκίζουν οι σημαίες σου τον λεύτερο αγέρα!

Σκοπευτήριο Καισαριανής

Σάββατο 9 Μαΐου 2015

===========

Σημειώσεις: Τα καναρίνια: «Στις 2 Ιουλίου 2006 το Κ.Κ.Ε. τέλεσε τ’ αποκαλυπτήρια μνημείου στον Γράμμο» – γράψανε εφημερίδες. Η μπαλάντα του ηττημένου: Χειμώνας 2006 – 2007, διαδρομές Πειραιάς-Χαλάνδρι κι αντιστρόφως. Εκδηλώσεις εκατέρωθεν, αφόρητη παπαρολογία για τα 60 χρόνια από τον δήθεν Εμφύλιο Πόλεμο, πρωτίστως από τους ηττημένους, αντί να γίνονται μαχητικές διαδηλώσεις για τα 62 χρόνια από την αιματηρή κατάκτηση της χώρας από τους Αγγλοαμερικάνους Ιμπεριαλιστές. Διδάσκω δράμα ή τραγωδία συνήθιζαν να λένε στην αρχαία Ελλάδα.. 70 Χρόνια: Μεγάλη εκδήλωση του Κ.Κ.Ε. στο Σκοπευτήριο Καισαριανής για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Από το ποιητικό έργο: «Βραδυνά Πάρεργα», ποιητική συλλογή:

«Μνημόνια Ραγιαδισμού» (εκδόσεις Μετρονόμος, 2016)